1960-იანი წლების მიწურულს, 1970-იანების დადგომამდე, სიტკომები, როგორც წესი, აღიქმებოდა, როგორც თავშესაფარი ათწლეულის მღელვარე რეალობიდან. სამოქალაქო და საერთაშორისო არეულობის დროს, იყო სიტკომები, როგორიცაა „ენდი გრიფიტის შოუ“ (The Andy Griffith Show), რომელიც კვლავ გვაჩვენებდა ამერიკას, როგორც მთლიანსა და მიწიერს. მაგრამ 1970-იან წლებში გადასვლისას, შოუს შემქმნელებს უკვე აღარ შეეძლოთ ამ „ენდი და ოპის“ ვიბრის ჭეშმარიტად წარმოჩენა. სოციალური ცვლილებები გარდაუვალი იყო, მოსწონდათ ეს ხალხს თუ არა, და ათწლეულის სიტკომებმა დაიწყეს ამ ცვლილებების ასახვა. იმ დროს, როდესაც 50-იანი და 60-იანი წლების სიტკომებში ქალები უმეტესად სახლში რჩებოდნენ და ბავშვებსა და ოჯახს უვლიდნენ, 70-იანებმა წარმოადგინეს ამაყი მარტოხელა ქალი, რომელიც კარიერას პრიორიტეტად აყენებდა. დროდადრო გამოჩენილი აფროამერიკელი პერსონაჟის ნაცვლად, მივიღეთ მთელი შავკანიანი ოჯახი, რომელმაც საგარეუბნო ამერიკას აჩვენა, რომ იმ დროის ქალაქის შიდა რაიონებში ცხოვრება სულაც არ იყო უდარდელი. იმის ხაზგასასმელად, თუ რამდენად არაკომფორტული იყო საზოგადოებრივი ცვლილებები მათთვის, ვინც მიჩვეული იყო 50-იანი წლების სიმშვიდეს, 70-იანებმა წარმოგვიდგინეს სიტკომი გაბრაზებულ მოხუცზე, რომელიც „ძველ კარგ დროზე“ ოცნებობდა. 70-იანი წლების სიტკომები მიზნად ისახავდა გაბედულებას, ყოფილიყო საშუალება იმის საჩვენებლად, თუ როგორი იყო ამერიკული საზოგადოება სინამდვილეში და არა ისეთი, როგორიც ოდესღაც იყო; და ამან ათწლეულის ზოგიერთი უდიდესი შოუ მართლაც უკვდავი გახადა დღევანდელ დღემდე. მიუხედავად იმისა, რომ 70-იანი წლების სიტკომები აქტიურად ეხმიანებოდნენ ათწლეულის სოციალურ ცვლილებებს, არსებობდა სატელევიზიო მაყურებელთა სეგმენტი, რომელიც ნატრობდა იმ დროებას, როდესაც სიტკომები გაწმენდილი იყო ყოველგვარი დაძაბულობისგან. ამ დროს გამოჩნდა „ბედნიერი დღეები“ (Happy Days), გარი მარშალის შექმნილი, რომელმაც დაინახა ნიშა მაყურებლისთვის იმ დროის სცენების შეთავაზებაში, როდესაც ბავშვები სასადილოში ატარებდნენ დროს და ყველაზე მაგარი ბიჭი ფონზის (ჰარი უინკლერი) ჰგავდა ჩაცმულობითა და ქცევით. „ბედნიერმა დღეებმა“ ხელი შეუწყო 1950-იანი წლების იდეალურ ხედვას, წამოიწყო 50-იანი წლების ნოსტალგიის ბუმი და ის ნამდვილად უფრო ოჯახური იყო, ვიდრე ათწლეულის უმეტესი სიტკომები. მას შემდეგ, რაც „ბედნიერმა დღეებმა“ მოიპოვა მაყურებლის სიმპათია თავისი ურყევი ნოსტალგიით, მან დააბრუნა მოდაში აპოლიტიკური, გაწმენდილი სიტკომი, რომელიც 1980-იანი წლების შოუების განუყოფელი ნაწილი გახდებოდა. „ბედნიერი დღეები“ უკვდავია, რადგან ის იყო საუკეთესო მაგალითი გამქცევი ტელევიზიის, ოდნავ მეამბოხე, თუმცა უვნებელი. 1960-იან წლებში მერი ტაილერ მური იყო საყვარელი დიასახლისი „დიკ ვან დაიკის შოუში“ (The Dick Van Dyke Show), რაც შეესაბამებოდა ქალების საერთო პერსონაჟურ ტროპს 50-იან და 60-იან წლებში. მიუხედავად იმისა, რომ ქალები სიტკომებში მთავარ როლებს ასრულებდნენ, ისინი ყოველთვის იყვნენ ქმრის თანაშემწეები და ამერიკას აჩვენებდნენ, რომ ქალები უფრო მეტად სახლის მოვლაზე ზრუნავდნენ, ვიდრე კარიერისკენ სწრაფვაზე. შემდეგ კალენდარი 70-იან წლებზე გადაიფურცლა და მერი ტაილერ მურმა დაასრულა დიასახლისობა. 1970 წელს პრემიერით, „მერი ტაილერ მურის შოუმ“ (The Mary Tyler Moore Show) წარმოადგინა სხვა ტიპის ქალი, რომელიც უფრო მეტად კარიერაზე იყო ორიენტირებული, ვიდრე სახლზე. შოუმ გადააფორმირა ქალების ასახვა ტელევიზიაში, ეხებოდა ისეთ საკითხებს, როგორიცაა ფემინიზმი, თანაბარი ანაზღაურება და გეი უფლებები მომხიბლავი პერსონაჟების მეშვეობით, აუდიტორიისთვის ქადაგების ნაცვლად. უფრო მეტიც, „მერი ტაილერ მურის შოუ“ ასევე იყო პირველი წარმატებული სამუშაო ადგილის სიტკომი, სადაც მოქმედება ძირითადად მერი რიჩარდის სამსახურში ვითარდებოდა, მისი თანამშრომლები ისეთივე მნიშვნელოვანი იყვნენ შოუსთვის, როგორც თავად მერი. საბოლოო ჯამში, „მერი ტაილერ მურის შოუმ“ დაამტკიცა თავისი სტატუსი, როგორც ათწლეულის უკვდავი სიტკომი. 1970-იან წლებში ტელევიზიის ლანდშაფტზე დიდი კულტურული ცვლილება ხდებოდა. იმის ნაცვლად, რომ სურათი ძირითადად თეთრკანიანებით ყოფილიყო წარმოდგენილი, ტელევიზიამ საბოლოოდ გააცნობიერა, რომ აფროამერიკელებსაც ჰქონდათ ისტორიები, რომლებიც უნდა მოყოლილიყო. აქ შემოდის გარდაცვლილი ნორმან ლირი, რომელმაც ბად იორკინთან ერთად შექმნა „სენფორდი და ძე“ (Sanford and Son), პიონერული სიტკომი, რომელიც ფოკუსირებული იყო აფროამერიკელების მუშათა კლასის ცხოვრებაზე. კომიკოს რედ ფოქსის მონაწილეობით, შოუ მოგვითხრობდა მამა-შვილზე, რომლებიც საკუთარ ბიზნესს მართავდნენ ლოს-ანჯელესის სამხრეთ ცენტრალურ ნაწილში. გარკვეულწილად, „სენფორდი და ძე“ იყო „ყველაფერი ოჯახში“ (All in the Family) შავკანიანი ვერსია, თუმცა ის არ იყო ისეთი ფანატიკური, როგორც ის ცნობილი შოუ (ამაზე მოგვიანებით). ეს იყო გაბედული, თავხედური და უკომპრომისო, ასევე დაანგრია ბარიერები. მან აჩვენა ტელევიზიის ხელმძღვანელებს, რომ აფროამერიკელ მთავარ პერსონაჟებს შეეძლოთ ნილსენის რეიტინგების წარმატების მოტანა. „სენფორდი და ძე“ არ იყო მხოლოდ წარმატებული შავკანიან ოჯახებში, მან მიაღწია იმას, რასაც ცოტა ვინმე ელოდა იმ დროს – კროსოვერულ წარმატებას, თავისი მკვეთრი იუმორის წყალობით, რომელიც ძირითადად ფოქსს ეკუთვნოდა. „სენფორდი და ძის“ მემკვიდრეობა ძალიან მყარად არის დაცული, ეს არის უკვდავი სიტკომი, რომელმაც დიდი გავლენა მოახდინა სიტკომის ჟანრზე მთლიანობაში. როგორც კი ამ ჩანაწერის სათაური წაიკითხეთ, მაშინვე წარმოიდგინეთ მისი საკულტო თემატური სიმღერა, არა? რა თქმა უნდა, ასე მოიქეცით, და ვინ დაგადანაშაულებთ, თუ ახლა მას გუგუნებთ. მაგრამ „WKRP ცინცინატში“ (WKRP in Cincinnati) ბევრად უფრო გავლენიანი იყო ამ ცნობილი თემატური სიმღერის მიღმა. სიტკომი საკულტო იყო თავისი პერსონაჟებზე ორიენტირებული ანსამბლური შემადგენლობით და მან კიდევ უფრო განამტკიცა სამუშაო ადგილის სიტკომის, როგორც ჟანრის საფუძვლის, მნიშვნელოვანი ნაწილი. „WKRP ცინცინატში“ იყო უკვდავი სიტკომი იმით, რომ ის წარმოადგენდა რადიო ბიზნესის ძალიან რეალურ ასახვას. ვფიქრობ, ბევრმა მკითხველმა შესაძლოა არ იცოდეს ეს, მაგრამ მთავარი სიუჟეტი მოგვითხრობდა სადგურზე, რომელიც Top 40-დან როკზე გადადიოდა კლებადი რეიტინგების ასამაღლებლად, და სადგურის დიჯეები იძულებულნი იყვნენ ადაპტირებულიყვნენ.