არ იქნება გაზვიადებული იმის თქმა, რომ თანამედროვე მაყურებელი ბევრად უფრო დესენსიბილიზებული გახდა გრაფიკული და ზრდასრულთა კონტენტის მიმართ ფილმებში, კინოისტორიის წინა ეპოქებთან შედარებით. 21-ე საუკუნის R-რეიტინგის მქონე ფილმები ბევრად უფრო შოკისმომგვრელი და ვულგარული, ველური მასალით სავსეა, ვიდრე წარსულის ფილმები, რომლებიც უფრო მკაცრი კოდექსებითა და სოციალური ნორმებით იყო შეზღუდული. თუმცა, ის, რომ ფილმი ზრდასრულთა კონტენტს შეიცავს, არ ნიშნავს, რომ ის თავისთავად უკეთესია, რადგან 21-ე საუკუნეში მრავალი გამორჩეულად საშინელი R-რეიტინგის მქონე ფილმი გამოვიდა. ის, რაც R-რეიტინგის მქონე ფილმების ამ კონკრეტულ შეზღუდვას ასე საინტერესოს ხდის, არის ის, რომ ბოლო დროის ყველაზე უგონო ზრდასრულთა ფილმები ტექნიკურად MPAA-ს მიერ R-რეიტინგის მინიჭების გარდა სხვა კატეგორიებში ხვდებიან. ეს სია არ მოიცავს TV Parental Guidelines-ის მიერ TV-MA რეიტინგის მქონე ფილმებს (როგორიცაა „365 დღე“) ან სრულიად არარეიტინგულ ფილმებს (როგორიცაა „ვინი პუჰი: სისხლი და თაფლი“). მიუხედავად ამისა, არსებობს მრავალი ცნობილი საშინელი R-რეიტინგის მქონე ფილმი, რომლებმაც ცუდი სახელი დაარქვეს 21-ე საუკუნეში ზრდასრულთა კინემატოგრაფიის კონცეფციას. ხშირად მიიჩნევა ერთ-ერთ ყველაზე უარეს სამოქმედო ფილმად, რაც კი ოდესმე გამოსულა. „ბალისტიკა: ექსი სევერის წინააღმდეგ“ 2000-იანი წლების სამოქმედო ფილმების სტანდარტებითაც კი უგონო და უინტერესოა. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმის ცენტრში ორი ნამდვილად ნიჭიერი ვარსკვლავია, ანტონიო ბანდერასი და ლუსი ლიუ, მათ აბსოლუტურად არაფერი მიეცათ სამუშაოდ, იქნება ეს დამაჯერებელი სცენარი თუ ამაღელვებელი სცენები. მოქმედებითი სცენები ზედმეტად გენერიკული და ბანალურია, ხოლო ექსისა და სევერის პერსონაჟები ვერასდროს ამტკიცებენ თავს, როგორც უინტერესო ე.წ. სამოქმედო გმირები. ფილმს ასე სასოწარკვეთილად სურს „შეუსრულებელი მისიის“ კვალდაკვალ სიარული, მაგრამ ვერც კი უახლოვდება მისი თანამედროვეების ხიბლისა და კინემატოგრაფიული ოსტატობის მცირე ნაწილსაც კი. მისი ერთადერთი „ღირსება“ დღესდღეობით არის ის, რომ Rotten Tomatoes-ზე ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე დაბალრეიტინგული ფილმია, 0%-იანი შეფასებით 117 კრიტიკოსის მიმოხილვის საფუძველზე. ყოველთვის იქნება ბაზარი ფილმებისთვის, რომლებიც ფართო პოპ კულტურის უახლეს ტენდენციებს ითვისებენ, ადრეული 2010-იანი წლების ერთ-ერთი ყველაზე დიდი ინტერნეტ ფენომენი იყო სლენდერმენი. თუმცა, რადგანაც სლენდერმენის უფლებები სადავო იყო და ჰაერში ეკიდა, რამდენიმე დამოუკიდებელმა კინორეჟისორმა თავად აიღო პასუხისმგებლობა, რომ მომიჯნავე ისტორიები მოეყოლა თავად პერსონაჟის გამოყენების გარეშე. ეს არის „სმაილის“ წარმოშობის ნაწილი, რომელიც აშკარაა თავისი შთაგონებით, მაგრამ მტკივნეულად არაადეკვატურია შესრულებით. „სმაილი“ ცდილობს ჰქონდეს ცენტრალური ფიგურა, რომელიც სლენდერმენს მოგვაგონებს, ხოლო მოყვება ამბავს ინტერნეტ-ეპოქის ფსიქოზისა და ბულინგის გავლენის შესახებ. მისი „გული“ ნამდვილად სწორ ადგილასაა, მაგრამ მოყვარული შესრულება და მრავალი არა-მსახიობი იუთუბერის ვარსკვლავებად გამოყენება ანადგურებს ამ ფილმის რაიმეს ღირებულების შანსს. ირონიულია, რომ ამ ფილმმა საბოლოო საშინელ სლენდერმენის ჰოლივუდურ ფილმს იმაში მაინც აჯობა, რომ საბოლოოდ R რეიტინგი მიიღო PG-13-ის ნაცვლად. განგსტერული კრიმინალური დრამისა და რომანტიკული კომედიის გაერთიანების მცდელობით, „ჯილი“ ახერხებს ორივე შესაბამისი კონცეფციის გავლენის შემცირებას, რათა შექმნას მტკივნეულად უინტერესო და, ზოგჯერ, შეურაცხმყოფელი კინემატოგრაფიული გამოცდილება. ეს არის აგრესიულად ცუდი ფილმი, რომელიც კიდევ უფრო უარესია იმ მრავალი გამორჩეული კრიმინალური საგისა და რომანტიკული კომედიის გათვალისწინებით, რომლებიც იმავე ეპოქაში გამოვიდა, რაც „ჯილის“ არანაირ საბაბს არ უტოვებს ასეთი დამაბნეველი, არაეფექტური თხრობისთვის. ბენ აფლეკისა და ჯენიფერ ლოპესის რეალური ცხოვრებიდან ვერცხლის ეკრანზე გადატანილი რომანიც კი არ იყო საკმარისი იმისათვის, რომ ფილმი კატასტროფისგან გადაერჩინა, რადგან მათი ქიმიის წარმავალი მომენტები დაჩრდილულია რომანტიკული კომედიების ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი სცენარით. როდესაც ის არ ქმნის ერთ-ერთ ყველაზე უინტერესო კრიმინალურ ისტორიას, მისი კომედიის მცდელობები საუკეთესო შემთხვევაში მოსაწყენიდან, ყველაზე უარეს შემთხვევაში აქტიურად პრობლემურ და შეურაცხმყოფელ დიაპაზონშია. ზედმეტად ვულგარული პაროდიული ფილმები პოპულარული იყო 21-ე საუკუნის დასაწყისში, მაგრამ „ფილმი 43“-ის არსებობა კვლავ აბნევს და აბნევს გონებას. ჰოლივუდის ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე ვარსკვლავური შემადგენლობით და მრავალი, ჩვეულებრივ, საყვარელი და აღიარებული კინორეჟისორის თანამშრომლობით, „ფილმი 43“ ახერხებს ნებისმიერი ნიჭის ან ხარისხის ამოწოვას ამ სხვაგვარად დიდებული ჯგუფისგან. მისი შოკისმომგვრელი იუმორის მოკლე ფილმების სიმრავლე მცირე მიზანს ემსახურება, გარდა პროვოკაციისა, რაც 2003 წელსაც კი ცუდად დაბერდებოდა, მითუმეტეს 2013 წელს. ფილმის ცუდი არა მხოლოდ ისაა, რომ მისი იუმორის გრძნობა თავისთავად შეურაცხმყოფელია, არამედ ის, რომ ფილმს ამის გარდა არაფერი აქვს შესათავაზებელი. მისი საბოლოო მიზანია მაყურებლის შოკირება თავისი „ველური“ კომედიით, რაც ირონიულად უფრო პროგნოზირებად და მოსაწყენს ხდის მას. პირველი შოკისმომგვრელი იუმორის ხუმრობის შემდეგ გესმით, რისკენ მიდის, მაგრამ ზედიზედ მეათე ხუმრობის შემდეგ, გირჩევნიათ სხვა რამ უყუროთ. ხშირად მიჩნეული „იმდენად ცუდია, რომ კარგია“ კინემატოგრაფიის აბსოლუტურ მწვერვალად, ტომი ვაისოს „ნაგვის შედევრი“ გამოსვლის დღიდან არის სანიმუშო მაგალითი იმისა, თუ როგორ არ უნდა გადაიღო დრამატული R-რეიტინგის მქონე რომანტიკული ფილმი. „ოთახი“.