ტელევიზიამ ბოლო რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში დიდი გზა განვლო და ამ პროგრესის დიდი ნაწილი 70-იანი წლების იმ შოუების დამსახურებაა, რომლებმაც საზღვრები დაარღვიეს. მიუხედავად ტექნოლოგიური და ქსელური შეზღუდვებისა, რაც დღეს წარმოუდგენლად შემზღუდველად მოგვეჩვენებოდა, 1970-იან წლებში შედგა ისეთი უკვდავი გადაცემების დებიუტი, რომელთა პერსონაჟებმა, თემებმა და საწყისმა სცენებმა კლასიკის სტატუსი მოიპოვეს. ლოურა ინგალს უაილდერის რომანების მუდმივი ადაპტაცია, 1974 წლის სერიალი სწრაფად გადალახა თავდაპირველი გაურკვევლობა და საყოველთაოდ ცნობილი გახდა. ბავშვთა რომანების ხელახალი დამუშავებით, „პატარა სახლი პრერიაზე“ ცდილობდა უფრო ფართო აუდიტორიისთვის მიეღწია. მან საბოლოოდ დაიმკვიდრა ადგილი ისტორიულ ვესტერნებს შორის ინგალსის ოჯახის მომხიბვლელი პერსონიფიკაციისა და მყუდრო ვესტერნული ნოსტალგიის წყალობით. გარდა იმისა, რომ შოუ ისტორიის ცალკეული ეპოქის ყოვლისმომცველ ასახვას გვთავაზობდა და კულტურული კვალი დატოვა ტელევიზიაში, „პატარა სახლი“ სანახავად ღირს ჯეისონ ბეიტმანის პირველი სამსახიობო დებიუტისთვისაც. ის ჯეიმს კუპერ ინგალსის როლში გამოჩნდა მე-7 და მე-8 სეზონებში (1981-1982; ბეიტმანი მაშინ 11 წლის იყო). დიჯეებს შორის შექებული რადიო გარემოს რეალისტური ასახვისთვის, „WKRP ცინცინატში“ იყო 70-იანი წლების ერთ-ერთი გადაცემა, რომელმაც გამოწვევა ესროლა თავისი დროის სტანდარტულ თემებსა და თხრობის მეთოდებს. რასის, ცენზურის, ნარკოტიკების მოხმარების და გენდერული არაკონფორმიზმის მსგავს თემებზე შეხებით, WKRP-მ საკითხები მოხდენილად, ორივე მხარისთვის და ბევრი იუმორით დაამუშავა, რითაც თავიდან აიცილა ჭკუის სწავლის შთაბეჭდილება. WKRP უფრო მეტად საკუთარი თავი გახდა დროთა განმავლობაში. მოგვიანებით, მის დეკორაციას დაემატა ოფისის ღია სივრცე, რამაც მსახიობებს საშუალება მისცა გამოევლინათ თავიანთი ქიმია და ნამდვილ ანსამბლად ეგრძნოთ თავი. შოუ ოთხი სეზონის შემდეგ გაუქმდა, სავარაუდოდ, დროის ხშირად ცვალებადი სლოტების გამო, მაგრამ ორიგინალური ჩვენების შემდეგაც განაგრძო ახალი სიცოცხლის პოვნა, რითაც გაამყარა თავისი ადგილი კლასიკურ სიტკომებს შორის. ექვსი გაგრძელება ფილმის მოპოვებით, რთულია იმის მტკიცება, რომ „უოლტონებს“ ხალხის ყურადღება არ ჰქონია. მისი ასახვა ვირჯინიის მთის ოჯახისა დიდი დეპრესიის დროს, ერთდროულად ასახავდა ნანატრ თავისუფლებას და რთულად მოპოვებულ ცხოვრებას. „უოლტონებმა“ ერთგულად, პირდაპირი მიდგომით გაართვეს თავი ერის ფინანსურ სიმწირესა და სამხედრო ვალდებულებებს, რაც ჭეშმარიტი იყო შემქმნელი ერლ ჰემნერ უმცროსის რეალური ცხოვრებისეული შთაგონების წყალობით. „უოლტონების“ გამძლეობას ეხმარება ისიც, რომ ის ეპოქალური ნამუშევარია, შოუს ის ელემენტი, რამაც ტელევიზიასა და სამყაროს საშუალება მისცა მის ირგვლივ დაძველებულიყო, ისე რომ თავად შოუ არ მოძველებულიყო. ამის ნაცვლად, „უოლტონები“ სარგებლობს იმით, რომ კულისებში პირველი პირის შემოქმედებითი წვლილი იყო, ისეთი ფუფუნება, რომელიც დღეს არცერთ დეპრესიის ეპოქის პროექტს არ ექნებოდა. „All in the Family“-ის სპინ-ოფი, რომელიც თავისთავად 11 სეზონის განმავლობაში გადიოდა, „ჯეფერსონები“ ამტკიცებს, თუ რამდენად მოუთმენლად ელოდა აუდიტორია ნორმან ლერის თამაშის შემცვლელ თხრობას. არჩი ბუნკერის მეზობლების მიყოლებით, მას შემდეგ, რაც მათ შეეძლოთ ცხოვრების სტილის განახლება და მანჰეტენზე გადასვლა, „ჯეფერსონები“ გვთავაზობს იმ დროისთვის უპრეცედენტო ხედვას ყველა საკითხზე, რასიდან დაწყებული იარაღის კონტროლით დამთავრებული. სანამ ტელევიზიით მწვავე დისკუსიები უფრო ჩვეული და, შესაბამისად, უფრო ნიუანსირებული გახდა, ამ საკითხების გაგრძელებადი გავრცელება აჩვენებს, რომ ლერი არ იყო მხოლოდ გარდამავალი მომენტის პულსზე, არამედ ადამიანის ბუნების. ამავდროულად, შოუმ ნამდვილი სიცილი გამოიწვია, განსაკუთრებით ჯორჯ ჯეფერსონსა და მათ დიასახლის ფლორენს შორის არსებული დინამიკიდან. „Happy Days“-ის სპინ-ოფი, ფიზიკური კომედიით, რომელიც ხშირად იწვევს „I Love Lucy“-ს მსგავს ასოციაციებს, „ლავერნი და შირლი“ უფრო ღრმა კლასიკოსებს უბრუნდება. მიუხედავად იმისა, რომ მთავარმა პერსონაჟებმა შოუს ინდივიდუალობა შესძინეს, მათი მეგობრები/მეზობლები ლენი და სკვიგი დროის გამოცდას უძლებენ, როგორც მისი ნამდვილი კომედიური ხერხემალი. სკვიგიმ სიტყვა „გამარჯობა“-ც კი მოახერხა მუდმივ ხუმრობად ექცია. „ლავერნი და შირლი“ იმდენად წარმატებული იყო, რომ თავისი სპინ-ოფიც კი დაიმსახურა, ანიმაციური სერიალი, რომელიც ორი წლის განმავლობაში გადიოდა. დროთა განმავლობაში, შოუ გაფართოვდა და მოიცავდა სხვა საკულტო პერსონაჟებს, საბოლოოდ დაიმკვიდრა სათაური Mork & Mindy/Laverne & Shirley/Fonz Hour. იმ დროს, როდესაც სასწრაფო დახმარების მომსახურება გაცილებით ნაკლებად იყო დამკვიდრებული, „Emergency!“ გზა გაუხსნა ისეთ ჰიტებს, როგორიცაა „9-1-1“. „Emergency!“ იმდენად დამოუკიდებლად იდგა, რომ ნამდვილად არ გრძნობ, რომ ის სპინ-ოფის სპინ-ოფია. მაგრამ შოუ სათავეს პოლიციის პროცედურული დრამა „Adam-12“-დან იღებდა, რომელიც თავის მხრივ „Dragnet“-დან წარმოიშვა. იყო გარკვეული ურთიერთქმედება „Emergency!“-სა და „Adam-12“-ს შორის, რამაც შექმნა ჩამთრევი სამყარო. „Emergency!“ რეალიზმისკენ ისწრაფვოდა, რასაც ხშირად მიაწერენ სასწრაფო დახმარების რეაგირების შესახებ ცნობიერების ამაღლებას. თუ მისი 122 ეპიზოდიანი სერია და ექვსი შემდგომი სატელევიზიო ფილმი რამეს ნიშნავს, ეს წარმატებული წამოწყება იყო. იმ ადამიანებს შორისაც კი, ვინც შეიძლება არ იცნობდეს მის წარმოშობას, არნოლდ ჯექსონის ფრაზა „What you talkin' 'bout, Willis?“ უკვდავია პოპულარულ კულტურაში. საკულტო ფრაზის მიღმა, „განსხვავებული შტრიხები“ ასოცირდებოდა „ძალიან განსაკუთრებული ეპიზოდის“ კონცეფციასთან, სადაც შოუს ჩვეულებრივ კომედიური პერსონაჟები თითქმის შოკისმომგვრელად ბნელ სიტუაციებში აღმოჩნდებიან. შოუს კომედიურმა წარმატებამ გააძლიერა მისი დრამატული მომენტები.