90-იან წლებში უამრავი კინოპერსონაჟი შეიქმნა, რომლებიც დღესდღეობით ნამდვილ ხატებად იქცნენ. თაყვანისმცემლები ყოველდღიურად ციტირებენ მათ, ჰელოუინზე მათ ფორმაში იცვამენ და ზოგადად, პოპ-კულტურის სამეფო ოჯახის წევრებად მიიჩნევენ. გაიხსენეთ პერსონაჟები, როგორებიც არიან: შერი ფილმიდან „უსუსურები“ (Clueless), დიუდი „დიდი ლებოვსკიდან“ (The Big Lebowski), ან ვინსენტი და ჯულსი „მაკულატურიდან“ (Pulp Fiction). ეს სია არ ეხება მათ. პირიქით, ის ეხება იმ პერსონაჟებს, რომლებიც ისევე მომხიბვლელები, თავისებურები, შემზარავები ან სხვაგვარად განუმეორებლები იყვნენ, მაგრამ დროთა განმავლობაში რატომღაც დავიწყებას მიეცნენ. ეს „მეორეხარისხოვანი“ გმირები ეპოქის უდიდესმა მსახიობებმა შეასრულეს, ეკლექტიკური და ნიჭიერი რეჟისორების ფილმებში. თავად ფილმები კი ნაკლებად შეფასებული საგანძურიდან მასიურ ბლოკბასტერულ წარმატებამდე მერყეობენ, თუმცა არც ერთი ეს პერსონაჟი არ არის ისე აღიარებული, როგორც უნდა იყოს. ეს არის 90-იანი წლების ათი უდიდესი დავიწყებული კინოპერსონაჟი, უნიკალური ფიგურები, რომლებიც თქვენს აღიარებასა და ქებას იმსახურებენ. 90-იან წლებში ხასიათის მსახიობებს (character actors) შესანიშნავი დრო ედგათ. თითქმის ყველა სამოქმედო ბლოკბასტერი გაფართოებული მეორეხარისხოვანი შემადგენლობით გამოირჩეოდა, რომელიც ამომავალი ვარსკვლავებითა და მეორეხარისხოვანი როლების „ვეტერანებით“ იყო სავსე. 1996 წლის სტიქიის თრილერი „ტორნადო“ (Twister) არ იყო გამონაკლისი, და ამ ფილმის არც ერთი მეორეხარისხოვანი პერსონაჟი არ არის ისეთი ფერადი, როგორიც დასტი (Dusty) – აღელვებული ქარიშხლის მდევნელი, რომელსაც განუმეორებელი ფილიპ სეიმურ ჰოფმანი ასრულებს. სანამ ჰოფმანი გამორჩეულ ტალანტად და ოსკაროსან მსახიობად იქცეოდა, და გაცილებით ადრე, სანამ ის ტრაგიკულად და ნაადრევად დაიღუპებოდა, ის ეკრანს ანათებდა მეორეხარისხოვან როლებში, რომლებიც ჩრდილავდნენ მის უფრო მაღალი პროფილის პარტნიორებს. ფილმებმა, როგორებიცაა „ქალის სურნელი“ (Scent of a Woman), „ბუგის ღამეები“ (Boogie Nights) და „პაჩ ადამსი“ (Patch Adams), ყველამ მოიგო ჰოფმანის მონაწილეობით, და მისმა ხმაურიანმა, ულიმიტო ენერგიამ დასტი საყვარელ დამხმარედ აქცია. 90-იანი წლები საშინელებათა ჟანრისთვის გარდამავალი პერიოდი იყო და მიუხედავად იმისა, რომ ათწლეულს ჰქონდა თავისი წარმატებული ფილმები, ის ასევე სავსე იყო საკულტო კლასიკით. „დემონი რაინდი“ (Demon Knight), პირველი მხატვრული ფილმი, რომელიც ბრწყინვალედ საშიში საშინელებათა სატელევიზიო სერიალის „ზღაპრები კრიპტიდან“ (Tales From the Crypt) საფუძველზე შეიქმნა, არის მყარი შუაღამის ფილმი, რომელიც დიდ სიამოვნებას მოგანიჭებთ. ამ სიამოვნების დიდი ნაწილი ბილი ზეინის (Billy Zane) შესრულებაზე მოდის, რომელიც ფილმის ზებუნებრივ დიდ ბოროტმოქმედს განასახიერებს. როგორც დემონების მეთაური ბოროტმოქმედი, რომელიც ალყას უძღვება პანსიონატის უბედური მაცხოვრებლების წინააღმდეგ, ზეინმა სრულად გაიაზრა თავისი დავალება. მუდამ ნაკლებად შეფასებული მსახიობი გადადის გადამეტებულ თეატრალურობასა და ნამდვილ, ბოროტ ბოროტმოქმედებას შორის და ამ ყველაფრით დიდ სიამოვნებას იღებს. ზეინი 90-იანი წლების ერთ-ერთი ყველაზე მზაკვრული კინო-ბოროტმოქმედი იყო, რომელიც ყველაზე ცნობილია „ტიტანიკში“ (Titanic) მდიდარი და უგულო მეტოქის როლით, ხოლო „დემონი რაინდში“ შემგროვებელმა (The Collector) მას საშუალება მისცა, თავისი არსენალის ყველა იარაღით ეთამაშა. გარი ოლდმანი (Gary Oldman) 90-იან წლებში ჰოლივუდის ერთ-ერთი ფავორიტი ბრიტანელი იყო ბოროტმოქმედების როლებისთვის, და მისი რამდენიმე როლი დამსახურებულად იქცა ხატებად. ბრემ სტოკერის „დრაკულას“ (Bram Stoker's Dracula) ტიტულოვანი როლიდან დაწყებული, „ლეონში: პროფესიონალი“ (The Professional) აბების მოყვარული კორუმპირებული პოლიციელის როლით დამთავრებული, მისი ადგილი ბოროტმოქმედთა დიდების დარბაზში გარანტირებულია. ამ საკულტო „ბოროტმოქმედებს“ შორის უნდა იყოს დრედლოკიანი ნარკოდილერი დრექსლ სფაივი (Drexl Spivey) საკულტო სამოქმედო კლასიკიდან „ნამდვილი რომანი“ (True Romance). მიუხედავად იმისა, რომ ის ფილმში მხოლოდ რამდენიმე სცენაში ჩნდება, სფაივი წარუშლელ შთაბეჭდილებას ტოვებს სცენარისტ კვენტინ ტარანტინოს (Quentin Tarantino) დასამახსოვრებელი ხაზებისა და ოლდმანის ტიპურად თავდადებული შესრულების წყალობით. ეს არის ყველაზე გამორჩეული პერსონაჟი ფილმში, რომელიც სავსეა გამორჩეული პერსონაჟებით, და ეს ოლდმანის აღტაცების ღირსი უნარის დასტურია, რომ მაქსიმალურად გამოიყენოს ნებისმიერი როლი, ეკრანული დროის მიუხედავად. „მატინე“ (Matinee) ჯო დანტეს (Joe Dante) ყველაზე პირადი ფილმია. ნოსტალგიით შეფერილი სასიყვარულო წერილი B-კლასის მონსტრების ფილმებისადმი, რომელიც კუბის სარაკეტო კრიზისის დროს ვითარდება, კარგად შეაფასეს, მაგრამ სალაროებში დიდ წარმატებას ვერ მიაღწია, რაც სამწუხაროა, რადგან ეს ტკბილი და გულწრფელი სრულწლოვანების ისტორიაა. მის ცენტრშია ჯონ გუდმანის (John Goodman) ენერგიული შესრულება გამოგონილი კინორეჟისორის, ლორენს ვულსის (Lawrence Woolsey) როლში. გულით შოუმენი, რომელიც ძლიერ შთაგონებულია რეალური კინორეჟისორის უილიამ კასტლისგან (William Castle), ვულსი სიამოვნებას იღებს მაყურებლის შოკირებით და უყვარს კარგი ხრიკები. თუმცა, უგულო თაღლითისგან შორს, მას გუდმანი ნამდვილი სითბოთი და მომხიბვლელობით ასრულებს, რომელსაც ამ როლისთვის მეტი ჯილდო უნდა მიეღო. სამწუხაროდ, ის არასოდეს ყოფილა ოსკარზე ნომინირებული, და ეს არის აკადემიის ჯილდოების ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე უხეში ზედამხედველობა. ძმებმა კოენებმა (Coen Brothers) შექმნეს დასამახსოვრებელი პერსონაჟების კასკადი, და მათი ნამუშევრები 90-იან წლებში, გამონაკლისის გარეშე, პერსონაჟებზე ორიენტირებული სამოთხე იყო. „ჰადსაკერის მოადგილე“ (The Hudsucker Proxy) იმ დროისთვის სერიოზული წარუმატებლობა იყო კინორეჟისორული დუეტისთვის და რჩება მათ ერთ-ერთ ყველაზე ნაკლებად შეფასებულ ნამუშევრად, რაც სამწუხაროა, რადგან ის გვიჩვენებს სასაცილო პერსონაჟურ ნამუშევრებს ტიმ რობინსისგან (Tim Robbins), პოლ ნიუმანისგან (Paul Newman) და, განსაკუთრებით, ჯენიფერ ჯეისონ ლისგან (Jennifer Jason Leigh). სწრაფად მოლაპარაკე ჟურნალისტის, ემი არჩერის (Amy Archer) როლში, ლი განასახიერებს სკრუბოლ კომედიის ოსტატების, როზალინდ რასელისა (Rosalind Russell) და კეტრინ ჰეპბერნის (Katharine Hepburn) სულს. ის სწრაფად იძლევა პასუხებს და დიალოგს ელვის სისწრაფით აწვდის, მხოლოდ მაშინ ნელდება, როდესაც გული ეტკინება ამ სასიამოვნო ფილმში, რომელიც პრესტონ სტარჯესისა (Preston Sturges) და ფრენკ კაპრას (Frank Capra) ხარკს უხდის.