კანადელი ექსპერიმენტატორის, აიზაია მედინას უახლესი ნამუშევარი რადიკალურსა და გრანდიოზულს შორის მერყეობს, მაგრამ თანაბრად იმსახურებს ყურადღებით წაკითხვასა და გაღიზიანებულ ოხვრას. „თუ კინო მე-19 საუკუნის ოცნება იყო, რომელიც მე-20 საუკუნეში ქიმიის მეშვეობით განხორციელდა, მაშინ ავტორი მე-20 საუკუნის ოცნება იყო, რომელიც 21-ე საუკუნეში ციფრულის მეშვეობით უნდა განხორციელდეს.“ კანადელი ექსპერიმენტატორი აიზაია მედინა თავგამოდებულია ამ ამოცანის შესრულებაზე თავის უახლეს სრულმეტრაჟიან ფილმში, რომელიც თითქმის მთლიანად სერიოზული სახის მქონე კინემატოგრაფისტების დასისგან შედგება. ისინი აცხადებენ თეორიებით დატვირთულ ლოზუნგებს და დასტირიან იმას, რაც დღეს ნამდვილ ავტორს ავიწროებს: დასავლეთზე ორიენტირებულ ძალაუფლების იერარქიებს, ინდუსტრიულ რასიზმს, სერიოზული მხატვრული ნამუშევრების ეკონომიკურ გარიყვას, ენის ტირანიას. ეს მძიმე მასალაა, რომელიც ირონიული, თუმცა არა მთლად სახალისო, დისტანციითაა წარმოდგენილი. მარკ ბაკოლკოლი განასახიერებს კლემს, რეჟისორს, რომელიც სისტემის წინააღმდეგ მომდევნო სრულმეტრაჟიანი ფილმის დაფინანსებისთვის იბრძვის. მისი მეგობარი ბიჭი ეზი (კალილ ჰადადი) ურყევი იდეოლოგია, რომელიც კლემს ასულდგმულებს და ეუბნება: „იამაყე: რასის მიუხედავად, ადამიანთა უმეტესობას შენი ნამუშევარი არ მოსწონს.“ თანამშრომლები ნიკო (ჯონალინ აგილარი) და მარჩი (შარლოტ ჟანგი) იგივე სტრუქტურული დაბრკოლებების გადალახვას ცდილობენ. მის ოფისში არსებული ჰიპსტერული კოლაჟი მაოს კულტურულ რევოლუციას არმონდ უაიტის 2020 წლის წიგნის, „კვლავ ვაქციოთ სპილბერგი დიდებულად“ სათაურს უპირისპირებს. ცხადია, ეს ის „დიდი თეთრი იმედი“ არ არის, რასაც კლემი ელოდება. არის თვითშეგნების გაელვებები, ან სულ მცირე, წინდახედულობა. „ახლა აღმოვაჩინე, რომ ისე, როგორც ჩემი პერსონაჟები საუბრობენ, არაადამიანურია,“ — ამბობს კლემი. „რატომ გვეშინია არაადამიანურად გამოჩენის?“ ეს კითხვა, როგორც ჩანს, აგრესიულად მაღალფარდოვან მედინას არ აწუხებს, თუმცა ძნელია იმის გაგება, თუ რამდენად ირონიულია ეს (სავარაუდოდ) ავტოპორტრეტი. ის არც სატირად და არც ფსიქოლოგიურ გულწრფელობად არ კვალიფიცირდება; უფრო მეტად, ეს არის თვით-რეფერენტული ცრუ ინფორმაციის ნაკადი, რომელიც მიზნად ისახავს ყველა იმ ადამიანის შეცდომაში შეყვანას, ვისაც ტრადიციული ნარატიული მოლოდინები აქვს. ამ მხრივ, მედინა ყველაზე ღრმად ესთეტიკის საშუალებით აღწევს. საუბრები სხვადასხვა თვალსაზრისებს შორის ციმციმებს, თითქმის კუბისტურ სტილში; ასევე მეზობელ სცენებსა თუ მოგონებებში იკარგება და ჩნდება. (როგორც კლემი ამბობს: „აზროვნება არსებობაა.“) ხშირად, ეს შესანიშნავად რადიკალურად აღიქმება, ტრადიციული კადრირების საპირისპირო ახალი ენა, რომელიც დომინანტურ თვალსაზრისებს ეწინააღმდეგება; მაგრამ ზოგჯერ ისეთივე პრეტენზიულია, როგორც „22 Jump Street“-ის სლემ პოეზიის სცენა. კლემს პრობლემებს უქმნის ვიღაც, ვინც მის ფილმებს ასაჯაროებს, სავარაუდოდ, ქედმაღალი მწერალი (ერიკ ბერგი), მაგრამ ჩანს, რომ მედინა აფასებს ამ ქაოტურ ჟესტს. „ყოველთვის ვგრძნობდი, რომ თუ არასოდეს გქონია სურვილი, გაგენადგურებინა შენი წიგნები, მაშინ არასოდეს წაგიკითხავს ისინი რეალურად,“ – ამბობს გაღიზიანებული რეჟისორი დასაწყისშივე. ეს განზრახ გამომრიცხავი, მაგრამ ამავდროულად მომხიბვლელი კინო-მანიფესტი თანაბრად იმსახურებს ყურადღებით წაკითხვასა და გაღიზიანებულ ოხვრას. „განგსტერიზმი“ ICA ლონდონში 20 თებერვლიდან იქნება ნაჩვენები.