2010-იანი წლები ბლოკბასტერებისთვის პარადოქსული ათწლეული იყო. ერთი მხრივ, ლანდშაფტს სულ უფრო მეტად აკონტროლებდნენ ფრანშიზები, საერთო სამყაროები და რისკისგან თავის არიდებული სტუდიური ლოგიკა. მეორე მხრივ, რამდენიმე საკვანძო ფილმმა დაამტკიცა, რომ მასშტაბურობა სულაც არ უნდა მომხდარიყო ოსტატობის, ამბიციის ან თემატური სერიოზულობის ხარჯზე. ეს ფილმები ამ სიის ფოკუსშია. 2010-იანი წლების საუკეთესო ბლოკბასტერებმა გააფართოვეს ის, თუ რას შეიძლება ნიშნავდეს სანახაობა შოუბიზნესისთვის. ამ ამბიციურმა, მაგრამ აღიარებულმა პროექტებმა ივარაუდეს, რომ აუდიტორიას შეეძლო რთული სტრუქტურების გაგება, ორაზროვნებასთან შეგუება და პერსონაჟებზე ღრმად ზრუნვა, მაშინაც კი, როდესაც საქმე მასშტაბურ ნამუშევრებს ეხებოდა. „მე წავიკითხე შენი ნეკროლოგი ჩემს შესახებ.“ „სქაიფოლმა“ (Skyfall) თავიდან განსაზღვრა, თუ რა შეიძლება ყოფილიყო ბონდის ფილმი, გარეკენ ესკალაციის ნაცვლად შინაგან კონფლიქტებზე ფოკუსირებით. ამ ფილმში ბონდი (დენიელ კრეიგი) იძიებს კიბერტერორისტს, რომელიც MI6-ს უმიზნებს, მაგრამ რეალური ამბავი ინსტიტუციურ დაშლაზე, გაუარესებულ აქტუალურობასა და პირად ერთგულებაზეა. ფოკუსი პერსონაჟის ფსიქოლოგიაზეა. ბონდი დაჭრილი, გამოფიტული და სულ უფრო მეტად აცნობიერებს თავის არასაჭიროობას. ის უფრო ადამიანურად გრძნობს თავს, მისი ცხოვრება ჯაშუშობამდე გავლენას ახდენს სიუჟეტზე ისე, როგორც ეს ფრანშიზისთვის სიახლე იყო. ფილმი ემოციურად მდიდარია და მომაჯადოებელიც. შემდეგ მოდის ესთეტიკა. ვიზუალურად, „სქაიფოლი“ ათწლეულის ერთ-ერთი ყველაზე ელეგანტური ბლოკბასტერია. როჯერ დიკინსი, როგორც ყოველთვის შესანიშნავად, იყენებს სინათლეს, ჩრდილს და სივრცეს ემოციური მდგომარეობების გადმოსაცემად. მუსიკის მხრივ კი, ადელის სატიტულო სიმღერა, რომელიც თავისთავად ჩარტების ლიდერი იყო, ბონდის ერთ-ერთი უდიდესი თემაა. „მიხილეთ!“ „შეშლილი მაქსი: მრისხანების გზა“ (Mad Max: Fury Road) საუკეთესო გაგებით, ორსაათიანი დევნაა. სიუჟეტი სასტიკად მარტივია: გაქცეულები ტირანს უდაბნოში გაურბიან და საბოლოოდ უკან ბრუნდებიან მის შესაჩერებლად. თუმცა, სამყაროს შექმნა და სარეჟისორო ხედვის სისუფთავე თავისთავად ფენომენია. რეჟისორი ჯორჯ მილერი უბრუნდება თავის სასტიკ უდაბნოს სამყაროს განახლებული კრეატიულობითა და თავდაჯერებულობით, რაღაცნაირად აჭარბებს სერიის ლეგენდარულ ადრინდელ ნაწილებს. ის მოქმედებას ენად იყენებს, თითქმის მთლიანად მოძრაობისა და გამოსახულების მეშვეობით გადმოსცემს პერსონაჟს, თემას და ძალაუფლების დინამიკას. პრაქტიკული ტრიუკები 2010-იანი წლების ერთ-ერთი საუკეთესოა, და გრანდიოზული სამოქმედო სცენები ღრმად დამაკმაყოფილებელია. სამსახიობო ოსტატობის მხრივ, ტომ ჰარდი, ჰიუ კიზ-ბირნი და ნიკოლას ჰოლტი ფანტასტიკურ შესრულებას გვთავაზობენ, თუმცა მათ ყველას აბნელებს არაჩვეულებრივი შარლიზ ტერონი იმპერატორ ფურიოსას როლში. პერსონაჟის პრიქველმა ფილმმა უბრალოდ ვერ მიაღწია იმავე დონეს, ნაწილობრივ იმიტომ, რომ მას ტერონი აკლდა. „მსოფლიო საფრთხის ქვეშაა.“ „შეუსრულებელი მისია – უკანასკნელი განაჩენი“ (Mission: Impossible – Fallout) მოგვითხრობს ითან ჰანტის (ტომ კრუზი) შესახებ, რომლის ჩავარდნილი მისია გლობალურ საფრთხედ იქცევა, რაც მას აიძულებს შეხვდეს თავისი მორალური კოდექსის შედეგებს. ითანის უარი ინდივიდების მსხვერპლად შეწირვაზე აბსტრაქტული სიკეთისთვის, თხრობის მამოძრავებელ ძალად იქცევა, რაც ართულებს იმას, რაც სხვაგვარად სტანდარტული თრილერი იქნებოდა. ამ ეტაპზე ფრანშიზების უმეტესობას ძალა გამოელეოდა, მაგრამ „უკანასკნელმა განაჩენმა“ პირიქით, გაზარდა ფსონი: მეტი დრამა, მეტი პერსონაჟის განვითარება და უფრო გრანდიოზული ტრიუკები, მათ შორის 25 000 ფუტის სიმაღლიდან HALO ნახტომი. ფილმის თემებიც მდიდარია, რაც ბევრად მეტ ანალიზსა და ინტერპრეტაციას იწვევს, ვიდრე ტიპური „პოპკორნის ფილმი“. აქ უამრავი გასაკვირი საინტერესო იდეაა წარმოდგენილი თვითმსხვერპლზე, დაბერებაზე, საერთო სიკეთეზე და მოვალეობის პირად ფასზე. ამ ყველა მიზეზის გამო, „უკანასკნელი განაჩენი“ მრავალი მიერ ითვლება სერიის ერთ-ერთ საუკეთესო, თუ არა უდიდეს ნაწილად. „მძულს კოსმოსი.“ ალფონსო კუარონი აშკარად სიამოვნებით იღებს გამოწვევებს. ფილმების „და დედაშენიც“ (Y tu mamá también) ინტიმური დრამის, „აზკაბანის ტყვის“ (Prisoner of Azkaban) დროში გადახვეული ფანტაზიისა და „კაცთა შვილების“ (Children of Men) დისტოპიური სოციალური კომენტარის შემდეგ, მან ყურადღება პირდაპირ კოსმოსზე გადაიტანა, გააფართოვა როგორც სამეცნიერო ფანტასტიკის, ისე გადარჩენის თრილერების საზღვრები. სიუჟეტი ასტრონავტის (სანდრა ბალოკი) გარშემო ვითარდება, რომელიც კატასტროფული ავარიის შემდეგ კოსმოსშია მოქცეული, იძულებულია ნავიგაცია მოახდინოს ორბიტალურ ნამსხვრევებს შორის პანიკისა და სასოწარკვეთილების წინააღმდეგ ბრძოლისას. ტექნიკური ოსტატობა აქ წარმოუდგენელია. რეჟისორი იყენებს ხანგრძლივ კადრებსა და ჩამთრევ ხმოვან დიზაინს, რათა აუდიტორია პროტაგონისტის იზოლაციაში მოათავსოს, ამავდროულად მათ თემების გასამყარებლად იყენებს. პერსონაჟის სასოწარკვეთილი მისია ხდება მეტაფორა მწუხარების, ხელახალი დაბადებისა და ცხოვრების გაგრძელების გადაწყვეტილებისთვის. კოსმოსურ მასშტაბშიც კი, ფილმი ფოკუსირებულია სუნთქვაზე, შიშზე და სიმტკიცეზე. ტყუილად არ არის, რომ „გრავიტაციამ“ (Gravity) შვიდი ოსკარი მოიპოვა, რაც 2010-იანი წლების ნებისმიერი ფილმიდან ყველაზე მეტია. „ნახვამდის, პარტნიორო.“ „სათამაშოების ისტორიის“ საგა გაგრძელდა კარგი მეოთხე ნაწილით და მომავალი მეხუთე ნაწილით, მაგრამ მესამე იმდენად შესანიშნავი იყო, რომ არანაირი გაგრძელება არ სჭირდებოდა. ის გვიჩვენებს საყვარელ სათამაშოებს, ვუდისა (ტომ ჰენკსი) და ბაზის (ტიმ ალენი) მეთაურობით, რომლებიც მიტოვების წინაშე დგანან, რადგან მათი პატრონი კოლეჯში წასასვლელად ემზადება, რაც მათ საბავშვო ბაღში მიჰყავს, სადაც თავდაპირველად განახლებას ჰპირდება, მაგრამ ნოსტალგიის მიღმა სისასტიკეს ავლენს. მიუხედავად იმისა, რომ სიუჟეტი გასართობია, ის ასევე აზრიანი კომენტარის საშუალებაა ცვლილებებზე, დანაკარგზე და გაზრდის მწარე-ტკბილ შეგრძნებებზე. ფილმი ყველა ასპექტში ბრწყინვალეა: ტიპურად ვარსკვლავური ანიმაცია, სიუჟეტი და ემოციური სიღრმე.