გერმანელი სცენარისტი-რეჟისორი ანგელა შანელეკი, რომელმაც 2019 წელს „ვერცხლის დათვი“ მოიგო ფილმისთვის „მე სახლში ვიყავი, მაგრამ…“, ბერლინალეზე ახალი მხატვრული ფილმით ბრუნდება. იმის თქმა, რომ გერმანელი ავტორის, ანგელა შანელეკის, უახლესი ფილმი დღემდე მისი ერთ-ერთი ყველაზე ხელმისაწვდომი პროექტია, ალბათ უცნაურად მოეჩვენება ყველას, ვინც არ იცნობს მის ფილმებს. და მაინც, ისეთ ნამუშევრებთან შედარებით, როგორიცაა „მუსიკა“, „მე სახლში ვიყავი, მაგრამ…“ და „ოცნების ბილიკი“ — ოსტატურად შექმნილი დრამები, რომლებიც იმდენად დახვეწილი და ელიფსურია, რომ მათი გაგება საკმაოდ რთულია — სცენარისტ-რეჟისორის ახალი მხატვრული ფილმი პირდაპირ რომანტიკულ ტრაგედიას ჰგავს. არ ვგულისხმობთ, რომ „ჩემი ცოლი ტირის“ (Meine Frau weint) უცებ გადააქცევს 64 წლის შანელეკს „ბედის ვარსკვლავის ბრალია“-ს სტილის რეჟისორად. ეს მკაცრი და ენიგმატური ნამუშევარი, რომლის პრემიერა ბერლინის საკონკურსო პროგრამაში გაიმართა, სავარაუდოდ, მხოლოდ რჩეულ მცირე ნაწილს მოეწონება. თუმცა, მისი ამბავი წყვილის შესახებ, რომელიც დაშორების პირასაა, ჩვეულებრივი აღიარებებით, ემოციური აფეთქებებითა და მტკივნეული მონატრებით, საკმაოდ კლასიკურად ვითარდება, თუ მის ზოგიერთ მაღალხელოვნურ კონვენციას მიღმა გაიხედავთ. ფილმში ასევე შესანიშნავ მთავარ როლს ასრულებს ფრანგი მსახიობი აგათა ბონიტცერი (რეჟისორების პასკალ ბონიტცერისა და გარდაცვლილი სოფი ფილიერის ქალიშვილი), რომელიც დამაჯერებლად თამაშობს გერმანულად, განასახიერებს ახალგაზრდა ქალს, რომელიც სიყვარულს კარგავს და შედეგებს უპირისპირდება. ის ახერხებს ფილმის განმტკიცებას, რომელიც მთავარი სიუჟეტური ხაზიდან გადახვევასა და სტილისტური მინიმალიზმით ყურადღების გადატანას ახერხებს, თუმცა ასევე შეიცავს გრძნობების ნამდვილ მომენტებს. რვავუთიანი ფიქსირებული კადრი ამწის ოპერატორზე, თომასზე (ვლადიმირ ვულევიჩი), რომელიც ზის ერთფეროვან სამშენებლო ოფისში, ამოწმებს ტელეფონს და პასუხობს უხილავი პერსონაჟების კითხვებს, ფილმს ისე იწყებს, რომ წმინდა კინემატოგრაფიულ ექსპერიმენტს მოასწავებს. შანელეკი, რომელიც ასევე მითითებულია, როგორც რედაქტორი, საბოლოოდ ჭრის კადრს, რათა ოთახის მეორე მხარე გამოაჩინოს, შემდეგ კი თომასს სამსახურის შემდეგ მიჰყვება, როცა ის თავის დიდი ხნის პარტნიორს, კარლას (ბონიტცერი) ხვდება, რომელიც პარკის სკამზე ზის და აშკარად ტრავმირებულია რაღაცით. ამბისთვის, რომელიც თავდაპირველად უკიდურესად თავშეკავებულად იწყება, „ჩემი ცოლი ტირის“ სწრაფად იქცევა სრულფასოვან დრამად, როდესაც კარლა ამხელს, რომ მას რომანი ჰქონდა სხვა მამაკაცთან, სანამ ისინი ავტოკატასტროფაში მოხვდებოდნენ და მისი პოტენციური საყვარელი დაიღუპა. ეს ყველაფერი გამჟღავნებულია ერთი გრძელი მონოლოგის დროს, სეირნობისას, რომელსაც ბონიტცერი ოსტატურად და საკმაოდ მშრალად ასრულებს, თითქოს ბრეხტის პიესის სტრიქონებს კითხულობს. სხვა შესრულებებიც თანაბრად დისტანციურია – ეს ისეთი ფილმია, სადაც არავინ არავის სიტყვას არ აწყვეტინებს, ყოველი დიალოგის ნაწილს შორის თანმიმდევრული პაუზებია, რაც მაყურებელს გარკვეულ დისტანციაზე ინარჩუნებს. მაგრამ შანელეკი ასევე ავლენს ნიჭს გამქრალი რომანტიკის გამოსახვაში, ამას მიუწვდომლად უემოციო მანერით აკეთებს, რაც ზოგჯერ ერიკ რომერის შემოქმედებას მოგვაგონებს. თუ სიუჟეტი ზოგან გადაუხვევს, ის ზოგადად კარლას მიჰყვება, როდესაც ის უპასუხო რომანის შედეგებს უმკლავდება, ესაუბრება მეგობრებსა და კოლეგებს, დიდხანს დადის ველოსიპედით ბერლინსა და მის შემოგარენში (მათ შორის ავტოკატასტროფის ადგილის მონახულება), და საბოლოოდ კვლავ ხვდება განადგურებულ თომასს, რომლის მიმართაც, შესაძლოა, ჯერ კიდევ აქვს გრძნობები. ეს უკანასკნელი სცენა, რომელიც მოიცავს კარლას გაშიშვლებას და თომასის მოშვებული პენისის აღგზნებას, როცა მას დივანზე სძინავს, შესაძლოა თანამედროვე კინოს ერთ-ერთი ყველაზე სევდიანი სექსის სცენა იყოს – ან სულ მცირე, ამ წლის ბერლინალეზე, სადაც სავარაუდოდ მკაცრი კონკურენციაა. აქ არავინ არ ჩანს ბედნიერი თავის ურთიერთობებში, თუნდაც ერთი კოლეგა მასწავლებელი (კლარა გოსტინსკი) თავდაჯერებულად აუწყებს კარლას, რომ ფეხმძიმედაა, რაც იმაზე მიანიშნებს, რომ ზოგიერთ წყვილს შეუძლია ურთიერთობების გამართვა, ყოველ შემთხვევაში, ჯერჯერობით. რასაც შანელეკი ყველაზე მეტად გადმოსცემს „ჩემი ცოლი ტირის“-ში, ეს არის მუდმივი რომანტიკული ლტოლვა, იქნება ეს კარლა, რომელიც იხსენებს ცეკვის გაკვეთილებს, რომლებსაც ის თავის გარდაცვლილ საყვარელთან ერთად ესწრებოდა; თომასი, რომელიც იწყებს თავის გრძელ მონოლოგს ყოფილ შეყვარებულზე, რომელიც დაორსულდა და გაუჩინარდა (და, ერთი უცნაური დეტალით, რომელსაც ის ახსენებს, მას ჰქონდა უზარმაზარი სქელი პუბიკური თმა); ან სცენა, სადაც რამდენიმე პერსონაჟი ასრულებს შემთხვევით ინტერპრეტაციულ ცეკვას ლეონარდ კოენის ბალადის „შეყვარებული, შეყვარებული, შეყვარებული“ ფონზე, რომელიც ნამდვილად ამ ფილმის თემატური სიმღერაა. რეჟისორის მუშაობის მანერის გამო, ემოციები უფრო განიხილება, ვიდრე იგრძნობა, თუმცა არის რაღაც კარლას სასოწარკვეთაში, რომელიც მთელ ამ სერიოზულობას ხვრეტს. ჩვეულებისამებრ, შანელეკი ავლენს კომპოზიციის ოსტატურ შეგრძნებას, მუშაობს ოპერატორ მარიუს პანდურუსთან (რადუ ჟუდეს მუდმივი თანამშრომელი), რათა შექმნას საგულდაგულოდ დადგმული ეპიზოდური კადრების სერია, პერსონაჟების ტაბლო-მსგავს დადგმებში განთავსებით, რაც ერთდროულად ნედლი და ხელოვნურია. რუმინელი ოპერატორი არ არის ერთადერთი არაგერმანელი, რომელიც მონაწილეობს ფილმში, რომლის მსახიობთა შემადგენლობაში ბონიტცერის გარდა რამდენიმე უცხოელია, მათ შორის ვულევიჩი, რომელიც ბალკანეთიდან არის; შვეიცარიელი მსახიობი გოსტინსკი (შესანიშნავი „მოუსვენრობის“ ვარსკვლავი); ისლანდიელი ოპერის მომღერალი თორბიორნ ბიორნსონი; და კიდევ ერთი ფრანგი.