ოდესღაც არსებობდა „ამერიკული ოცნება“ – კეთილდღეობისა და კომფორტის იდეალური სტატუსი, რომლისკენაც შეერთებული შტატების ყოველი მოქალაქე მიისწრაფოდა. პრობლემა ის არის, რომ ერთ დროს ამერიკული ოცნება შედარებით მიღწევადი ჩანდა. შრომისმოყვარე ადამიანებს შეეძლოთ პატარა ან საშუალო ზომის სახლის, ერთი-ორი მანქანის შეძენა, ჰქონოდათ თავისუფალი სახსრები დასვენებისა და ჰობისთვის და ა.შ. 2026 წელს, მილენიალთა თაობისა და მათზე უმცროსი ასაკის ადამიანებს უწევთ მწარე რეალობის პირისპირ დადგომა, რომ შესაძლოა მათ ცხოვრებაში ვერასდროს მოიპოვონ ამ ყველაფრიდან რომელიმე. თუმცა, ამერიკული ოცნება კვლავაც კაშკაშებს, ოღონდ ახლა უკვე არა შრომისმოყვარეობისთვის ჯილდოს დაპირებით. სანაცვლოდ, ის მაცდურად გვთავაზობს უსაზღვრო ჯილდოს ეგოიზმისა და ამპარტავნებისთვის. იქნება ეს სოციალური მედიის საშუალებით სახელის მოხვეჭა თუ მდიდარი წინაპრების მხრებზე ასვლა, ახალი ამერიკული ოცნება ნებისმიერ ფასად წინსვლას მოითხოვს. სწორედ ამ თემას ეხება მწერალი/რეჟისორი ჯონ პატონ ფორდი თავის სატირულ ნამუშევარში „როგორ მოიხვეჭო ქონება“. ამისათვის ფორდმა გენიალური გადაწყვეტილება მიიღო და საფუძვლად გამოიყენა ერთ-ერთი საუკეთესო შავი კომედია, 1949 წლის „კეთილი გულები და გვირგვინები“, რომელიც როი ჰორნიმანის რომანის „ისრაელ რანკი: კრიმინალის ავტობიოგრაფია“ ადაპტაციაა. საწყისი რომანი და 49 წლის ფილმი ედუარდისეული ეპოქის ინგლისში ვითარდებოდა და მოგვითხრობდა კაცის ამბავს, რომელიც თავისი ნათესავების მკვლელობით ცდილობდა სოციალური კიბის საფეხურებზე ასვლას. „როგორ მოიხვეჭო ქონება“ მოქმედებას თანამედროვე ნიუ-იორკში გადმოაქვს და ამით ბრწყინვალე დაკვირვებას აკეთებს სიმდიდრის უთანასწორობისა და კლასობრივი სისტემის რეალობაზე, რომელიც, თითქოსდა, აშშ-ში არ უნდა არსებობდეს. ფილმში „როგორ მოიხვეჭო ქონება“ გლენ პაუელი ასრულებს ბეკეტ რედფელოუს როლს – ახალგაზრდას, რომლის დედა, მერი (ნელ უილიამსი), ლონგ-აილენდელი ოჯახის ქონების ერთ-ერთი მემკვიდრე იყო, სანამ მუსიკოსთან მისი სიყვარული და ბეკეტის გაჩენა რედფელოუების ოჯახის დაუნდობელ მატრიარქს, უაითლოუს (ედ ჰარისი), არ გახდიდა მიზეზად მისი უარყოფისა. მას შემდეგ, რაც მერი ბეკეტს მაღალი საზოგადოების წესების მიხედვით ზრდის (თუმცა ნიუ-ჯერსის გარეუბანში) და შემდეგ ავადმყოფობით კვდება (რისთვისაც მისმა მდიდარმა ოჯახმა თითიც არ გაანძრია დასახმარებლად), ბეკეტი შურისძიებას იფიცებს. ის საბოლოოდ იყენებს შესაძლებლობას, როდესაც მისი სკოლის დროინდელი სიყვარული, ჯულია (მარგარეტ კუალი), შემთხვევით აძლევს მას იდეას, რომ ოჯახის ქონების მემკვიდრე შეიძლება გახდეს, თუკი დარწმუნდება, რომ დანარჩენი ნათესავები გზიდან იქნებიან მოცილებულნი. ასე იწყება ბეკეტის კარიერა, როგორც ფარული, უაღრესად მოტივირებული სერიული მკვლელის, კონკრეტული სამიზნეების სიით, პარალელურად კი ნეპოტიზმის წყალობით რედფელოუების ოჯახის საინვესტიციო ფირმაში წინ მიიწევს. ორიგინალ ფილმში „კეთილი გულები და გვირგვინები“ ალეკ გინესი სნობი მოკლული ნათესავების უმეტესობას თამაშობდა, რის გამეორებასაც ფორდი არ ცდილობს. სანაცვლოდ, მან თავისი ფილმი მსახიობთა შესანიშნავი ანსამბლით შეავსო. ხსენებული სახელების გარდა, ასევე არიან ჯესიკა ჰენვიკი – ბეკეტის მასწავლებელი-საყვარელი, ბილ კემპი – ბეკეტის კეთილი ბიძა, და ზაკ ვუდსი, ტოფერ გრეისი, ბიანკა ამატო, რაფი ლოუ და შონ კამერონ მაიკლი – მისი სხვა ნათესავების როლებში. რამდენადაც შესანიშნავია მათი წვლილი, ეჭვგარეშეა, რომ ფილმი პაუელს ეკუთვნის და ეს სამართლიანია. მსახიობს შეუძლია როგორც ამპარტავანი სიმპათიური ბიჭების, ისე წყენიანი მამაკაცების თამაში, და ბეკეტი ორივეა. პაუელი ხვდება, რომ ის არის ფილმის ტონისა და სატირის გასაღები და თავის როლს ზუსტად ასრულებს. თუ „როგორ მოიხვეჭო ქონება“-ს შესახებ რაიმე მნიშვნელოვანი უნდა გვახსოვდეს, ეს არის მისი კომედიური ელემენტების მიმართ მოლოდინების მართვა. „კეთილი გულები და გვირგვინები“ მშრალი ბრიტანული კომედიის შედევრია, ამიტომ გონივრული იქნებოდა ამერიკული რიმეიქისგან „მემკვიდრეობის“ მსგავს სტილს მოლოდინი. მიუხედავად ამისა, ჯონ პატონ ფორდი თითქოს ამცირებს ფილმის კომედიურ პოტენციალს, და სანაცვლოდ უფრო კუბრიკისეული სატირის ფორმისკენ იხრება, რომელიც არ არის დამოკიდებული გამონათქვამებსა და ხუმრობებზე. ფილმის ერთ-ერთი ძლიერი მხარე მისი მრავალფეროვნებაა, რაც მსახიობებსა და მათ პერსონაჟებში ვლინდება. მიუხედავად იმისა, რომ მარგარეტ კუალი და ედ ჰარისი თავიანთ როლებს ფილმ ნუარისთვის დამახასიათებელი სერიოზულობით ასრულებენ (თუმცა გარკვეული გადაჭარბებით), ზაკ ვუდსი და ტოფერ გრეისი უფრო კარიკატურულ სტილს ირჩევენ. ეს ყველაფერი მუშაობს, მაგრამ მაინც იწვევს იმის განცდას, რომ ეს ორი მსახიობი ოდნავ მოწყვეტილია საერთო სურათს, ვიდრე ეს სრულფასოვანი კომედიის შემთხვევაში იქნებოდა. ეს მიდგომა ფილმში ასახულ მკვლელობებზეც ვრცელდება. ამ ასპექტში ფილმი უფრო „კეთილ გულებს“ უახლოვდება, მკვლელობებს უფრო დახვეწილ, შემთხვევით და ირონიულ ხასიათს აძლევს, ნაცვლად ბრუტალური ან მკაცრი სტილისა. მიუხედავად იმისა, რომ ეს მსუბუქი კომედიის მოყვარულებს მოეწონებათ, შესაძლოა იმედგაცრუება გამოიწვიოს მათთვის, ვინც სატირისგან უფრო მეტ სიმძაფრეს ელოდა. ფორდი არ ცდილობს ბონგ ჯუნ-ჰოს „პარაზიტის“ უკომპრომისო დისკომფორტს, არც „მზადაა თუ არა?“-ს ჟანრულ მაქსიმალიზმს, რომ დავასახელოთ ორი ბოლო დროს გამოსული „მდიდრების მკვლელობის“ თემატიკის ფილმი. ფორდი უახლოვდება ამას, როდესაც გლენ პაუელს პატრიკ ბეიტმენის ტიპაჟისკენ მიდრეკის ნებას რთავს.