ჰოლივუდისთვის ცოტაა ისეთი მიმზიდველი წიგნი, როგორც ემილი ბრონტეს გოთიკური კლასიკა „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“. ვიქტორიანული ეპოქის ეს რომანი, „სოლტბერნის“ რეჟისორმა და ბრიტანელმა მსახიობმა ემერალდ ფენელმა, კიდევ ერთხელ მოარგო დიდ ეკრანს. უამრავი ადაპტაციის გრძელ სიაში, „ქარიშხლიანი უღელტეხილის“ ეს ფილმი, რომელიც პარასკევს გამოდის კინოთეატრებში, ონლაინ გააკრიტიკეს ბრონტეს თაყვანისმცემლებმა რამდენიმე მიზეზის გამო: ის, რომ სიუჟეტი რომანტიკულ ამბად არის წარმოდგენილი, წიგნის მეორე ნახევრის ამოღება ფილმიდან და სიუჟეტის გაძლიერებული სექსუალურობა, რომ რამდენიმე მათგანი დავასახელოთ. თუმცა, ფენელის არცერთ არჩევანს არ შეხვედრია იმაზე მეტი განხილვა, ვიდრე მის გადაწყვეტილებას, ავსტრალიელი მსახიობი ჯეიკობ ელორდი ჩაფიქრებული, მორალურად განადგურებული ჰითკლიფის როლზე დაამტკიცოს. „ჰითკლიფი წიგნში აღწერილია, როგორც მუქკანიანი, ყავისფერი მამაკაცი და სიუჟეტის მთავარი ელემენტია ის, რომ იგი რასისტულ შეურაცხყოფას განიცდიდა თავისი მიმღები ოჯახისგან. მაგრამ, დიახ, ნამდვილად, ჯეიკობ ელორდი იდეალურია!“ https://t.co/VqRvlOCvMP ჰითკლიფი, რომელიც წიგნში პირველად აღწერილია, როგორც „მუქკანიანი, ბოშას შესახედაობის“, არაერთხელ არის ნაჩვენები დამამცირებელი ფორმით, რასობრივი ქვეტექსტებით, პერსონაჟთა მთელი რიგის მიერ, მათ შორის ნელის – ერნშოუების ოჯახის მსახურის; მეზობელი ედგარ ლინტონის; რომანის მთხრობელის, მისტერ ლოკვუდის; და, რა თქმა უნდა, ჰინდლის – მისი საყვარელი ქეთრინის უფროსი ძმის მიერ. ქეთრინისა და ჰინდლის მამის მიერ „ქარიშხლიანი უღელტეხილის“ მამულში მიყვანილი, ჰითკლიფი თავდაპირველად ლივერპულის ქუჩებში (მე-18 და მე-19 საუკუნეების ევროპის წამყვანი მონათვაჭრობის პორტი) მოხეტიალედ იპოვეს, ის „რაღაც გაუგებარ ენაზე ლაპარაკობდა, რომელსაც ვერავინ ხვდებოდა“. მიუხედავად იმისა, რომ მისტერ ერნშოუ და ქეთი სწრაფად მიიღებენ ახალგაზრდა ბიჭს, რომელსაც ჰითკლიფს უწოდებენ, ჰინდლი ვერ იტანს მის დანახვას და მათ შორის მტრობით სავსე დაპირისპირება იწყება, რომელიც წლებს (და თაობებს) გასტანს. ჰინდლი, რომელიც ფილმში არ არის და, როგორც ჩანს, თავისი არც თუ ისე გამორჩეული თვისებები მამის პერსონაჟზე გადაიტანა, ბოროტად მოიხსენიებს რომანის ჰითკლიფს, როგორც „სატანის ნაშიერს“, „მათხოვარ შემოჭრილს“ და „პატარა ლასკარს“, სადაც „ლასკარი“ ვიქტორიანულ ინგლისში სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიელი მეზღვაურების აღმნიშვნელი ტერმინი იყო. მას შემდეგ, რაც ჰინდლის მამა კვდება და ის „ქარიშხლიანი უღელტეხილის“ მმართველი ხდება, ჰითკლიფისთვის ყველაფერი ექსპონენციალურად უარესდება – ის ახლა იძულებულია მსახურის სტატუსში მოექცეს, განათლება შეუწყდება და მინდვრებში მუშაობას აიძულებენ. ჰინდლის თავდაპირველი სიძულვილი ჰითკლიფის მიმართ მრავალ რამეზე შეიძლება იყოს დაფუძნებული: დარჩენილი ერნშოუების უპირატესობა მის მიმართ, მისი წარსულის გამო აღქმული დაბალი კლასი და ასევე მისი გაურკვეველი რასა. მიუხედავად იმისა, რომ ექსპერტები დიდი ხანია კამათობენ ჰითკლიფის წარმომავლობაზე, უარყოფა შეუძლებელია, რომ ის რაღაცნაირად „განსხვავებულია“ იმ დროის ბრიტანული საზოგადოებისგან. იყო ის ბოშა, როგორც ამას „ბოშას“ დამამცირებელი ტერმინის გამოყენება და მოგვიანებით მკითხავთან მსგავსება გვთავაზობს? შესაძლოა, შერეული რასის, აფრო-წარმომავლობის ბავშვი, როცა ნელი მას არ უწოდებს „ჩვეულებრივ შავკანიანს“? იყო ის სხვადასხვა ეთნიკური წარმომავლობის ნაზავი, სადაც მისი მამა „ჩინეთის იმპერატორი“ იყო, დედა კი „ინდოელი დედოფალი“, როგორც ნელი ერთხელ ამბობს მის გასამხნევებლად? იქნებ ის ზემოხსენებული ლასკარი იყო? თუ ირლანდიელი, იმ დროს, როცა მათ ბრიტანელები ველურებად მიიჩნევდნენ? მიუხედავად საუკუნეების კვლევისა, საბოლოო პასუხი არ არსებობს. კლერ ო’კალაჰანი, ლაფბოროს უნივერსიტეტის ვიქტორიანული ლიტერატურის უფროსი ლექტორი, ამტკიცებს, რომ ეს არის მთელი აზრი. „გაურკვევლობა მართლაც ინკლუზიურია, რადგან ის, როგორც პერსონაჟი, მიმართავს ადამიანების, კულტურებისა და თემების ფართო სპექტრს, რომლებიც დაზარალდნენ კოლონიალიზმისგან, რომლებიც გარიყულნი, შეურაცხყოფილნი და ჩაგრულნი იყვნენ“, – ამბობს ო’კალაჰანი. „ზოგიერთმა თქვა: „კარგი, იქნებ ემილის ზუსტად არ იცოდა ვინ ან რა არის ის.“ არ ვარ დარწმუნებული, რომ ვეთანხმები ამას. ვფიქრობ, ის განზრახ მძლავრია იმაში, თუ როგორ წარმოაჩენს ყველაფერს, რადგან სწორედ ამას აკეთებენ ნოველისტები.“ ანდრეა კასტონ ტანჯი, მაკალესტერის კოლეჯის ვიქტორიანული ლიტერატურის პროფესორი, ბრონტეს გადაწყვეტილებას, ჰითკლიფი განსხვავებული გაეხადა, მოიხსენიებს, როგორც „აუცილებელ მინიშნებას სიმდიდრეზე, რომელიც ისეთი გზებით მოიპოვებოდა, რაზეც ჩრდილოეთ ინგლისის ხალხი თავად არც ისე სურდა ლაპარაკი“. „ის სიმბოლურია იმ თვალსაზრისით, როცა რაღაცას სახელს არქმევ, ეძახი რასაც გინდა, შემდეგ კი მის რეალურ წარსულს შლი. ამას ხანგრძლივი ისტორია აქვს“, – ამბობს კასტონ ტანჯი ვიქტორიანულ ინგლისზე მითითებით. „ფერადკანიანი უსახელო ბავშვის ასოციაციების ნაკრები, რომელიც ლივერპულის ქუჩებიდან მე-19 საუკუნის შუა ხანებში ჩნდება, მნიშვნელოვანია გასათვალისწინებელი, რის გამოც ვფიქრობ, რომ მისი ისე დაკასტვა, რომ ის ზედა საშუალო კლასში შედიოდეს და ისე გამოიყურებოდეს, თითქოს იქ ეკუთვნის, უცნაურ არჩევნად გამოიყურება.“ იმის მტკიცება, რომ ბრონტეს არ იცოდა მის ქვეყანაში და მსოფლიოში მზარდი რასობრივი დაძაბულობის შესახებ, როგორც ზოგიერთმა ივარაუდა, ან ჰითკლიფის ფერადკანიანობის შესაძლებლობის სრულად უგულებელყოფა არის „მიამიტური“, ო’კალაჰანის თქმით. „ამას მხოლოდ ერთხელ ვიტყვი – ჰითკლიფი არ არის ფერადკანიანი და იმის დაშვება, რომ ემილი ბრონტემ ბირასიული რომანი დაწერა 1800-იანი წლების დასაწყისში...