სანამ 1960-იანი წლები 1970-იანებით შეიცვლებოდა, სიტკომები, როგორც წესი, აღიქმებოდა ათწლეულის მღელვარე რეალობისგან თავის დაღწევის საშუალებად. სამოქალაქო და საერთაშორისო არეულობის დროს, ჩვენ გვქონდა ისეთი სიტკომები, როგორიცაა „ენდი გრიფიტის შოუ“, რომელიც კვლავ გვაჩვენებდა ამერიკას, როგორც მთლიანსა და მიწიერს. მაგრამ 1970-იან წლებში შესვლისას, შოუს შემქმნელებს აღარ შეეძლოთ ენდისა და ოპის ამგვარი განწყობის ჭეშმარიტად წარმოჩენა. სოციალური ცვლილებები მიმდინარეობდა, მოსწონდათ თუ არა ეს ხალხს, და ათწლეულის სიტკომებმა დაიწყეს ამ ცვლილებების ასახვა. იმ დროს, როდესაც 50-იანი და 60-იანი წლების სიტკომებში ქალები უმეტესად სახლში რჩებოდნენ და ბავშვებსა და ოჯახს უვლიდნენ, 70-იანებმა ამაყი მარტოხელა ქალი წარმოადგინეს, რომელიც კარიერას პრიორიტეტად აყენებდა. ხანდახან შავკანიანი პერსონაჟის ნაცვლად, ჩვენ მივიღეთ მთელი შავკანიანი ოჯახი, რომელმაც საგარეუბნო ამერიკას აჩვენა, რომ ქალაქის ცენტრებში ცხოვრება იმ დროს იოლი არ იყო. იმის ხაზგასასმელად, თუ რამდენად არაკომფორტული იყო საზოგადოებრივი ცვლილებები მათთვის, ვინც მიჩვეული იყო 50-იანი წლების სიმშვიდესა და ჰარმონიას, 70-იანებმა მოგვიტანა სიტკომი გაბრაზებულ მოხუც მამაკაცზე, რომელსაც „ძველი კარგი დრო“ ენატრებოდა. 70-იანი წლების სიტკომები მიზნად ისახავდნენ გაბედულებას, ყოფილიყო ამერიკული საზოგადოების ჭეშმარიტი სარკე და არა ის, რაც ოდესღაც იყო; და სწორედ ამან აქცია ათწლეულის ზოგიერთი უდიდესი შოუ დღემდე მართლაც უდროო. მიუხედავად იმისა, რომ 70-იანი წლების სიტკომები მძიმედ იხრებოდნენ ათწლეულის სოციალური ცვლილებებისკენ, იყო ტელემაყურებლის სეგმენტი, რომელსაც ენატრებოდა ის დღეები, როდესაც სიტკომები „გასუფთავებული“ იყო. ამ სეგმენტს შესთავაზეს „ბედნიერი დღეები“, გარი მარშალის მიერ შექმნილი სიტკომი, რომელმაც იპოვა ბაზარი იმ დროის სცენების ჩვენებით, როდესაც ბავშვები სასადილოებში იკრიბებოდნენ და ყველაზე მაგარი ბიჭი ფონზის (ჰარი უინკლერი) ჰგავდა ჩაცმულობითა და ქცევით. „ბედნიერმა დღეებმა“ ხელი შეუწყო 1950-იანი წლების იდეალურ ხედვას, წამოიწყო 50-იანი წლების ნოსტალგიის კულტი და ნამდვილად უფრო ოჯახისთვის შესაფერისი იყო, ვიდრე ათწლეულის უმეტესი სიტკომები. თავისი ურყევი ნოსტალგიით მაყურებლის მოხიბვლის შედეგად, „ბედნიერმა დღეებმა“ კვლავ მოდური გახადა აპოლიტიკური, სუფთა სიტკომი, რომელიც 80-იანი წლების შოუების განუყოფელი ნაწილი გახდა. „ბედნიერი დღეები“ უდროოა, რადგან ის იყო სატელევიზიო ესკაპიზმის ნათელი მაგალითი – ცოტა მეამბოხე, თუმცა უვნებელი. 1960-იან წლებში მერი ტაილერ მური იყო საყვარელი დიასახლისი „დიკ ვან დაიკის შოუში“, რომელიც შეესაბამებოდა ქალების საერთო პერსონაჟის ტიპს 50-იან და 60-იან წლებში. მიუხედავად იმისა, რომ ქალები მთავარ როლებს იღებდნენ სიტკომებში, ისინი ყოველთვის ქმრის თანაშემწეები იყვნენ და ამერიკას უჩვენებდნენ, რომ ქალები უფრო მეტად ზრუნავდნენ სახლის მოვლაზე, ვიდრე კარიერისკენ სწრაფვაზე. შემდეგ კალენდარი 70-იან წლებზე გადაიფურცლა და მერი ტაილერ მური აღარ იყო დიასახლისი. 1970 წელს პრემიერა შედგა „მერი ტაილერ მურის შოუს“, რომელმაც წარმოადგინა სხვა ტიპის ქალი – ის, ვინც უფრო მეტად იყო კარიერაზე ორიენტირებული, ვიდრე სახლზე. შოუმ გადააფორმირა ქალების გამოსახულება ტელევიზიაში, ეხებოდა ისეთ საკითხებს, როგორიცაა ფემინიზმი, თანაბარი ანაზღაურება და გეი უფლებები მომხიბვლელი პერსონაჟების მეშვეობით და არა მაყურებლისთვის ქადაგებით. ამასთან, „მერი ტაილერ მურის შოუ“ ასევე იყო პირველი წარმატებული სამუშაო ადგილის სიტკომი, სადაც მოქმედება ძირითადად მერი რიჩარდის სამუშაო ადგილზე ვითარდებოდა, მისი თანამშრომლები შოუსთვის ისეთივე მნიშვნელოვანი იყვნენ, როგორც თავად მერი. საბოლოო ჯამში, „მერი ტაილერ მურის შოუმ“ ათწლეულის უდროო სიტკომის სტატუსი მოიპოვა. 1970-იან წლებში ტელევიზიის ლანდშაფტზე დიდი კულტურული ცვლილება ხდებოდა. იმის ნაცვლად, რომ ლანდშაფტი ძირითადად თეთრკანიანებით ყოფილიყო წარმოდგენილი, ტელევიზიამ საბოლოოდ გააცნობიერა, რომ აფრო-ამერიკელებსაც ჰქონდათ მოსაყოლი ამბები. შემოდის გვიანდელი ნორმან ლირი, რომელმაც ბად იორკინთან ერთად შექმნა „სენფორდი და ძე“ – პიონერული სიტკომი, რომელიც აფრო-ამერიკელების მუშათა კლასის ცხოვრებაზე იყო ორიენტირებული. კომიკოს რედ ფოქსის მონაწილეობით, შოუ მოგვითხრობდა მამა-შვილზე, რომლებიც საკუთარ ბიზნესს მართავდნენ ლოს-ანჯელესის სამხრეთ ცენტრალურ ნაწილში. გარკვეულწილად, „სენფორდი და ძე“ იყო „ოჯახური ცხოვრების“ შავკანიანი ვერსია, თუმცა ის არ იყო ისეთი ფანატიკური, როგორც ის ცნობილი შოუ. ის იყო თამამი, უხეში და უაპელაციო, და ასევე დაანგრია ბარიერები. მან აჩვენა ტელევიზიის აღმასრულებლებს, რომ აფრო-ამერიკელ წამყვან პერსონაჟებს შეეძლოთ ნილსენის წარმატების მოტანა. „სენფორდი და ძე“ წარმატებული იყო არა მხოლოდ შავკანიან ოჯახებში, მან მიაღწია იმას, რასაც ცოტა ვინმე ფიქრობდა, რომ შეძლებდა იმ დროს – კროსოვერ წარმატებას, ძირითადად ფოქსის მიერ მოწოდებული მახვილი იუმორის წყალობით. „სენფორდი და ძის“ მემკვიდრეობა მტკიცედ არის გამყარებული, ეს არის უდროო სიტკომი, რომელმაც დიდი გავლენა მოახდინა სიტკომის ჟანრზე მთლიანობაში. როგორც კი ამ ჩანაწერის სათაური წაიკითხეთ, მაშინვე წარმოიდგინეთ ხატოვანი თემატური სიმღერა, არა? რა თქმა უნდა, წარმოიდგინეთ, და ვინ დაგადანაშაულებთ, თუ ახლა მას გუგუნებთ. მაგრამ „WKRP ცინცინატიში“ ბევრად უფრო გავლენიანი იყო, ვიდრე უბრალოდ ეს ცნობილი თემატური სიმღერა. სიტკომი ხატოვანი იყო თავისი პერსონაჟებზე ორიენტირებული ანსამბლური შემადგენლობით და მან კიდევ უფრო განამტკიცა სამუშაო ადგილის სიტკომი, როგორც ჟანრის საფუძვლის მნიშვნელოვანი ნაწილი. „WKRP ცინცინატიში“ იყო უდროო სიტკომი იმით, რომ ის რადიო ბიზნესის ძალიან რეალური ასახვა იყო. ვფიქრობ, ბევრმა მკითხველმა შესაძლოა ეს არ იცოდეს, მაგრამ მთავარი სიუჟეტი მიჰყვებოდა სადგურს, რადგან ის Top 40-დან როკზე გადადიოდა კლებადი რეიტინგების ასამაღლებლად, და სადგურის დიჯეებს უწევდათ ამ ცვლილებებთან ადაპტირება.