1970-იანი წლები კინოს ისტორიაში ოქროს ხანად მიიჩნევა. სწორედ ამ პერიოდში შეიქმნა უამრავი საკულტო და უკვდავი ნამუშევარი, რომელთა შორის განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს ფრენსის ფორდ კოპოლას „ნათლიმამას“ (The Godfather) და მის გაგრძელებას. თუმცა, ამ აშკარა შედევრების გარდა, არსებობს სხვა, არანაკლებ ღირებული ფილმები, რომლებიც, მიუხედავად დროის სვლისა, არ დაძველებულა, ზოგიერთ შემთხვევაში კი, ღვინის მსგავსად, კიდევ უფრო გაკეთილშობილდა. ეს არის ნამუშევრები, რომლებიც დღესდღეობით შედარებით მივიწყებულია, მაგრამ ნამდვილად იმსახურებს ხელახლა აღმოჩენას. წარმოგიდგენთ 70-იანი წლების ხუთ ნაკლებად ცნობილ, თუმცა უდავოდ გამორჩეულ ფილმს, თუ თქვენ უკვე ნანახი გაქვთ ყველა „ეჭვმიტანილი“ ამ პერიოდის კინემატოგრაფიიდან. **Smile (1975)** არ აგვერიოს 2020-იანი წლების ამავე სახელწოდების საშინელებათა ფილმში, 1975 წლის „Smile“ უფრო სატირული ბნელი კომედიაა, ვიდრე საშინელებათა ჟანრის წარმომადგენელი. ფილმი კალიფორნიაში სილამაზის კონკურსის ორგანიზების გარშემო ვითარდება და მუდმივად ქმნის არაკომფორტულობის განცდას. ფილმში მსახიობთა ვრცელი ანსამბლია წარმოდგენილი და მოვლენები ისე ვითარდება, თითქოს არაფერი მიდის სწორად არავისთვის. ის უფრო რობერტ ალტმანის ანსამბლურ დრამედიებს მოგვაგონებს, ვიდრე უშუალო ფარსს, თუმცა „დრამედიის“ კომედიურ ნაწილზე აქცენტს ალტმანის უმეტეს ფილმზე მეტად აკეთებს. „Smile“-ის სატირული შინაარსი დღესაც გასაოცრად აქტუალურია, რაც ნახევარ საუკუნეზე მეტი ხნის წინ გამოსულ ბევრ სატირულ ფილმზე ვერ ითქმის. **The Crook (Le Casse) (1971)** ეს არის ერთ-ერთი იმ ფილმთაგანი, რომელიც შეიძლება შემთხვევით აღმოაჩინოთ და აღარ გახსოვდეთ, როგორ, მაგრამ გემახსოვრებათ, რომ ძალიან კარგი იყო. შემდეგ კი მის ხელახლა მოძიებას ცდილობთ და ხვდებით, რომ ეს რთულია, რადგან მისი არსებობის შესახებ ცოტამ თუ იცის. ინგლისური სათაური „The Crook“ (ქართ. „თაღლითი“, ორიგინალი ფრანგული „Le Casse“) შეიძლება არც ისე მიმზიდველად ჟღერდეს, მაგრამ თავად ფილმი უაღრესად საინტერესოა. მას ნამდვილად აქვს გამორჩეული სტილი და წარმოადგენს ქურდის პორტრეტს, რომელიც კრიმინალურ ცხოვრებაში მძიმე პერიოდებს გადის. თუ მოგეწონათ ოდნავ უფრო ცნობილი „სამურაი“ (Le Samouraï), მაშინ „The Crook“ შეიძლება თითქმის სულიერ გაგრძელებად ჩაითვალოს, თუმცა უფრო სწრაფი ტემპით და მეტი მოქმედებით. **The Battle of Okinawa (1971)** ამ ფილმის შედარებითი უცნობობის ერთ-ერთი მიზეზი ის არის, რომ ის აბსოლუტურად დამანგრეველი და სულისშემძვრელი სანახავია, თუნდაც სხვა ანტი-საომარ ფილმებთან შედარებით. ფილმი მოგვითხრობს მეორე მსოფლიო ომის ოკინავას ბრძოლაზე, რომელიც იაპონური პერსპექტივიდან არის ნაჩვენები, სადაც ჯარისკაცები და მშვიდობიანი მოქალაქეები ხვდებიან სიტუაციის უიმედობას, მაგრამ ასევე ებრძვიან საზოგადოებრივ მოლოდინს, რომ ბრძოლა უნდა გაგრძელდეს. ძნელია იმის თქმა, რამდენად ახლოსაა მსგავსი ფილმი რეალობასთან (სრულად ვერ განსჯი, თუ იქ არ იყავი), მაგრამ „ოკინავას ბრძოლა“ საშინლად ავთენტურად გრძელდება. ეს არის ზოგადად შესანიშნავი სამხედრო ფილმი; უბრალოდ, მისი რეკომენდაცია ბევრად უფრო რთულია, ვიდრე იმავე პერიოდის სხვა ფილმებისა. მიუხედავად ამისა, თუ თქვენ კონკრეტულად ეძებთ სამხედრო ფილმებს, რომლებიც არ დაძველებულა, მაშინ ეს ნამდვილად გამოდგება, რადგან აქ ძალადობის ინტენსივობა და გრაფიკული ხასიათი დღესაც შთამბეჭდავია. **Mad Dog Morgan (1976)** ამ ფილმში დენის ჰოპერის (Dennis Hopper) გადაჭარბებული და გარკვეულწილად გიჟური შესრულებაა ნაპოვნი, მაგრამ ეს ასევე მისი შემაშფოთებელი როლია. თავად ფილმი არ არის ძალიან სახალისო, ყოველ შემთხვევაში, არა ისე, როგორც ჰოპერის მონაწილეობით ზოგიერთი სხვა ფილმი. ეს, ნაცვლად ამისა, არის პირქუში და სასტიკი ვესტერნი. „გარკვეულწილად ვესტერნი“ მნიშვნელოვანია აღსანიშნავად, რადგან „გაცოფებული ძაღლი მორგანი“ ავსტრალიაში ვითარდება და სატიტულო ბუშრეინჯერზეა (bushranger), ვიდრე ძველ დასავლეთში განვითარებულ მოვლენებზე და მოსალოდნელ კოვბოებზე, კანონის დამცველებზე ან ვესტერნის კრიმინალებზე. „გაცოფებული ძაღლი მორგანი“ ასევე ერთგვარ ბოდვით სიზმარს მოგაგონებთ, რაც დიდწილად იმისთვისაა, რომ აჩვენოს, თუ რამდენად გიჟი იყო მორგანი სინამდვილეში, და აქ არსებული დელირიუმი და ველურობა დღესაც ძლიერ შთაბეჭდილებას ტოვებს. **Where Spring Comes Late (1970)** იოჯი იამადა (Yōji Yamada) შეიძლება არ იყოს ყველასთვის ცნობილი სახელი, მაგრამ ის უდავოდ დიდი რეჟისორია, ყოველ შემთხვევაში, იაპონიაში კარგად არის აღიარებული. მისი აღიარების დიდი ნაწილი მის „თორა-სანის“ (Tora-san) სერიას უკავშირდება, რომელიც 50 ეპიზოდს მოიცავს და იამადას თითქმის ყველა მათგანი აქვს გადაღებული. თუმცა, მას უამრავი არასერიული ფილმიც აქვს გადაღებული, რომელთა შორის „სადაც გაზაფხული გვიან მოდის“ ერთ-ერთი საუკეთესოა. ეს არის საოჯახო დრამა მამაზე, რომელიც კარგავს სამსახურს და გადაწყვეტს საცხოვრებლად სხვაგან გადავიდეს ოჯახთან ერთად, რის შედეგადაც მაღაროელი ფერმერი ხდება. „სადაც გაზაფხული გვიან მოდის“ გასაკვირად მიმზიდველი და ამაღელვებელია, თუნდაც ასეთი სიუჟეტი ქაღალდზე ცოტა მოსაწყენად ჟღერდეს. ის სავსეა თანაგრძნობით და წარმოდგენილია როგორც უბრალო, ისე ლამაზი სახით. ის ადვილად შეიძლება მოხვდეს 1970-იანი წლების ყველაზე დაუფასებელ დრამებს შორის, რაც მისი აქ მოხვედრის მთავარი მიზეზია.