ბევრად მეტი ფილმი ებრძვის ეგზისტენციალიზმსა და წარმავლობას, ვიდრე ჩვენ მათ ვაფასებთ. ისინი უბრალოდ შენიღბულია სანახაობად, როგორიცაა დიდი ბიუჯეტის სამეცნიერო ფანტასტიკური თრილერები – „ავატარის“ მსგავსად, ან სამოქმედო ბლოკბასტერები, როგორიცაა „შეშლილი მაქსი: მრისხანების გზა“. ზოგჯერ ისინი პირდაპირ აცხადებენ თავიანთ განზრახვებს და ეცემიან საკუთარი სერიოზულობის სიმძიმის ქვეშ. „უსასრულო გარსმა“ ეს დამღუპველი შედეგით სცადა. ახლა ენდრიუ სტენტონის „თვალის დახამხამებაში“ მსგავსად კეთილგანწყობილ, მაგრამ არათანაბარ გზას მიჰყვება. ენდრიუ სტენტონი, პროფესიით ანიმაციის ტიტანი, ფილმოგრაფიას ფლობს, რომელიც მოიცავს „ნემოს ძიებაში“ და „WALL-E“-ს – რაც მცირე მიღწევა არ არის თანამედროვე კინოში. თუმცა, მან იგივე აღიარება ვერ მოიპოვა თავისი ლაივ-ექშენ ნამუშევრებისთვის. „ჯონ კარტერი“ საკუთარი ბლოკბასტერული ამბიციის სიმძიმის ქვეშ ჩამოიშალა, მისი რამდენიმე ნათელი წერტილი სტენტონის ეპიზოდურ ნამუშევრებზე – „ჯობია სოლს დაურეკო“ და „უცნაურ ამბებში“ – შემოიფარგლა. სამწუხაროდ, ეს ნიმუში გრძელდება „თვალის დახამხამებაში“. 2023 წლიდან დაწყებული წარმოების შეფერხებებით შეწუხებული, ფილმი „Hulu“-ზე გამოდის პრესტიჟული სამეცნიერო ფანტასტიკის ბრწყინვალებით, მაგრამ ბევრად ნაკლებად სასიცოცხლო რამის პულსით. ის ცდილობს მიაღწიოს „ღრუბლის ატლასის“ სულიერ უსაზღვროებასა და „ვარსკვლავებისკენ“ ჩუმ ინტროსპექციას, თუმცა საბოლოოდ უჭირს ემოციის ან იმედის ოდნავი ნაპერწკლის გაღვივებაც კი. „თვალის დახამხამებაში“ ვითარდება არაწრფივად ადამიანის ევოლუციური ისტორიის სამ უზარმაზარ თავში, რომლებიც ათასწლეულებით არის დაშორებული, მაგრამ ერთი და იგივე არსებითი ამბითაა დაკავშირებული. ის ძვ.წ. 45 000 წელს იწყება კაჟის მწარმოებელ, მონადირე-შემგროვებელ ნეანდერტალელთა ოთხსულიან ოჯახთან ერთად: თორნი (ხორხე ვარგასი), მისი ორსული ცოლი ჰერა (ტანაია ბითი), ქალიშვილი ლარკი (სქაიუოკერ ჰიუზი) და ახალშობილი ები. შემდეგ ის ამ პირველყოფილი ველური ბუნებიდან დღევანდელ დღემდე, 2025 წლამდე გადადის, საკმაოდ კომიკური სათაურის ბარათებით. ანთროპოლოგიის დოქტორანტი კლერ რობერტსონი (რაშიდა ჯონსი), როდესაც თავის საყვარელ გრეგთან (დევიდ დიგსი; ბევრისთვის ცნობილი სერიალიდან „თოვლის პირსერი“) არ არის განმარტოებული, იკვლევს პრეისტორიულ ჩონჩხს, რომელიც აშკარად უკავშირდება ზემოხსენებულ ნეანდერტალელთა კლანს. საბოლოო ნაწილი შორეულ ტექნო-უტოპიურ მომავალშია, რომლის ცენტრშიც არიან ქოქლი (ქეით მაკკინონი), ხელოვნური ინტელექტის თანაპილოტი, და როსკო (რონა რისი) – წარმოიდგინეთ ჰიპერ-ევოლუციური Alexa – კოსმოსურ ხომალდზე, რომელიც მიფრინავს შორეულ პლანეტაზე, რათა კაცობრიობის დარჩენილი თესლი გადაიტანოს. ამბის შუაში რთულია დათრგუნო დაძაბულობა, რომელიც იზრდება იმის გაფიქრებით, თუ როგორ უკავშირდება ეს ეპოქები და ღირს თუ არა ეს. აღმოჩნდა, რომ ეს ხდება მუხის ნაყოფის ფორმის წვრილმანის საშუალებით, თორნის მიერ გამოკვეთილი, რომელიც თაობიდან თაობას გადაეცემა, როგორც მომავლის ერთგვარი მანტია. ფილმი იხსნება სილვია პლათის „ზარის ქილიდან“ ციტატით – „დაიმახსოვრე, დაიმახსოვრე, ეს არის ახლა, ახლა და ახლა“ – რასაც მოჰყვება მედიტაციური „სიცოცხლის აკვნის“ მონტაჟი, რომელიც სიცოცხლეს დიდ აფეთქებიდან ერთუჯრედიან ორგანიზმებამდე, მცენარეებამდე, ზღვის მცენარეებამდე და ბოლოს მათზე ნამგზავრ ლობსტერებამდე მიუყვება. თავიდანვე მისი თემები იწყებს ფორმირებას. ეს არის ფილმი დროის არსებობისა და გადაუდებლობის შესახებ, შეხსენება, რომ სრულად განიცადო და დააფასო აწმყო, სანამ ის წარსული გახდება. ქოქლის სიტყვებით, „მოგონებები დასაფასებელია, რადგან იცი, რომ ისინი დასრულდება.“ არსებობს გარკვეული რითმა იმაში, თუ როგორ უბიძგებს თითოეული ეპოქის პერსონაჟები მომავალს წინ, ხშირად სამედიცინო ტრაგედიით კატალიზებული ან გაძლიერებული. თორნი ებრძვის ბავშვების უსაფრთხოდ გაჩენას თითქმის სასიკვდილო ტრავმისა და საყვარელი ადამიანის დაკარგვის მიუხედავად. აწმყოში, კლერი და გრეგი გენის ჩანაცვლების ტექნოლოგიის, „ელიქსირის“ ცოდნას თავიანთ შვილს გადასცემენ მას შემდეგ, რაც კლერი დედას დაკარგავს. შორეულ მომავალში, ქოქლი აწყდება შეუძლებელ გადაწყვეტილებებს, გადააქვს კაცობრიობის ნარჩენები – ღეროვანი უჯრედების კოლექცია, რომლებიც განზრახულია ბავშვებად იქცნენ – ახალ პლანეტაზე, მაშინაც კი, როდესაც ჟანგბადის მწარმოებელი მცენარეები, რომლებზეც ის არის დამოკიდებული, უცნობ ვირუსს ემორჩილებიან. რაოდენ მძიმეც არ უნდა იყოს ეს ფსონები, ამ გზავნილის წარმოდგენა არ არის საკმარისად მტკივნეული, რომ ზედაპირული პერსონაჟები გაამართლოს. ყველაზე ახლოს საინტერესო პერსონაჟთან არის თორნი, რადგან მაყურებელი გადის ადრეული ადამიანის ცხოვრებას (იზოლაციონისტურიდან საზოგადოებრივამდე) მისი თვალით. ვინც მოუთმენლად ელის, რომ მაკკინონი კომედიურ ერთხაზოვან ფრაზას და თავის საფირმო კომედიურ ტაიმინგს აჩვენებს, ძლიერ იმედგაცრუებული დარჩება. იუმორთან ყველაზე ახლოს არის ხაზი: „რატომ არ წავიდა მზე კოლეჯში? იმიტომ, რომ მას უკვე მილიონი გრადუსი ჰქონდა“, რითაც ის როსკოს ართობს, როდესაც მოწყენილია, ან 3D-პრინტერით დაბეჭდილი ტიკა მასალას ჭიქა საუზმეზე. კლერისა და გრეგის ამბავი ნამდვილად ყველაზე ნაკლებად საინტერესოა. საბედნიეროდ, ტექნიკურ განყოფილებას უნდა მიენიჭოს ქება. თომას ნიუმანის მუსიკა ავსებს სიცარიელეს დიალოგებსა და გამოქვაბულის ადამიანების უაზრო დრტვინვას შორის. ოლა მასლიკის პროდუქციის დიზაინი შთამბეჭდავია დეტალებისადმი ყურადღებით, იქნება ეს ერთი შეხედვით ჩვეულებრივი კვლევითი ლაბორატორია თუ კოსმოსურ სადგურზე არსებული რთული სათბური. და ოლე ბრატ ბირკელანდის კინემატოგრაფია, რომელიც ყოველ კადრს ღიმილით ანათებს. ეს არის ერთადერთი ღირსშესანიშნაობა, რომელიც ხელს უშლის ვინმეს დაივიწყოს ეს სამეცნიერო ფანტასტიკური არეულობა იმდროვე, რამდენიც თვალის დახამხამებას სჭირდება („ჩვენ ყველანი ჯერ კიდევ აქ ვართ“ უკეთესი სათაური იქნებოდა).