2010-იანი წლები ნაყოფიერი ათწლეული იყო საოჯახო ფილმებისთვის. ანიმაციურმა ფილმებმა ახალ სიმაღლეებს მიაღწიეს ყველა ასაკის მაყურებლისთვის ემოციურად მდიდარი ისტორიების მოყოლაში, ხოლო ლაივ-ექშენმა მიმართულება შეცვალა და უხეში კომედიებიდან და იაფი ხუმრობებიდან გულწრფელობასა და სიკეთეზე გადაერთო. კინორეჟისორები სულ უფრო მეტად ენდობოდნენ ახალგაზრდა აუდიტორიას ისტორიებით მწუხარებაზე, შიშზე, შემოქმედებითობასა და მორალურ პასუხისმგებლობაზე. ათწლეულის საუკეთესო საოჯახო ფილმებს აერთიანებს მაყურებლისადმი საერთო პატივისცემა. ისინი სასაცილოა ისე, რომ არ არის ერთჯერადი და წარმოსახვითი ისე, რომ არ არის დამამცირებელი. ისინი აჯილდოებენ განმეორებით ყურებას, დროთა განმავლობაში უფრო მდიდრები ხდებიან და თანაბრად კარგად მუშაობენ როგორც ბავშვებისთვის, ასევე მოზრდილებისთვის. ერთობლივად აღებული, ისინი თანამედროვე საოჯახო გართობის უმაღლეს წერტილს წარმოადგენენ. DreamWorks-ის გაგრძელება ჯეკ ბლეკის პოს აუთსაიდერიდან გმირად აქცევს, რომელიც იძულებულია საკუთარ ისტორიას დაუპირისპირდეს. როდესაც ფარშევანგი მეომარი ლორდი შენი ჩინეთს კუნგ-ფუს განადგურების უნარის მქონე იარაღით ემუქრება, პომ უნდა გაუმკლავდეს წარსულის ტრავმას და ისწავლოს, თუ რას ნიშნავს სინამდვილეში „შინაგანი სიმშვიდე“. ბლეკის ვოკალური შესრულება გასაოცარ ემოციურ დიაპაზონს იძენს, გარი ოლდმანი კი შენს შემზარავ, ოპერულ საფრთხეს სძენს. თუ პირველი ფილმი მსუქანაზე ხუმრობებისა და კუნგ-ფუს სახალისო ნაზავი იყო, გაგრძელება უფრო მდიდარი ნარატივითა და ღრმა თემებით მოდის. ეს არის საბავშვო ფილმი, რომელიც ისევე მზადაა შეისწავლოს მწუხარება და იდენტობა, როგორც უყუროს პოს ბრძოლას და პელმენების ჭამას. „კუნგ-ფუ პანდა 2“ ასევე ვიზუალურად უფრო მდიდარი ფილმია, ვიდრე მისი წინამორბედი, თამამი წითელი ფერებითა და მოქმედების თანმიმდევრული, ენერგიული სცენებით. ჯენიფერ იუ ნელსონის რეჟისურა აუმჯობესებს ქორეოგრაფიას, აერთიანებს სტილიზებულ 2D ფლეშბექებს და იუმორი პერსონაჟებში აზროვნებას პოულობს. ეს არის ათწლეულის ერთ-ერთი ყველაზე ლამაზი ანიმაციური ფილმი და ფანტასტიკური გაგრძელება, რომელიც ამდიდრებს თავის სამყაროს, ვიდრე უბრალოდ აფართოებს მას. დისნეის ერთ-ერთი იშვიათი რიმეიკი, რომელიც არამარტო წარმატებულია, არამედ აუმჯობესებს ორიგინალს. რეჟისორი დევიდ ლოური 1977 წლის ფილმს ხელახლა წარმოიდგენს, აქრობს მის უაზრო იუმორსა და სიმღერებს და მათ ნაცვლად მელანქოლიასა და საოცრებას გვთავაზობს. ისტორია მიჰყვება პიტს, ველურ ბავშვს, რომელიც წყნარი ოკეანის ჩრდილო-დასავლეთის უდაბნოში აღზარდა ნაზმა მწვანე დრაკონმა ელიოტმა. როდესაც პიტს ადამიანები აღმოაჩენენ, მათ შორის ბრაის დალას ჰოვარდის ტყის რეინჯერი და რობერტ რედფორდის გამოცდილი მთხრობელი, ფილმი ხდება მედიტაცია კუთვნილებაზე, ოჯახზე და დაცვაზე. ფილმი მშვიდი და ხშირად ნაზია, ოაკეს ფეგლი კი ძლიერ შესრულებას გვთავაზობს შეშინებული ბავშვის როლში, რომელიც ახალი ოჯახის შესაძლებლობას ხვდება. ელიოტი არის ლამაზი, ტაქტილური CGI ქმნილება, არსება, რომელიც სიკეთით არის განსაზღვრული და არა სანახაობრიობით. ლოური საშუალებას აძლევს სცენებს ისუნთქონ, ენდობა ბუნებრივ შუქს და ადგილზე გადაღებებს, და ჰოვარდისა და რედფორდისგან თბილ შესრულებებს იღებს. ის აფასებს ემოციურ რეალიზმსა და მოთმინებას, თვისებებს, რომლებსაც იშვიათად ენიჭება პრიორიტეტი თანამედროვე საოჯახო ფილმებში. ფილმი, რომელმაც ათასობით მოზარდი კარაოკე არტისტი გააჩინა. კრის ბაკისა და ჯენიფერ ლის ფენომენი იმიტომ ინარჩუნებს აქტუალობას, რომ იგი სრულად არღვევს დისნეის ტრადიციებს, ამავდროულად პატივს სცემს იმას, რაც მას საყვარელს ხდის. რომანტიული გადარჩენის ნაცვლად, ემოციური ცენტრი არის დებს ანასა და ელზას შორის კავშირი, რომლებსაც კრისტენ ბელი და იდინა მენზელი ახმოვანებენ. ელზას უკონტროლო ყინულის ძალები შიშისა და რეპრესიის მეტაფორად იქცევა, ვიდრე გაძლიერების, და ფილმი ამ სიმძიმეს უცნაური იუმორით აბალანსებს. მიუხედავად იმისა, რომ „გაყინული“ სიახლის შეგრძნებას ტოვებს, მისი ხანგრძლივი წარმატება რობერტ ლოპესისა და კრისტენ ანდერსონ-ლოპესის სიმღერებს ემსახურება, რომლებმაც „ჩახლართულზე“ დაყრდნობით, სრულფასოვანი დისნეის მიუზიკლის ეპოქას მოგვაგონეს. „თოვლის კაცის აშენება ხომ არ გინდა?“ მძაფრად ასახავს ანასა და ელზას შორის მზარდ დისტანციას, ხოლო ჯოშ გადის „ზაფხულში“ დისნეის ერთ-ერთი საუკეთესო მეორეხარისხოვანი პერსონაჟის სიმღერად ითვლება. მაგრამ სწორედ ძლიერმა ბალადამ „გაუშვი“ განამტკიცა ფილმის ადგილი დისნეის მუსიკალურ პანთეონში. მიუხედავად ამისა, „გაყინულის“ ნამდვილი მიღწევა მისი ემოციური სიცხადეა. ანას სიყვარულის ბოლო აქტი მშვიდი და თავდადებულია, ხოლო ელზას გზა თვითმიღებისკენ დამსახურებულად იგრძნობა. ფილმი ხვდება, რომ ოჯახური სიყვარული და არა რომანტიკა, ხშირად ბავშვის ცხოვრებაში ყველაზე ფორმირებადი ძალაა. ეს ის მომენტია, როდესაც DreamWorks-მა წინ გადადგა ნაბიჯი და დაამტკიცა, რომ მას შეეძლო დისნეისთვის კონკურენციის გაწევა არა მხოლოდ კომედიით, არამედ ეპიკური მასშტაბითაც. ვიკინგების სოფელში, რომელიც დრაკონების წინააღმდეგ ომით არის განსაზღვრული, ფილმი მოგვითხრობს ხიკაპზე, გამხდარ აუთსაიდერზე, რომელსაც ჯეი ბარუშელი ახმოვანებს. მისი მეგობრობა დაშავებულ Night Fury-სთან აყენებს კითხვის ნიშნის ქვეშ ყველაფერს, რისიც მის კულტურას სჯერა. ჯერარდ ბატლერი ხიკაპის მამას, სტოიკს, დაზიანებულ ავტორიტეტს სძენს, რაც თაობათა კონფლიქტს ამყარებს სიუჟეტის ცენტრში. დინ დე ბლუა და კრის სანდერსი ამაღელვებელ საჰაერო სცენებს ღრმად პირადულ სრულწლოვანების ისტორიასთან აერთიანებენ. ხიკაპსა და უკბილოს შორის კავშირი ნდობასა და ცნობისმოყვარეობაზეა აგებული და არა დომინირებაზე, რაც ფილმს ემპათიის მძლავრ ალეგორიად აქცევს. მას ათწლეულის ერთ-ერთი საუკეთესო მუსიკალური გაფორმება აქვს, და მისი ფრენის შეგრძნება ანიმაციის ერთ-ერთ ყველაზე ამაღელვებელ მიღწევად რჩება. ეს არის IMAX-ისთვის შექმნილი ფილმი. ფილმმა ისეთი კვალი დატოვა, რომ Universal-მა მას მთელი მიწა მიუძღვნა თავის Epic Universe გასართობ პარკში.