ოსკარის ყველა კატეგორიიდან, ქალის საუკეთესო როლის ნომინაცია ბოლო წლების განმავლობაში ყველაზე ამაღელვებელი მომენტებით გამოირჩეოდა. იქნება ეს ბოლომდე დაძაბული რბოლა, როგორიც ემა სტოუნისა და ლილი გლადსტოუნის დაპირისპირება იყო 2023-24 წლებში, თუ დიდი სიურპრიზით დასრულებული გამარჯვება, როგორც ეს ოლივია კოლმანის შემთხვევაში მოხდა 2019 წლის ოსკარზე, როდესაც მან სავარაუდო გამარჯვებული გლენ კლოუზი დაამარცხა. მისი, როგორც ერთ-ერთი ბოლო ჯილდოს სტატუსი, ჩვეულებრივ, ცერემონიის დასასრულს საინტერესო მოვლენებს გვპირდება. წელს, თუმცა, ასეთი სცენარი ნაკლებად სავარაუდოა. სინამდვილეში, 2026 წლის ოსკარზე ეს ერთადერთი სამსახიობო კატეგორიაა, რომელიც უკვე გადაწყვეტილ ამბად გამოიყურება. ჯესი ბაკლიმ ამ დროისთვის ყველა წინასწარი ჯილდო მოიგო და თითქმის ნამდვილად გაიმარჯვებს. მაგრამ მართლაც წლის საუკეთესოა მისი შესრულება? ჩემი საუკეთესო ფილმისა და საუკეთესო მსახიობი მამაკაცის სიების გაგრძელება, წარმოგიდგენთ 2026 წლის ქალის საუკეთესო როლის ნომინანტების რეიტინგს, „ყველაზე ცუდიდან“ საუკეთესომდე. უკვე საჯაროდ განვაცხადე, რომ „ცისფერი სიმღერა“ (Song Sung Blue) ოსკარის ფილმი არ უნდა იყოს, მაგრამ ადვილია იმის დანახვა, თუ რა მოეწონათ მასში ამომრჩევლებს. კეიტ ჰადსონის შესრულება განსაკუთრებით კარგია ფილმის ადრეულ ნაწილში, როდესაც მისი და ჰიუ ჯეკმანის პერსონაჟები თანდათან და სიხარულით აცნობიერებენ, რომ შუა ასაკში იპოვეს თავიანთი ცხოვრების სიყვარული. ის ძალიან ეფექტურად ურევს კინოვარსკვლავის ბრწყინვალებას მიწიერ სითბოს, აერთიანებს განსაკუთრებულობისა და ჩვეულებრივობის წინააღმდეგობებს. ეს კიდევ ერთი შესანიშნავი შეხსენებაა იმისა, რაც აუდიტორიამ იცოდა „თითქმის ცნობილების“ (Almost Famous) შემდეგ: ჰადსონთან ეკრანზე შეყვარება საოცრად ადვილია. ფილმის დრამატული შემობრუნება მოგვიანებით უფრო პრობლემურია. ჰადსონი კარგად ართმევს თავს ამას და მისი არჩევანი გავლენას ახდენს, მაგრამ „ცისფერი სიმღერა“ შესრულებას ძალიან არარეალურ კონტექსტში ათავსებს. ის იხსენებს აკადემიის ძველ ტრადიციას, დააჯილდოოს „მამაცი“ მსახიობები, რომლებიც ბედავენ არამიმზიდველად გამოჩნდნენ. ეს არ არის სამართლიანი ჰადსონის მიმართ, ვისი ნამუშევარიც ამ როლში უკეთესია, ვიდრე ეს დახასიათება მიუთითებს. მაგრამ ეს უბრალოდ არ არის წლის ხუთი საუკეთესო შესრულებიდან ერთ-ერთი. ამ სიაში მას ბოლო ადგილის გარდა სხვა ადგილი არ აქვს. ემა სტოუნმა ოსკარზე ისეთ წარმატებას მიაღწია, რომ მისი ნომინაცია გარკვეულ წუწუნს მოჰყვა – მაგრამ ასეთ დონეს უმიზეზოდ ვერ მიაღწევ. იორგოს ლანთიმოსთან მიმდინარე შემოქმედებით პარტნიორობაში არის რაღაც, რაც მის ნიჭის სრულ სპექტრს ავლენს. „ფავორიტის“ (The Favourite) შემდეგ, მან გააცნობიერა, რომ მისი დახვეწილი კომედიური ქრონომეტრაჟი დრამატულ სიზუსტეში გადადის; ტონის კონტროლი, როდესაც მას ლანთიმოსის მიერ მინიჭებული დიაპაზონი აქვს, საკმაოდ განსაკუთრებულია. მისი შესრულება „ბუგონიაში“ (Bugonia) მთლიანად ტონის კონტროლზეა აგებული, რისთვისაც ის გამუდმებით იბრძვის თავის თანაბრად შესანიშნავ პარტნიორთან, ჯესი პლემონსთან. პლემონსის გამტაცებელს სტოუნის გატაცებული უცხოპპლანეტელი ჰგონია, და არც ვიოცნებებდი გამემჟღავნებინა, თუ საით მიჰყავს ფილმს ეს იდეა. მაგრამ სტოუნი იმდენად სრულყოფილად ასახავს კორპორატიზებულ, მედია-ტრენირებულ ქცევას, რომელიც იმდენად არაადამიანურია, რომ მისი პერსონაჟი შეიძლება მართლაც ასეთი იყოს. ის ამ მეხუთე სამსახიობო ოსკარის ნომინაციას ნამდვილად იმსახურებს. მის მიერ გაკეთებული ყოველი პატარა არჩევანი მომხიბვლელია. ახლა უკვე შევედით იმ დიაპაზონში, რასაც მე ღირსეულ გამარჯვებულებად მივიჩნევ, თუმცა წელს ნამდვილი ფავორიტი ჩემი არჩევანი არ იქნებოდა. ჯესი ბაკლი თავისი თაობის ერთ-ერთი ყველაზე ნიჭიერი მსახიობია, რისიც მჯეროდა მას შემდეგ, რაც პირველად ვნახე დანაშაულებრივად შეუფასებელ ფილმში „ვფიქრობ დასრულებაზე“ (I'm Thinking of Ending Things). მას აქვს საოცარი უნარი, იყოს სრულად და მყისიერად გასაგები, თითქოს ჩვენ მის პერსონაჟის აზრებსა და გრძნობებს ისეთივე სრულყოფილად განვიცდით, როგორც ის. „ჰამნეტში“ (Hamnet) ის ამ ნიჭს გამანადგურებელი ეფექტით იყენებს. ის გადმოსცემს მშობლის მწუხარებას დაკარგული შვილის გამო ისეთი უხეში გზით, რომ მისი ყურება თითქმის აუტანელია. ფილმის მეორე ნახევარში მისი ვირტუოზული სცენები ყველაზე ძლიერ შთაბეჭდილებას ტოვებს და სწორედ ეს შთაბეჭდილება მოუტანს ბაკლის პირველ ოსკარს. მაგრამ „ჰამნეტის“ პირველი ნახევარი არ არის იგივე დონის. ფილმი მთლიანობაში არც ისე ბევრს აკეთებს სიყვარულისა და ოჯახის შექმნის ნაწილებთან, რამდენიც შეეძლო, და მიუხედავად იმისა, რომ არასწორი იქნება ამის გამო ბაკლის დადანაშაულება, მე უბრალოდ არ ვიყავი ისე ჩართული მისი შესრულების ამ ნაწილში. იგივეს ვერ ვიტყვი ორ შესრულებაზე, რომლებიც ამ სიაში მას მოსდევს. ვერც კი წარმოვიდგენდი, მაგრამ 2025 წელს ერთ-ერთი ყველაზე ამაღელვებელი რამ, რაც ვნახე, იყო რენატე რეინსვეს სცენის შიშით გამოწვეული შეტევა. ეს იქნება ერთ-ერთი კინომომენტი, რომელიც ამ წლიდან მემახსოვრება. და ეს მხოლოდ მცირე ნაწილია მისი ბუნებრივი, ემოციურად დატვირთული ნამუშევრისა ფილმში „სენტიმენტალური ღირებულება“ (Sentimental Value), ფილმში, რომელიც ხშირად ენდობა მსახიობების სახეებს, რათა გადმოსცენ ის, რაც დიალოგის მიღმა არსებობს. რეინსვე ამაში უმეტესობაზე უკეთესია. მისი შესრულების მაგია არის გრძნობების სიღრმე, რომელსაც ის თვალების უკან ინარჩუნებს; მასზე ყურება ისეთივეა, როგორც საშიშად სავსე ჭიქაზე ყურება. სწორედ ეს აქცევს მის პერსონაჟს ასეთ დიდებულ მსახიობად, რომელსაც ემოციების ასეთი წყარო აქვს ადვილად ხელმისაწვდომი, მაგრამ ეს ასევე ართულებს ცხოვრებას. საბოლოოდ, რაც უთქმელი იყო, ბოლოს ხმამაღლა ითქმება და მომენტი იმდენად კათარზისულია, რადგან რეინსვე ამ უთქმელ...