აბდალა ალხატიბის სადებიუტო მხატვრული ფილმი, რომელმაც ბერლინალეს „პერსპექტივების“ ჯილდო მოიპოვა დებიუტანტებს შორის, წარმოაჩენს ცეცხლში მოქცეულ ლტოლვილებს მთელი მათი რთული, ადამიანური ელფერებით. ავტორი: სიდანტ ადლახა რამდენიმე ურთიერთდაკავშირებული ვინიეტი ქმნის ფილმს „ალყის ქრონიკები“ – აბდალა ალხატიბის შემზარავ, მძაფრ და ზოგჯერ ბნელად იუმორისტულ გზავნილს სასტიკი ბლიცკრიგის წინა ხაზებიდან. დრამა დოკუმენტალისტის თვალით არის გადაღებული და უსახელო ქალაქის ნანგრევებში ვითარდება, თუმცა მისი გარემო შორსაა გაურკვევლობისგან – არა მხოლოდ რამდენიმე პალესტინური დროშის არსებობის გამო. ისტორიები აღებულია სხვადასხვა წყაროდან, მათ შორის ბოლო წლების ღაზის მოვლენებიდან, ასევე თავად ალხატიბის გამოცდილებიდან პალესტინელი ლტოლვილების იარმუკის ბანაკში, დამასკოში, სირიის სამოქალაქო ომის დროს, რაც პალესტინელ-სირიელმა კინორეჟისორმა ადრე დოკუმენტურ ფილმად „პატარა პალესტინა“ აქცია. ალჟირსა და იორდანიაში გადაღებული ალხატიბის ახალი ნამუშევარი (და მისი პირველი მხატვრული ფილმი) როგორც ფორმით, ისე შინაარსით საინტერესო კითხვებს სვამს გენოციდის დროს კინოს სარგებლიანობის შესახებ. შეიძლება კი ის ოდესმე მართლაც სასარგებლო იყოს? თუ „ალყის ქრონიკები“ რაიმეს მიანიშნებს, მაშინ, სულ მცირე, კამერას შეუძლია დაუბრუნოს ადამიანობა მუდმივად დამცირებულ და მოკლულ ხალხს, წარმოაჩინოს რა ისინი ტანჯვის უშუალო საზღვრებს მიღმა და მისცეს მათ ჩვეულებრივი პრობლემები გადასაწყვეტად, თუმცა არაჩვეულებრივი ზეწოლის ქვეშ, რაც ამახინჯებს მათი რუტინის შეგრძნებას. სიტუაცია უკვე მძიმეა, როდესაც ამბავი იწყება. ფილმის საწყის კადრებში ხელის ვიდეოკამერა იღებს მრავალ გადაადგილებულ არაბ პერსონაჟს – მამაკაცებსა და ქალებს, ახალგაზრდებსა და მოხუცებს – რომლებიც შეკრებილნი არიან დანგრეულ ქალაქის მოედანზე და სასწრაფოდ იღებენ სატვირთო მანქანიდან გადმოყრილ მწირი ულუფებს. ალხატიბი და ოპერატორი თალალ ქური სწრაფად ტოვებენ ამ დიეგეტური კამერით გადაღებულ კადრებს (რომელთანაც ფილმის ლინზა ესთეტიკურ თვისებებს იზიარებს, რაც მას დამაჯერებელ რეალიზმს ანიჭებს) და გვთავაზობენ „კინო-ვერითეს“ სტილის კადრებს რამდენიმე პერსონაჟზე, რომლებიც შემდეგი 90 წუთის განმავლობაში თავიანთ ზღვრამდე მივლენ. ფილმის ქრონომეტრაჟი რამდენიმე დღეს მოიცავს, თუმცა ზუსტად თქმა რთულია. დრო, როგორც ჩანს, საკუთარ თავში იკეცება, როდესაც დაბომბვა გრძელდება, ხოლო მეზობელთან სტუმრობის მცდელობა სიცოცხლისა და სიკვდილის საკითხი ხდება სნაიპერების ცეცხლის ქვეშ. ფილმის განმავლობაში ხილული კედლის საათებიც კი – რომლებიც ჩანს პერსონაჟების მხრებს უკან, რომლებიც ამ ალყის ფსიქოლოგიურ ბზარებს გამოხატავენ, ან გადაეყრებიან სხვადასხვა ნაკბას (კატასტროფის) შესახებ პოეზიას – ყველა დაახლოებით 7:30-ზე არის გაჩერებული, დღის დროის მიუხედავად. მაშინაც კი, როდესაც დრო გადის პალესტინისა და მისი დევნილი დიასპორისთვის, ყველაფერი უცვლელი რჩება. დროის ეს გაბრტყელება ასევე უზრუნველყოფს, რომ თითოეული სექცია შეუფერხებლად გადადის მომდევნოში, როდესაც ვხვდებით პრობლემურ და მშიერ ყოფილ ვიდეომაღაზიის მფლობელს, საყვარელ არაფატს (ნადიმ რიმავი), რომელიც საკვებსა და მედიკამენტებს ეძებს თითქმის მდუმარე სცენაში, რაც ფილმის ვიზუალური მიდგომისთვის სცენას ამზადებს. ის დაბალი განათებით, ბუნდოვანი და ვიზუალურად ხმაურიანია, თითქოს პრიმიტიული ციფრული კამერა ჩააგდეს ომის ზონაში და ის ჩვეულებრივმა მოქალაქემ აიღო. და მაინც, ეს შესავალი სცენები მძაფრად კინემატოგრაფიული რჩება, ალხატიბის ინტენსიური ფოკუსირების გამო მსახიობების თვალებზე და იმ განსხვავებულ გზებზე, რომლითაც ისინი სასოწარკვეთილებას უმკლავდებიან. ცოტა ხანში ციფრული სტატიკა განასახიერებს ფსიქოლოგიურ ნისლს, რომელიც დანის პირზე ცხოვრებას ახლავს თან. არაფატის ისტორია უერთდება ახალგაზრდა მეგობრების ჯგუფისას – სამი მამაკაცი და ერთი ქალი, რომლებსაც ასრულებენ სამერ ბიშარატი, აჰმად კონტარი, აჰმედ ზიტუნი და საჯა ქილანი – რომლებიც დროებით თავშესაფარს პოულობენ მის დაფარულ მაღაზიაში შეშის ძიებაში, რაც იწვევს დიალოგით დატვირთულ ეპიზოდს, რომელიც არღვევს ბოლო პერიოდის პალესტინის შესახებ ფილმებისგან მოსალოდნელ სევდას. მიუხედავად იმისა, რომ ოთხეულის მიზანი გადარჩენაა, ისინი უნივერსალურად გასაგებ ხუმრობებს ცვლიან პორნოგრაფიასა და მასტურბაციაზე, ხოლო მაღაზიის კედლებზე გაკრულ მრავალ ფირსა და პოსტერს ათვალიერებენ, სანამ უნიკალური ეთიკური დილემის წინაშე დადგებიან: გამოიყენონ თუ არა ფილმები ცეცხლის გასაჩენად გასათბობად. სენტიმენტები და პრაგმატიზმი ერთმანეთს ეჯახება, ალხატიბის უიმედო ასახვაში იმის შესახებ, შეიძლება თუ არა ფილმებს, მათ შორის იმას, რომელსაც ჩვენ ვუყურებთ, ოდესმე ჰქონდეს მატერიალური გავლენა გადარჩენაზე. ამგვარი გამძლეობის თემის გაგრძელებით, შემდეგ ვხვდებით თავმდაბალ, სათვალიან მამაკაცს, ვალიდს (ვასიმ ფედრიშე), რომელიც ცდილობს ძველი მაცივარი გაცვალოს ერთ ღერ სიგარეტში ცბიერ კონტრაბანდისტ სალეჰთან (იდირ ბენაიბუში), რითაც ვლინდება შიმშილისა და სასოწარკვეთილებისგან შობილი გადარჩენისთვის ბრძოლის მთელი კულტურა. მიუხედავად იმისა, რომ ეს უფრო მოკლე, სწრაფი ვინიეტია, სწორედ აქ ალხატიბი თავის თავს კიდევ უფრო ირთავს ამბავში უსიამოვნო ქურდის როლის შესრულებით, რომლის მიმართაც მაინც ვერ შეწყვეტ თანაგრძნობას, მაშინაც კი, როცა ის სხვებს აზარალებს. მთელი ფილმის განმავლობაში, წინააღმდეგობის ქსელის ხმა ისმის, რომელიც რაციების მეშვეობით ეხმარება და აფრთხილებს ერთმანეთს, მაგრამ როდესაც საბოლოოდ ვხვდებით მის ერთ-ერთ წევრს – ცეცხლოვან, იარაღიან ფარესს (ემად აზმი) – ჩვენ არ ვხვდებით მოქმედების ისტორიას...