აბდალა ალხატიბის სადებიუტო მხატვრული ფილმი, რომელმაც ბერლინალეს „პერსპექტივების“ ჯილდო მოიპოვა დებიუტანტებს შორის, წარმოაჩენს ლტოლვილებს ცეცხლის ქვეშ, მთელი მათი რთული, ადამიანური ნიუანსებით. სიდანტ ადლახა „ალყის ქრონიკები“ (Chronicles From the Siege) შედგება ურთიერთდაკავშირებული მცირე ეპიზოდებისგან, რაც აბდალა ალხატიბის შემზარავ, მძაფრ, ზოგჯერ ბნელად იუმორისტულ გზავნილს წარმოადგენს ძალადობრივი ბლიცის წინა ხაზებიდან. დრამა გადაღებულია დოკუმენტალისტის თვალით და ვითარდება უსახელო ქალაქის ნანგრევებში, მაგრამ მისი მოქმედების ადგილი შორს არის ბუნდოვანიდან – არანაკლებ იმის გამო, რომ რამდენიმე პალესტინური დროშა ჩანს. ისტორიები აღებულია სხვადასხვა წყაროდან, მათ შორის ბოლო წლების ღაზას ამბებიდან, ასევე ალხატიბის საკუთარი გამოცდილებიდან, რომელიც სირიის სამოქალაქო ომის დროს, დამასკოში პალესტინელთა იარმუკის ლტოლვილთა ბანაკში ცეცხლის ქვეშ იმყოფებოდა; ამ გამოცდილებაზე პალესტინელ-სირიელმა კინორეჟისორმა ადრე გადაიღო დოკუმენტური ფილმი „პატარა პალესტინა“ (Little Palestine). ალჟირსა და იორდანიაში გადაღებული ალხატიბის ეს ფილმი (და პირველი მხატვრული ნამუშევარი) მისი ფორმითა და შინაარსით საინტერესო კითხვებს სვამს გენოციდის დროს კინოს სარგებლიანობის შესახებ. შეიძლება თუ არა ის ოდესმე მართლაც სასარგებლო იყოს? თუკი „ალყის ქრონიკები“ რაიმეს მიანიშნებს, მაშინ, სულ მცირე, კამერას შეუძლია ხელახლა გააადამიანუროს ხალხი, რომელიც მუდმივად დამცირებული და მოკლულია, წარმოაჩინოს ისინი მათი ტანჯვის უშუალო საზღვრებს მიღმა და მისცეს მათ ჩვეულებრივი პრობლემები გადასაწყვეტად, თუმცა არაჩვეულებრივი ზეწოლის ქვეშ, რაც მათ ყოველდღიურობის შეგრძნებას ამახინჯებს. სიტუაცია ისედაც მძიმეა, როდესაც ისტორია იწყება. ფილმის საწყის კადრებში, ხელის ვიდეოკამერა იღებს მრავალ დევნილ არაბ პერსონაჟს – მამაკაცებსა და ქალებს, ახალგაზრდებსა და მოხუცებს – რომლებიც შეკრებილნი არიან დანგრეულ ქალაქის მოედანზე, სადაც ისინი სატვირთო მანქანის უკანა ნაწილიდან გადმოყრილი მწირი ულუფისთვის იბრძვიან. ალხატიბი და ოპერატორი თალალ ქური სწრაფად შორდებიან ამ დიეგეტურ ხელის კამერას (რომელთანაც ფილმის ლინზა ესთეტიკურ თვისებებს იზიარებს, რაც მას დამაჯერებელ რეალიზმს ანიჭებს) და „cinéma vérité“ სტილის კადრებს გვთავაზობენ რამდენიმე პერსონაჟზე, რომლებიც მომდევნო 90 წუთში ზღვრამდე მივლენ. ფილმის ხანგრძლივობა, როგორც ჩანს, რამდენიმე დღეს მოიცავს, მაგრამ ძნელია ამაში დარწმუნება. დრო, როგორც ჩანს, თავის თავში იკლაკნება, როდესაც თავზე ბომბები ცვივა, და მეზობლის მონახულების მცდელობა სიცოცხლისა თუ სიკვდილის საკითხად იქცევა, რადგან სნაიპერის ცეცხლი წვიმს. ფილმში ხილული კედლის საათებიც კი – რომლებიც პერსონაჟების მხრებზე ჩანს, რომლებიც ამ ალყის ფსიქოლოგიურ ბზარებს გამოხატავენ, ან „ნაქბას“ (Nakba) შესახებ პოეზიას გადააწყდებიან – ყველა მათგანის საათის ისრები, როგორც ჩანს, დაახლოებით 7:30-ზეა გაჩერებული, დღის დროის მიუხედავად. მაშინაც კი, როდესაც დრო მიდის პალესტინისა და მისი დევნილი დიასპორისთვის, ყველაფერი უცვლელი რჩება. დროის ეს გაბრტყელება ასევე უზრუნველყოფს, რომ თითოეული მონაკვეთი შეუფერხებლად გადადის მომდევნოში, როდესაც ჩვენ ვხვდებით პრობლემურ და მშიერ ყოფილ ვიდეომაღაზიის მეპატრონეს, საყვარელ არაფატს (ნადიმ რიმავი), რომელიც საკვებსა და მედიკამენტებს ეძებს ძირითადად ჩუმ სცენაში, რაც ფილმის ვიზუალური მიდგომისთვის საფუძველს ქმნის. ის დაბალი განათებით, მკრთალი და ვიზუალურად ხმაურიანია, თითქოს პრიმიტიული ციფრული კამერა ომის ზონაში ჩავარდნილიყო და ის ჩვეულებრივ მოქალაქეს აეღო. და მაინც, ეს შესავალი სცენები მტკივნეულად კინემატოგრაფიული რჩება, ალხატიბის ინტენსიური ფოკუსირების გამო მსახიობების თვალებზე და იმ განსხვავებულ გზებზე, რომლითაც ისინი სასოწარკვეთილებას უმკლავდებიან. მალე ციფრული სტატიკა განასახიერებს ფსიქოლოგიურ ნისლს, რომელიც გამოწვეულია ზღვარზე ცხოვრებით. არაფატის ისტორია უკავშირდება ახალგაზრდა მეგობრების ჯგუფს – სამ მამაკაცსა და ერთ ქალს, რომლებსაც სამერ ბიშარატი, აჰმად კონტარი, აჰმედ ზიტუნი და საჯა კილანი თამაშობენ – რომლებიც დროებით თავშესაფარს პოულობენ მის დახურულ მაღაზიაში შეშის ძიებისას, რაც იწვევს უფრო დიალოგებით დატვირთულ ეპიზოდს, რომელიც არღვევს იმ მოწყენილობას, რასაც შეიძლება ველოდოთ პალესტინის შესახებ ბოლო ფილმებისგან. მიუხედავად იმისა, რომ კვარტეტის მიზანი გადარჩენაა, ისინი უნივერსალურად გასაგებ ხუმრობებს ცვლიან პორნოგრაფიასა და მასტურბაციაზე, მაღაზიის კედლებზე არსებულ მრავალ ფირსა და პოსტერს ათვალიერებენ, სანამ უნიკალური ეთიკური დილემის წინაშე არ აღმოჩნდებიან: გამოიყენონ თუ არა ფილმები ცეცხლის გასაჩენად გასათბობად. სენტიმენტები და პრაგმატიზმი ერთმანეთს ეჯახება, ალხატიბის უიმედო ფიქრში იმაზე, შეიძლება თუ არა ფილმებმა, მათ შორის ისეთმა, რომელსაც ჩვენ ვუყურებთ, ოდესმე მატერიალური გავლენა მოახდინოს გადარჩენაზე. ამ შეუპოვრობის თემის გაგრძელებით, შემდეგ ვხვდებით თვინიერ, სათვალიან მამაკაცს, ვალიდს (ვასიმ ფედრიშე), რომელიც ცდილობს ძველი მაცივარი ერთ სიგარეტის ნაფაზში გაცვალოს ეშმაკ თაღლით სალეჰთან (იდირ ბენაიბუში), რაც გამოაჩენს მთელ „ჰასტლ“ კულტურას, რომელიც შიმშილისა და სასოწარკვეთილებისგან არის დაბადებული. მიუხედავად იმისა, რომ ეს უფრო მოკლე, ცოცხალი ეპიზოდია, სწორედ აქ ალხატიბი კიდევ უფრო ერთვება საქმეში, როდესაც თამაშობს უსიამოვნო ქურდს, რომლის მიმართ თანაგრძნობას ვერაფრით შეიკავებ, მაშინაც კი, როცა ის ხალხს ატყუებს. მთელი ფილმის განმავლობაში, წინააღმდეგობის ქსელი ერთმანეთს ეხმარება და აფრთხილებს რაციების მეშვეობით, მაგრამ როდესაც საბოლოოდ ვხვდებით მისი ერთ-ერთი წევრს – ცეცხლოვან, შეიარაღებულ ფარესს (ემად აზმი) – ჩვენ არ გვხვდება მოქმედებით სავსე ისტორია...