ერთი ფილმის შექმნა, მრავალი მიზეზის გამო, სრულფასოვანი პროცესია და თუ ის კარგი გამოდის, ეს უნდა აღინიშნოს. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, თუ ამბიცია ამართლებს, ეს ყოველთვის კარგია, რადგან თითქმის ყველა ფილმი გარკვეულწილად ამბიციურია, ხშირად არც ისე დიდებული ნამუშევრების ჩათვლით. ამიტომ, ლოგიკურია, რომ სამი ფილმის გადაღება, რომლებიც ერთ მთლიანობად აღიქმება, კიდევ უფრო გრანდიოზული წამოწყებაა. თუ ტრილოგია ამბიციური და შედარებით კარგად შესრულებულია, მას აქვს შანსი, ქვემოთ მოცემულ სიაში მოხვდეს. ყველა ამ ტრილოგიის განხილვა არ ნიშნავს ყველა დროის საუკეთესო კინოტრილოგიების ჩამოთვლას, რადგან ამბიციის ამოცნობა შეგიძლიათ ისეთ ფილმშიც კი, რომელიც, შესაძლოა, საკმაოდ ნაკლოვანად მიგაჩნიათ (ოჰ, გამარჯობა, მეგალოპოლის; რას აკეთებ აქ ამ შესავალში?). ასე რომ, თუ თქვენი საყვარელი და/ან პატივსაცემი ტრილოგია აქ არ არის, შესაძლოა სწორედ ამიტომ. ნუ იტირებთ ამაზე ხმამაღლა, თუ საერთოდ მოგიწევთ ტირილი. იმედია, არავისთვის იქნება მოულოდნელი, რომ „სამი ფერის“ სერიაში სამი ფილმია. თითოეული მათგანი მართლაც შეესაბამება განსხვავებულ ფერსა და განწყობას. „სამი ფერი: ლურჯი“ საკმაოდ მძიმეა, ის მოგვითხრობს ქალზე, რომელიც მწუხარებას ებრძვის. „სამი ფერი: თეთრი“ ცოტათი უფრო მსუბუქია, უცნაური და გარკვეულწილად ფარსული კომედია-დრამაა. ხოლო „სამი ფერი: წითელი“ ცოტა უფრო რომანტიკული და გარკვეულწილად მისტიკურიც არის. ეს არის გამორჩეული არტ-ჰაუს ტრილოგია, და არტ-ჰაუს ტრილოგია თავიდანვე საკმაოდ უჩვეულო მოვლენაა, რადგან ხელოვნების ფილმებს, როგორც წესი, არ აქვთ გაგრძელებები. და შესაძლოა, არაზუსტი იყოს „სამი ფერი: თეთრი“ და „სამი ფერი: წითელი“ ტრადიციული გაგებით გაგრძელებებად მოვიხსენიოთ, მაგრამ ისინი იყო შემდგომი ნაწილები და ცალკე გამოვიდა, მიუხედავად იმისა, რომ ახლა საკმაოდ ადვილია ტრილოგიის, როგორც ხელოვნების ცალკეული ნაწარმოების ნახვა – და დაფასება (რაც სავსებით ლოგიკურია, რადგან ეს არტ-ჰაუს ტრილოგიაა. ყველაფერი ერთ წერტილში იყრის თავს). მიუხედავად იმისა, რომ სემ რეიმის მიერ გადაღებული „ადამიანი-ობობას“ ტრილოგია საკმაოდ კარგი იყო და თავისი დროისთვის ამბიციურიც, ის არ არის იმავე დონის, რასაც რეიმის მიერ გადაღებული „ბოროტი მკვდრების“ სამი ფილმი (მოგეხსენებათ, საუკეთესო სამი). „ბოროტი მკვდრების“ ფილმებს დღემდე იღებენ და ეს სასიამოვნოა, მით უმეტეს, თუ ყოველი ახალი ნაწილი სიახლეების შემოტანას ცდილობს. სწორედ ეს იყო რეიმის ტრილოგიის თავისებურება. „ბოროტი მკვდრები“ როგორღაც, აზრიანია, როგორც ტრილოგია, მაშინაც კი, თუ ამ ტრილოგიის ერთ-ერთი ფილმი არ არის ისეთი სისხლიანი, როგორც სხვები, ან თუნდაც საშინელებათა ჟანრის. პირველი ფილმი მთლიანად საშინელებათა ჟანრი იყო, მეორეში იდეალურად იყო შერწყმული კომედია და საშინელება, ხოლო მესამე ფილმი ფანტასტიკურ სლაპსტიკურ კომედიად გადაიქცა. და ეს ყველაფერი, როგორღაც, აზრიანია, როგორც ტრილოგია, მაშინაც კი, თუ ამ ტრილოგიის ერთ-ერთი ფილმი არ არის ისეთი სისხლიანი, როგორც სხვები, ან თუნდაც საშინელებათა ჟანრის. ჟანრული ტონალობის ამ დონეზე შეცვლა ჯოჯოხეთურად ამბიციურია, მიუხედავად იმისა, რომ „ბოროტი მკვდრების“ ტრილოგია ბევრად ნაკლებად ეპიკურია მასშტაბებითა და მოცულობით, ვიდრე უმეტესობა იმ ტრილოგიებისა, რომლებიც მალე იქნება ნახსენები. აქ ამბიცია უფრო მეტად ჟანრსა და ტონს უკავშირდება. ახლა კი დოკუმენტური ტრილოგიით გადავინაცვლოთ, წარმოგიდგენთ ყაცი ფილმებს. სინამდვილეში, სამი მათგანია და ყველა ერთგვარი დოკუმენტურია, მაგრამ ისინი უცნაური და არატრადიციული დოკუმენტური ფილმებია. ყველა მათგანი ყოველგვარი თხრობისა და ინტერვიუების გარეშე მიმდინარეობს და შედგება კადრებისაგან, რომლებიც მუსიკის თანხლებით არის წარმოდგენილი, ყველაფერი ისეა დამონტაჟებული, რომ გარკვეული გზავნილი გადმოსცეს. გზავნილი შეიძლება თქვენზე იყოს დამოკიდებული, ან შესაძლოა, გულწრფელად რომ ვთქვათ, საკმაოდ აშკარა იყოს, მაშინაც კი, როცა არავინ გეუბნებათ, რა უნდა იფიქროთ ან როგორ იგრძნოთ თავი (კაანიცკაცი, განსაკუთრებით, დაახლოებით ასე ითარგმნება: „ბუნებრივი სამყარო განსაცვიფრებელია, ხოლო ინდუსტრიული სამყარო – დამანგრეველი, მაგრამ ასევე თავისებურად შთამბეჭდავი“). პირველი ფილმი საუკეთესოა, მაგრამ ყველა ღირს ნახვად და/ან მოსმენად, ეს უკანასკნელი იმიტომ, რომ ფილიპ გლასი აბსოლუტურად ბრწყინვალედ მუშაობდა მუსიკალურ გაფორმებაზე, რომელიც მან ამ სამი დოკუმენტური ფილმისთვის შექმნა. აპუს ტრილოგია მოგვითხრობს ბიჭზე, რომელიც ჯერ თინეიჯერი, შემდეგ კი ახალგაზრდა მამაკაცი ხდება, რაც მას ზრდასრულობის ისტორიად აქცევს, რომელიც სამ ფილმში ვითარდება. მიუხედავად იმისა, რომ ის სათაურის პერსონაჟია, პირველ ფილმში, „პათერ პანჩალი“, ის უფრო მეორეხარისხოვანი პერსონაჟია, რომელიც უფრო საოჯახო დრამაა და აპუს ცხოვრების იმ პერიოდს ასახავს, როდესაც ის პატარა ბავშვია და მის გარშემო მიმდინარე მოვლენების პასიური დამკვირვებელია. დრამა ინტენსიურდება მეორე ფილმში, შემდეგ კი მესამეში, დასკვნითი ნაწილით, „აპურ სანზარი“, რომელიც, შესაძლოა, საუკეთესო იყოს ამ სერიაში. თუმცა, საჭიროა უყუროთ დანარჩენ ორს, რათა სრულად დააფასოთ მესამე, და ისინი ყველა ერთად ქმნიან შესანიშნავ ეპიკურ ისტორიას; რა თქმა უნდა, ერთ-ერთი საუკეთესოა, რაც საერთაშორისო კინემატოგრაფიას ეხება. უკეთესობისკენ თუ უარესობისკენ (ეს მოსაზრების საკითხია), „ვარსკვლავური ომები“ ბევრად მეტია, ვიდრე მხოლოდ პირველი სამი ფილმი. „ვარსკვლავური ომები“ დაახლოებით ათწლეწადნახევრის განმავლობაში იყო ტრილოგია, შემდეგ მოვიდა პრიქველების ტრილოგია, და ათი წლის შემდეგ, რაც ის დასრულდა, გაგრძელების ტრილოგია გამოვიდა. საერთო ჯამში, იყო ცხრა ფილმი, რომლებიც ქმნიდნენ იმას, რაც „სკაიუოკერის საგას“ სახელით გახდა ცნობილი/განსაზღვრული. ბევრი რამის თქმა შეიძლება ყველა ამ ფილმზე, მაგრამ რომ შევჩერდეთ პირველ სამზე, ისინი ყველა საკმაოდ კარგია, არა? შესაძლოა, „ჯედაის დაბრუნება“ ოდნავ სუსტია, ვიდრე დანარჩენი ორი, მაგრამ ის...