მიუხედავად იმისა, რომ ზოგჯერ მაღიზიანებს, როდესაც ამბობენ, რომ თანამედროვე ფილმები არც ისე კარგია, როგორც ათწლეულების წინ გამოსული ნამუშევრები — გულწრფელად რომ ვთქვათ, თავად 2025 წელი ერთ-ერთი საუკეთესო კინემატოგრაფიული წელი იყო ბოლო პერიოდში, მართლაც წარმოუდგენელი კინემატოგრაფიული მიღწევების წყალობით, რომლებითაც კინოთეატრებში და სახლში ვისიამოვნეთ — სიამოვნებით ვაღიარებ, რომ 1970-იანი წლები მართლაც სანახაობრივი ათწლეული იყო კინოსთვის. უბრალოდ იფიქრეთ, ეს ის ათწლეულია, რომელმაც მოგვცა პირველი „ვარსკვლავური ომების“ ფილმი (რომელსაც რეტროაქტიულად დაერქვა ქვესათაური „ახალი იმედი“), „ნათლია“, „მექანიკური ფორთოხალი“, „ტაქსის მძღოლი“, „აპოკალიფსი ახლა“ და „ცეცხლოვანი უნაგირები“, მხოლოდ რამდენიმეს თუ დავასახელებთ. ყველა მათგანი იყო ან ორიგინალი, ან ადაპტაცია (დიახ, მათ შორის „აპოკალიფსი ახლა“, რომელიც ჯოზეფ კონრადის „სიბნელის გულის“ ლიტერატურული ადაპტაციაა, მათთვის, ვისაც ეს მოკლე რომანი სკოლაში არ წაუკითხავს). მაშ, რა შეიძლება ითქვას 1970-იანი წლების დიდებულ ფილმებზე, რომლებიც სხვა ფილმების რიმეიქები იყო? ჩვენ გადავწყვიტეთ ყურადღება გაგვემახვილებინა 1970-იან წლებში გამოსულ ხუთ ფილმზე, რომელთაგან ბევრი დღესაც საყვარელ კლასიკად ითვლება და შესაძლოა, ვერც კი ხვდებოდით, რომ ისინი წინა ფილმების რიმეიქები იყვნენ. ერთი ფილმიდან, რომელსაც 2018 წელს კიდევ ერთი რიმეიქი გადაიღეს, საკულტო საშინელებათა ფილმამდე, რომელსაც, ალბათ, არ იცოდით, რომ უფრო ადრეული ვერსია ჰქონდა, წარმოგიდგენთ 1970-იანი წლების ხუთ ფენომენალურ ფილმს, რომლებიც, სინამდვილეში, რიმეიქებია. უილიამ ფრიდკინის (დიახ, „ეგზორცისტის“ რეჟისორის) მიერ გადაღებული, უელონ გრინის სცენარის მიხედვით — რომელიც თავის მხრივ ჟორჟ არნოს 1950 წლის რომანზე „შიშის ანაზღაურება“ (The Wages of Fear) არის დაფუძნებული — 1977 წლის სამოქმედო ფილმი „ჯადოქარი“ (Sorcerer), ფაქტობრივად, რიმეიქია. (ეს ადაპტაციაცაა!) თუმცა, ფრიდკინი, როგორც ჩანს, ამტკიცებდა, რომ „ჯადოქარი“ არ იყო 1953 წლის ფილმის „შიშის ანაზღაურება“ (Le Salaire de la peur), რეჟისორი ანრი-ჟორჟ კლუზოს მიერ გადაღებული ნამუშევრის, რიმეიქი. ჯასტინ ჩანგის მიერ 2025 წელს „კრიტერიონ ჩენელისთვის“ (The Criterion Channel) დაწერილ ესეში ნათქვამია, რომ ფრიდკინმა „თავისი ფილმი უფრო ხელახალ ადაპტაციად მოიაზრა, ვიდრე რიმეიქად, და მას სურდა საკუთარი კვალი დაეტოვებინა მასალაზე.“ მაშ, რაზეა „ჯადოქარი“ და რით განსხვავდება ის „შიშის ანაზღაურებისგან“? ორივე ერთი და იმავე საკითხის გარშემო ტრიალებს: კერძოდ, ოთხი გაქცეული მამაკაცი, რომლებსაც ევალებათ სიცოცხლისთვის საშიში მისია — ასობით მილის მანძილზე ძველი, არასტაბილური დინამიტით სავსე სატვირთო მანქანების გადაზიდვა. ფრიდკინის ვერსიაში მოქმედება ძირითადად ლათინურ ამერიკაში ვითარდება, მაგრამ ასევე მოიცავს სცენებს სხვადასხვა ქვეყანაში, სერიის სახით; როი შაიდერი, ბრუნო კრემერი, ფრანცისკო რაბალი და ამიდუ ოთხ ცენტრალურ მამაკაცს განასახიერებენ. ცნობილია, რომ „ჯადოქარს“ უკიდურესად პრობლემური წარმოება ჰქონდა; როგორც ჩანგის ესეშია აღნიშნული, დისტანციური გადაღების ადგილებმა გამოიწვია ის, რომ გადამღები ჯგუფი სხვადასხვა დაავადებით იტანჯებოდა, მდინარე, რომელიც დეკორაციის ნაწილი უნდა ყოფილიყო, მოულოდნელად დაშრა, და მთელი სოფელი გაიქცა სიცოცხლის გადასარჩენად ფრიდკინის დანახვისას, უბრალოდ იმიტომ, რომ მათ ის იცოდნენ, როგორც „ეგზორცისტის“ რეჟისორი. მიუხედავად იმისა, სჯერა თუ არა ფრიდკინს, რომ „ჯადოქარი“ რიმეიქია, ის ასეთად ითვლება... და, ყოველ შემთხვევაში, ამ ფილმმა, რომელიც 1977 წელს გამოსვლისას კრიტიკულად და კომერციულად ჩავარდა, წლების განმავლობაში ახალი შეფასება მოიპოვა. „ჯადოქრის“ მსგავსად, „სხეულის გამტაცებლების შემოჭრის“ (Invasion of the Body Snatchers) 1978 წლის ვერსია, ტექნიკურად, ჯეკ ფინის 1954 წლის წიგნის კიდევ ერთი ადაპტაციაა, რომელსაც უბრალოდ „სხეულის გამტაცებლები“ (The Body Snatchers) ჰქვია. მიუხედავად ამისა, ის არა მხოლოდ ფართოდ მიიჩნევა 1956 წლის „სხეულის გამტაცებლების შემოჭრის“ ვერსიის რიმეიქად, რომელიც დონ სიგელმა გადაიღო კევინ მაკარტისა და დანა ვინტერთან ერთად მთავარ როლებში, არამედ კინემატოგრაფიის ისტორიაში ერთ-ერთ საუკეთესო რიმეიქად და ნამდვილ საშინელებათა კლასიკად. 1978 წლის ფილმში, რომლის რეჟისორიც ფილიპ კაუფმანია, დონალდ საზერლენდი განასახიერებს მეთიუ ბენელს, სან-ფრანცისკოს ჯანდაცვის ინსპექტორს, რომელიც თავისი საქმეებით იყო დაკავებული, როდესაც მისმა კოლეგამ, ელიზაბეტ დრისკოლმა (ბრუკ ადამსი), თქვა, რომ მისი შეყვარებული, ჯეფრი ჰაუელი (ართ ჰინდლი), უცნაურად იქცეოდა მას შემდეგ, რაც უცნაურ ყვავილთან ფიზიკური კონტაქტი ჰქონდა. ყვავილი, როგორც აღმოჩნდა, პარაზიტული უცხოპლანეტელით იყო ინფიცირებული, რომლის რასაც ახლა დედამიწის ხელში ჩაგდება აქვს განზრახული — გამოიცანით როგორ! — სხეულების მოტაცებით და მათი მასპინძლებად გამოყენებით. სიგელისადმი (რომელიც მაკარტისთან ერთად კამეოში ჩნდება) უდიდესი პატივისცემით, „სხეულის გამტაცებლების შემოჭრის“ ეს ვერსია გადამწყვეტია და ის ასევე მე-20 საუკუნის ერთ-ერთი ყველაზე დაფასებული საშინელებათა ფილმია. ამ სტატიის დაწერის მომენტისთვის, ფილმს „Rotten Tomatoes“-ზე საკმაოდ შთამბეჭდავი 93% აქვს, კრიტიკული კონსენსუსი თანხმდება, რომ ფილმი 1956 წლის ვერსიაზე ღრმა მიდგომას იყენებს. შეგიძლიათ ორივე ნახოთ და თავად გადაწყვიტოთ, მაგრამ შესაძლოა, რომ ამას მკითხველი ყველაზე დიდი საშინელებათა ფანატიკოსიც კი არ მიხვედრილიყო, რომ საზერლენდის „სხეულის გამტაცებლების შემოჭრა“ რიმეიქი იყო. კარგი, სრული გამჟღავნება: „ვარსკვლავი იბადება“ (A Star is Born) ოთხი ვერსია არსებობს ამ სტატიის დაწერის მომენტისთვის, რომელთაგან ყველაზე ბოლო (კვლავ, ამ სტატიის დაწერის მომენტისთვის) 2018 წელს გამოვიდა. ამას მოგვიანებით დავუბრუნდები, მაგრამ მოდით სწრაფად გადავხედოთ ისტორიას. 1937 წელს, პირველი „ვარსკვლავი იბადება“ ფილმი, რომელიც ჰოლივუდის მსხვილმა ფიგურამ დევიდ ო. სელზნიკმა შექმნა და უილ