„არასდროს მქონია პრობლემა ობიექტების ფეტიშიზაციასთან ან ადამიანების ფეტიშიზაციასთან ისე, თითქოს ისინი ობიექტები იყვნენ“, – მეუბნება რეჟისორი ამანდა კრამერი თავის უახლეს ფილმ „დიზაინით“-ის გამოსვლამდე საუბრისას. „ეს არ ნიშნავს, რომ ჩვენ არ ვხედავთ ადამიანს თავისი სულით… ისინი იწვევენ რომანტიკას. ისინი იწვევენ ცდუნებას. არის რაღაც, რაც გიზიდავს, დამაჯერებელი, მომხიბვლელი, და ობიექტი თავისთავად სულაც არ არის უარესი, რადგან მას ასე უყურებენ.“ კრამერის პროვოკაციული თეორია ნათელია. მისი უახლესი ფილმი „დიზაინით“, მარტოხელა ქალის, კამილის (ჟულიეტ ლუისი) შესახებ, რომელიც ლამაზ სკამთან სხეულებს ცვლის, და თანაბრად მარტოხელა პიანისტ ოლივიეს (მამადუ ატიე) შესახებ, რომელიც მას ფლობს, სწორედ ვალენტინობის დღის უქმეებზე გამოვიდა, ისევე პროვოკაციულად. ეს არის ფილმი იმაზე, თუ რას ნიშნავს ობიექტები ადამიანებისთვის, არა მხოლოდ საკუთრებად, არამედ ჩვენი სურვილების ანარეკლად – რაც ყველასთვის არ არის რომანტიკის იდეა. ის ასევე წინა პლანზე წევს კრამერის კარიერულ გატაცებას დიზაინით. მისი იდეები მოქმედებს როგორც ისტორიის ზედაპირზე, ასევე სიღრმეში. მაგრამ იმის გასაგებად, თუ რას აკეთებს კრამერი, მნიშვნელოვანია დავფიქრდეთ, როგორ მივიდა აქამდე. თავისი სამი უახლესი ფილმის სასცენო დიზაინერების — გრეის სარნოუს („დიზაინით“), ლიზ ტუნკელის („შემიწყალე!“) და ბეტი ადამსის („გთხოვ, პატარავ, გთხოვ“) – შესახებ კრამერი ამბობს: „მათი მხატვრული დონე ისეთი მაღალია, მათ მოაქვთ ულამაზესი, აღმაფრთოვანებელი, ეკლექტური იდეები.“ კრამერის ფილმები სავსეა აღმაფრთოვანებელი გრძნობებითა და გამოცდილებებით, და სასცენო დიზაინი ცენტრალურია მათ გამოსახატავად. „გთხოვ, პატარავ, გთხოვ“ (2022) აერთიანებს კლასიკური ჰოლივუდის და ავანგარდული ინსპირაციების მემკვიდრეობას (სირკიანული მელოდრამები, მარლონ ბრანდოს მონაწილეობით გადაღებული „ველურები“ და კენეტ ენჯერის „მორიელი ამომავალი“) გენდერული ნორმების მძაფრ, მუსიკალურ დარღვევაში. სექსუალურ, ტყავის სამოსში გამოწყობილ ქუჩის ბანდასთან შეხვედრის შემდეგ, იდენტობის შემცვლელი ეპიზოდის შემდეგ, მოწესრიგებული ჰეტეროსექსუალი წყვილი არტური და სიუზი (ჰარი მელინგი და ანდრეა რაიზბორო) თავიანთ ხისტ წარმოდგენებს გენდერზე უარყოფენ და თავისუფლებას ეძლევიან. ბეტი ადამსის სასცენო დიზაინის გლუვი ზედაპირები და, როგორც კრამერი მათ უწოდებს, „სრულყოფილი არეულობები“, რეალურ სამყაროს აბსტრაქციად აქცევს და იარაღად იქცევა „სამყაროს დასანგრევად, რომელშიც ვცხოვრობთ.“ აქ სასცენო დიზაინი სრულყოფილად ერწყმის კრამერის ფანტაზიას. მის შემდგომ ფილმში, „შემიწყალე!“, რომელიც ასევე 2022 წელს გამოვიდა, კრამერი და სასცენო დიზაინერი ლიზ ტუნკელი ხელოვნურობას ახლებურად იყენებენ. მუსიკალური სენსაციის, სისი სენტ-კლერის სატელევიზიო სპეციალის დეკორაცია მისი ყველაზე ველური წარმოსახვისა და ღრმა შიშის ასპარეზია. 1970-80-იანი წლების დივების, როგორიცაა დაიანა როსი, შერი და ბეტი მიდლერი (მთავარი მსახიობის, სოფი ფონ ჰასელბერგის ნამდვილი დედა), მიერ პოპულარიზებული სატელევიზიო მუსიკალური სპეციალების პარანოიდული ვარიაცია, ფილმი კრამერის ინტერესს თეატრალური სიბრტყის ან, როგორც კრამერი ამბობს, „სივრცის, რომელიც ხდება მოვლენის მოპირდაპირე მხარეს“, ახალ ფორმას აძლევს. სისი არა მხოლოდ ურთიერთქმედებს თავის აუდიტორიასთან (რომელიც COVID-19 შეზღუდვების გამო რეალურად არ იყო იქ), არამედ მას ავიწროებს ფიზიკური არსებობა კამერების მიღმა, ერთადერთი სამყაროს მიღმა, რომელიც მისთვის რეალურია – გამოგონილი დეკორაცია. კრამერის წინა ნამუშევარი თეატრში ნიშნავს, რომ მან იცის, როგორ ფუნქციონირებს თეატრალური სივრცე და მაყურებელს ტუნკელის აღტაცებულ, მიზანმიმართულად შექმნილ ნამუშევრის როგორც შიგნით, ასევე გარეთ ათავსებს. მდიდრული ატლასები, მბზინავი ძვირფასეულობა და პერფორმანსული ამერიკანა, რომლებიც სისის მუსიკალურ ნომრებს განსაზღვრავს, ამგვარად გულწრფელიცაა და საეჭვოც ერთდროულად. კრამერი ამას მიაღწევს იმის ღრმა გაგებით, თუ როგორ უნდა შეეტანოს მნიშვნელობა ფიზიკურ სივრცეებში კადრში. „მე მაოცებს ადამიანი, რომელსაც შეუძლია ასეთი ცოტა ნივთით იცხოვროს“, – აღიარებს კრამერი მოდის დიზაინერ ტიერი მუგლერზე, რომლის პარიზულმა ბინამ შთააგონა კამილის ბინა ფილმში „დიზაინით“. „კამილი ცხოვრობს სტუდია ბინაში ერთი სააბაზანოთი. ხედავთ, სამზარეულო არ არის… მისი ოთახის ყოველი ნივთი უნდა უყვარდეს. და ეს, ჩემთვის, ცხოვრების მომხიბვლელი გზაა. წარმოიდგინეთ, რა აზრები შეიძლება მოგივიდეთ თავში, თუ ყველგან ამდენი უსარგებლო ნივთი არ გექნებოდათ.“ სასცენო დიზაინერი გრეის სარნოუ კრამერის მოსაზრებას იზიარებს. „იმდენად ბევრი რამ არ არის იქ, რომ როდესაც ფიქრობ იმაზე, რაც არის, ის მართლაც განსაკუთრებული და უნიკალური უნდა იყოს ამ სამყაროსთვის. ეს არის სიყვარულსა და ობიექტებით შეპყრობილობაზე, ობიექტების პერსონიფიკაციაზე. ყველა პატარა დეტალი, რომლის დამატებაც გვსურდა, საკუთარ პიროვნებას უნდა ჰგავდა, თითქოს შიგნით ვიღაც იყო გამომწყვდეული.“ ვინაიდან ეს ამანდა კრამერის ფილმია, რომლის ნამუშევარი მინიმალიზმსა და მაქსიმალიზმს შორის ლოგიკურ საზღვრებზე მოძრაობს, ეს არსებითი ელემენტები სულაც არ არის ის, რასაც მოელოდით.