90-იანი წლები ანიმაციური სატელევიზიო შოუების მეორე ოქროს ხანა იყო. Disney Afternoon-ის ბლოკი, ისეთი სერიალებით, როგორიცაა „იხვების ისტორიები“ (DuckTales), „ქარის მბრუნავი“ (TaleSpin) და „ჩიპი და დეილი: სამაშველო რაზმი“ (Chip n' Dale: Rescue Rangers), ისევე როგორც Warner Bros.-ის „პაწაწინა ტუნის თავგადასავლები“ (Tiny Toon Adventures) და „ანიმანიაკები“ (Animaniacs), ყველა ასაკის ბავშვებს ხიბლავდა. ამავდროულად, „ბეტმენი: ანიმაციური სერიალი“ (Batman: The Animated Series) და „იქს-ადამიანები“ (X-Men) ექშენით იყო სავსე, „ტიკი“ (The Tick) კი ყველას ახსენებდა, რომ სუპერგმირები შეიძლება მხიარულებიც იყვნენ. მას შემდეგ ათწლეულებში 90-იანი წლების არაერთი კარტუნი განახლდა. „იხვების ისტორიები“, რომელმაც, შეიძლება ითქვას, 90-იანი წლების ოქროს ხანა დაიწყო, მიუხედავად იმისა, რომ თავდაპირველად 1990 წელს დასრულდა, წარმატებით დაბრუნდა 2017 წელს. „იქს-ადამიანები ’97“ (X-Men ’97) უზარმაზარი ჰიტია Disney Plus-ისთვის, ბეტმენს კი სამი ანიმაციური სერიალი აქვს: Batwheels, Batman: Caped Crusader და Bat-Fam. მიუხედავად ამისა, 90-იანი წლების ზოგიერთი ანიმაციური ძვირფასი ქვა, როგორც ჩანს, მივიწყებას მიეცა, მასების მიერ დავიწყებული ან მუდმივად დაბრუნების პირას მყოფი, მაგრამ არასდროს დაბრუნებული. ფანები სულგანაბულნი ელოდებიან ამბებს, რომ შოუები, რომლებიც მათთვის ასე ბევრს ნიშნავდა ჩამოყალიბების წლებში, კიდევ ერთ შანსს მიიღებენ გასაპრიალებლად. მხოლოდ 21 ეპიზოდით, „ბნელი წყლის მეკობრეები“ (The Pirates of Dark Water) დიდხანს არ გაგრძელებულა, მაგრამ შთაბეჭდილება დატოვა მათზე, ვინც უყურა. სერიალი, რომლის მოქმედება მერის სამყაროში ვითარდებოდა, მიჰყვებოდა პრინც რენის თავგადასავლებს, რომელიც ეძებდა „მართვის ცამეტ საგანძურს“, რასაც შეეძლო პლანეტის ზღვები და მისი მამა გადაერჩინა ცნობიერი ბნელი წყლისგან, რომელიც ყველაფერს ანადგურებს. აკვარელის ფონებითა და სტილიზებული, მაგრამ დეტალური ანიმაციით, „ბნელი წყლის მეკობრეები“ არ ჰგავდა არცერთ სხვა შოუს იმ დროინდელ ეთერში. ეს იყო სერიალი, რომელიც სერიოზულად ეკიდებოდა თავის ისტორიასა და პერსონაჟებს, რამაც საფუძველი ჩაუყარა სხვა, უფრო მოწიფულ კარტუნებს იმ პერიოდში. სამწუხაროდ, ისტორია არასდროს დასრულებულა და რენს ჯერ კიდევ ხუთი საგანძური ჰქონდა მოსაძებნი. განახლებას შეეძლო სერიალისთვის დასრულება მოეტანა. სადავოა, რომ „ეგზოსკვადის“ (Exosquad) გარეშე, 90-იანი წლების „იქს-ადამიანების“ სერიალი არასდროს შეიქმნებოდა. სერიალი, რომელიც 1993 წელს დაიწყო და 52 ეპიზოდი გაგრძელდა, იმავე ადამიანების მიერ შეიქმნა, რომლებიც „იქს-ადამიანებზე“ მუშაობდნენ და ის ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვან ამერიკულ ანიმაციურ შოუებს შორის იყო, რომლებმაც სერიული თხრობა გამოიყენეს, რითაც აჩვენა, რომ იგივე მარველის მუტანტებისთვისაც იმუშავებდა. „ეგზოსკვადმა“ ასევე შედარებით სიღრმისეული ისტორია მოუყვა იმ აუდიტორიას, რომლისთვისაც იყო განკუთვნილი. სერიალი, რომლის ცენტრში ადამიანებსა და ნეოსაპიენებს — ხელოვნურ რასას, რომელიც ადამიანებმა მონებად გამოსაყენებლად შექმნეს მარსისა და ვენერას კოლონიზაციის დროს — შორის პლანეტათაშორისი ომი იყო, არ ერიდებოდა ცრურწმენისა და რასიზმის საკითხებს. მიუხედავად იმისა, რომ „ეგზოსკვადი“ თავდაპირველად პოპულარული იყო მაყურებელში, და სპინ-ოფიც მუშავდებოდა, ის მეორე სეზონის შემდეგ გაუქმდა მას შემდეგ, რაც ცუდ დროს გადიოდა, ზოგიერთ რაიონში დილის 4 საათზეც კი. მაგრამ შოუს ფანები კვლავ იმედს ინარჩუნებენ, რომ მისი აღორძინება მოხდება. დისნეის „გარგოლები“ (Gargoyles) თავდაპირველად Disney Afternoon-ის ანიმაციური ბლოკის ნაწილი იყო, მაგრამ შოუს ბნელმა თემებმა ის სწრაფად გამოარჩია უფრო კომედიური შოუებისგან, რომლებთანაც იყო დაკავშირებული. სერიალი, რომელიც მოგვითხრობდა ექვსი გარგოლის ამბავს, რომლებიც 994 წელს ქვად იქცნენ და თანამედროვე მანჰეტენში გაიღვიძეს, მაშინვე ჰიტად იქცა. სამი სეზონის განმავლობაში, „გარგოლები“ ისეთ თემებს ეხებოდა, როგორიცაა მწუხარება, დანაშაული, შურისძიება და რომანტიკა. შექსპირისადმი მიძღვნილი მინიშნებებითა და უამრავი ექშენით სავსე შოუს ამაღლებული ტონი ჰქონდა, რამაც ის იმ დროის სხვა კარტუნების უმეტესობისგან გამოარჩია, და ამის გამო მას დღესაც ჰყავს ერთგული და აქტიური ფანბაზა. ზოგიერთ ასპექტში გასაოცარია, რომ დისნეიმ არასდროს იპოვა გზა „გარგოლების“ დასაბრუნებლად. წარსულში მრავალი კინოადაპტაცია — როგორც ანიმაციური, ასევე ცოცხალი მოქმედების — განიხილებოდა. ჯორდან პილმაც კი ვერ მოახერხა დისნეის დათანხმება ფილმის შექმნაზე. მიუხედავად ამისა, შოუს შემქმნელს, გრეგ ვაისმანს, არასდროს დაუნებებია თავი. 2023 წელს ცოცხალი მოქმედების სერიალი გამოცხადდა, მაგრამ მას შემდეგ სიჩუმეა. სტივენ სპილბერგისა და Warner Brothers-ის ანიმაციური გაერთიანების დავიწყებული და-ძმა, რომელმაც „პაწაწინა ტუნის თავგადასავლები“ და „ანიმანიაკები“ შექმნა, „ფრიქაზოიდი“ (Freakazoid) შესაძლოა თავისი დროისთვის ზედმეტად უცნაური და სუპერგმირული იუმორით სავსე ყოფილიყო. მაგრამ ახლა, როცა ყველა და მათი ბებია-ბაბუები MCU და DCU პერსონაჟებს საკუთარ ოჯახზე უკეთ იცნობენ, ეს შოუ მზადაა დასაბრუნებლად. ბრიუს ტიმისა და პოლ დინის მიერ შექმნილი „ფრიქაზოიდი“ დასცინოდა არა მხოლოდ სუპერგმირებს, არამედ ინტერნეტსაც, რომელიც ჯერ კიდევ შედარებით საწყის ეტაპზე იყო, როდესაც შოუ 1995 წელს დაიწყო. ეს იყო დრო AOL მესენჯერამდეც კი, როდესაც GeoCities და Netscape ორი ყველაზე პოპულარული საიტი იყო. არ არსებობდა სოციალური მედია, რომელსაც შოუ დასცინებდა. არც მემები არსებობდა. დღეს, თინეიჯერის იდეა, რომელიც ინტერნეტიდან ძალას იღებს, რაც მას აუტანლად ჰიპერაქტიურს, მუდმივად ცინიკურს და პოპ-კულტურის მინიშნებებით სავსეს ხდის, ზუსტად მოერგებოდა. 1995 წელს მსოფლიო მზად არ იყო „ფრიქაზოიდისთვის“. ახლა კი, თითქმის ევედრება მას, რომ დაბრუნდეს. „იგივე სამყაროში, სადაც „იხვების ისტორიები“, და „ბეტმენის“ პაროდიას წარმოადგენდა, „ბნელი ფრთა იხვი“ (Darkwing Duck) სამი სეზონის განმავლობაში გადიოდა და მაშინვე ფავორიტად იქცა ფანებში. მისი სრულყოფილი პაროდირება არა მხოლოდ