ალან პარკერის 1987 წლის ფილმი „ანგელოზის გული“ ერთდროულად მშვენიერი და ვნებიანია. მაიკლ სერესინის ოსტატური, პროფესორული კინემატოგრაფია ერთ-ერთი საუკეთესოა, რასაც საშინელებათა ფილმში ნახავთ, ხოლო რობერტ დე ნიროს არსებობა იდუმალი ქველმოქმედის, ლუ საიფრის როლში, ფილმს კიდევ უფრო დახვეწილს ხდის. „ანგელოზის გული“ იმ დროს გამოვიდა, როდესაც ამერიკულ კინოში ზრდასრულთა სექსუალობა უფრო ღიად იკვლევდა თავის საზღვრებს. 1981 წელს „ვნების ტყვეობამ“ (Body Heat) სექსუალური საზღვრები გააფართოვა, ხოლო საშინელებათა ფილმებმა სენსუალურობა ხელოვნებად აქცია ისეთ ნამუშევრებში, როგორებიცაა „კატა ხალხი“ (Cat People) და „შიმშილი“ (The Hunger). ბრაიან დე პალმას „ორმაგი სხეული“ (Body Double) ეკრანებზე 1984 წელს გამოვიდა, ხოლო რიჩარდ მარკუანდის „დაკბილული პირას“ (Jagged Edge) 1985 წელს. თუმცა, ნამდვილი სენსაცია იყო ედრიან ლაინის 1986 წლის ფილმი „9½ კვირა“, კიმ ბესინჯერისა და მიკი რურკის მონაწილეობით. ეს ფილმი აშკარად ეხებოდა იმას, თუ როგორ იკვლევდნენ ორი ზრდასრული ადამიანი თავიანთ ვნებებსა და სექსუალურ მიდრეკილებებს სათაურში მოცემული პერიოდის განმავლობაში. რურკი უკვე გამოჩენილი იყო „ვნების ტყვეობაში“, ხოლო მისმა როლმა „9½ კვირაში“ იგი სენსუალური კინოს სექსუალურ ვარსკვლავად განამტკიცა. ის იდეალურად მოერგო „ანგელოზის გულს“, დაგრეხილ და ბნელ დეტექტიურ ისტორიას ეშმაკისა და დაკარგული კაფე-მომღერლის იდენტობის შესახებ, რომელიც 1950-იან წლებში ვითარდება. „ანგელოზის გული“ გამორჩეული იყო თავისი ძალადობრივი იდეებითა და უხეში, ზღვარს გადაცილებული სექსუალურობით; რურკის კერძო დეტექტივის პერსონაჟს ხანმოკლე რომანი აქვს თინეიჯერ გოგონასთან, რომელსაც ლიზა ბონეტი განასახიერებს. ფილმი მისი გამოსვლისას ოდნავ სკანდალური იყო და თავდაპირველად MPAA-სგან X რეიტინგი მიიღო. ალან პარკერს მოუწია რურკ/ბონეტის სექსუალური სცენის ათი წამის ამოჭრა, რათა მიეღო გამავრცელებლებისთვის უფრო მისაღები R რეიტინგი. ეს დიდი უაზრობა იყო. თუმცა, როჯერ ებერტმა „ანგელოზის გულს“ სამ-ნახევარი ვარსკვლავი მიანიჭა და აღწერა, როგორც „სენსუალური და დაცემული“ (პოზიტიური გაგებით). მას ფილმის ექსტრემალურობა მოეწონა. „ანგელოზის გულის“ სიუჟეტი დამაბნეველი და დაგრეხილია, ხოლო მისი ტონი ჭუჭყიანი, ოფლიანი და წინა ღამის სისხლის ლაქებით დაფარულია. რურკი განასახიერებს კერძო დეტექტივს, ჰარი ანგელს, რომელსაც ლუ საიფრი ქირაობს დაკარგული კაფე-მომღერლის, ჯონი ფეივორიტის საპოვნელად (ეს სახელები ნამდვილად დასამახსოვრებელია). ლუ საიფრს აქვს უკან გადაწეული თმა, გრძელი წვეტიანი ფრჩხილები და მეფისტოფელური, ბოროტ-ხუმარა გამოხედვა. არცთუ რთული მისახვედრია, რომ „ლუ საიფრი“ „ლუციფერს“ ჰგავს. ჰარის გამოძიება ლუიზიანას ერთ ნოტიო ქალაქში, ალჟირში მიჰყავს, ნიუ-ორლეანის გარეთ. იქ ის ესაუბრება მარგარეტს (შარლოტა რემპლინგი), დაკარგული მამაკაცის მეუღლეს, ასევე მის მამას, ეთანს (სტოკერ ფონტელიე). ის ასევე პოულობს დაკარგული მამაკაცის ქალიშვილს (სხვა ქალისგან), იდუმალ თინეიჯერს სახელად ეპიფანი პრაუდფუტს (ბონეტი). ჰარის და ეპიფანის შორის უცნაური რომანტიკული მიზიდულობა იწყებს განვითარებას. „ანგელოზის გულის“ სკანდალური სექსუალური სცენა მოიცავს ჰარისა და ეპიფანის სქესობრივ აქტს, რა დროსაც მათზე გაჟონილი სახურავიდან წყალი წვეთავს. მათი კოიტუსის შუაგულში, წყალი – კოშმარული გაგებით – სისხლად იქცევა და წყვილი ეროტიკულ შეხვედრას სისხლში მოფენილები აგრძელებენ. ამ სცენასთან დაკავშირებით, ებერტი თავდაცვითად განეწყო. მან აღნიშნა, რომ დე ნიროს შესრულება ფილმის დასაწყისში უკვე მიანიშნებდა მოსალოდნელ მოვლენებზე და წერდა: „ეს სცენა თანხვედრაშია მთელ ფილმთან, რომელიც სენსუალური და დაცემულია. დე ნიროს პერსონაჟი ქმნის ტონს თავისი ბასრი, წვეტიანი ფრჩხილებითა და ელეგანტური შავი კოსტუმებით. დე ნიროს ალბათ სიამოვნებდა ამ როლისთვის მზადება: ის იყენებს მოვლილ შავ წვერს, უკან გადაწეულ თმას და განათებისა და მაკიაჟის ხრიკებს, რათა საოცრად დაემსგავსოს მარტინ სკორსეზეს, თავის საყვარელ რეჟისორს. იმის გათვალისწინებით, რასაც საბოლოოდ ვიგებთ პერსონაჟის შესახებ, ეს ბოროტი ხარკია.“ მიხვდით უკვე სიუჟეტურ მოულოდნელობას? როჯერ ებერტს ასევე ჰქონდა მიკი რურკის აღწერის ფერადი მანერა: „რურკი ფილმის ცენტრს იკავებს, როგორც ძალადობრივი, აურზაური საწოლი. არც ერთ სხვა მსახიობს, შესაძლოა საფრანგეთის ჟერარ დეპარდიეს გარდა, არ შეუქმნია ასეთი კარიერა იმით, რომ დაუდევარი და მოუწესრიგებელია. ის გაუპარსავი, დაუბანელი, ნაბახუსევზე და სასოწარკვეთილი ჩანს – და ეს ფილმის დასაწყისში, სანამ ყველაფერი გაუარესდება. ბოლოს ის ისეთი ადამიანია, ვისი ნერვებიც შველას ითხოვს.“ (ალან პარკერს, სხვათა შორის, სძულდა მიკი რურკთან მუშაობა.) „ანგელოზის გულის“ საბოლოო სიუჟეტური მოულოდნელობები მრავლადაა და აზრს მხოლოდ მას შემდეგ იძენს, რაც მათზე ცოტა ხანს დაფიქრდებით. გამოძიების სცენების დროს, ფილმი მხოლოდ კოშმარის ლოგიკას მიჰყვება, სადაც ადამიანები ყოველ ნაბიჯზე მკვდრები აღმოჩნდებიან. ებერტმა აღნიშნა, რომ რეჟისორი ალან პარკერი მიჩვეული იყო ამგვარ ესთეტიკურ ექსცესებს, რადგანაც გადაღებული ჰქონდა ისეთი ფილმები, როგორიცაა „შუაღამის ექსპრესი“. მისი ესთეტიკა ასევე გამოჩნდა 1980 წლის მუსიკალურ დრამაში „დიდება“ (Fame). 1982 წელს პარკერმა გადაიღო ის, რაც შესაძლოა მისი საუკეთესო ფილმია, „პინკ ფლოიდი: კედელი“ (Pink Floyd: The Wall), სიურეალისტური მუსიკალური ეპოსი, რომელიც ამავე სახელწოდების კონცეპტუალური ალბომიდან იყო აღებული. პარკერის შემდეგი ნამუშევარი „ანგელოზის გულის“ შემდეგ იყო 1988 წლის რასიზმზე დაფუძნებული კრიმინალური დრამა „მისისიპის ცეცხლი“ (Mississippi Burning) ჯინ ჰეკმანისა და უილემ დეფოს მონაწილეობით. როგორც ჩანს, „ანგელოზის გულთან“ დაკავშირებული ნებისმიერი სტიგმა ერთ წელზე ნაკლებ დროში გაქრა, რადგან „მისისიპის ცეცხლი“ ოსკარის ფავორიტი იყო, ნომინირებული შვიდ ოსკარზე, მათ შორის საუკეთესო სურათის კატეგორიაში.