ანიმაციური შედევრები, რომლებიც მხოლოდ ბავშვებისთვის არ არის

შეგიძლიათ დაუკავშირდეთ მას ან გაეცნოთ მის ნამუშევრებს. ის ყველგანაა — Upwork, YouTube, Spotify, SoundCloud, Collider, LinkedIn, Instagram. მე მიყვარს კარგი მულტფილმი. შესაძლოა იმიტომ, რომ ანიმაცია ყოველთვის კომფორტულ, რეალობისგან თავის დასაღწევ საშუალებად მეჩვენებოდა, სადაც ყველაფერი უფრო მარტივია, ვიდრე რეალურ ცხოვრებაში. თუმცა, დროდადრო, ყველას გვჭირდება შეხსენება იმისა, თუ რამდენად მრავალფეროვანია ეს მედიუმი. სადღაც გზაში, მთხრობელებმა გააცნობიერეს, რომ ანიმაცია ყოველთვის არ უნდა იყოს უსაფრთხო და ბავშვებისთვის განკუთვნილი, და მე ძალიან მადლიერი ვარ, რომ მათ ეს გააკეთეს. ეს მედიუმი ქმნის სივრცეს ისეთი ისტორიებისთვის, რომელთა მასშტაბის ასახვაც ცოცხალ მოქმედებაში შესაძლოა შეუძლებელი იყოს. ბოლოს და ბოლოს, რატომ უნდა იყოს კომპლექსური და წარმოსახვითი სამყაროები რეალიზმით შეზღუდული? თუმცა, მაინც არსებობს მცდარი შეხედულება, რომ ანიმაცია მხოლოდ ბავშვებისთვისაა განკუთვნილი. ყველას, ვინც ამას ამტკიცებს, წარმოგიდგენთ ანიმაციური შოუების სიას, რომლებიც სრულად ანგრევს ამ იდეას. თუ სახელი უკვე არ გეტყვით, „ზევსის სისხლი“ (Blood of Zeus) ამტკიცებს, თუ რამდენად ეფექტური შეიძლება იყოს ანიმაცია ზრდასრულთა ისტორიების თხრობისას. სერიალი, რომელიც ჩარლი და ვლას პარლაპანიდესებმა შექმნეს, ბერძნულ მითოლოგიაზეა დაფუძნებული და მოგვითხრობს ჰერონზე (დერეკ ფილიპსი), ნახევარღმერთსა და ზევსის ძეზე, რომელიც ოლიმპიელ ღმერთებს, გიგანტებს, დემონებსა და მოკვდავებს შორის სამოქალაქო ომის შუაგულში აღმოჩნდება. შოუ სამ სეზონს მოიცავს და ჰერონის პირადი წარმოშობის ისტორიიდან ვითარდება ეპოსად, რომელიც თავად კაცობრიობის ბედზეა ორიენტირებული. ასეთი წინაპრობის გათვალისწინებით, სისხლისღვრა გარდაუვალია. თუმცა, რაც „ზევსის სისხლს“ ახალგაზრდა აუდიტორიისთვის ზედმეტად ინტენსიურს ხდის, არის გრაფიკული, ხშირი ძალადობა. აქ ვხვდებით წამებას, სიკვდილით დასჯასა და მასობრივ ხოცვა-ჟლეტას. თუ რამეს ნიშნავს, ეს შოუ „სამეფო კარის თამაშების“ ანიმაციური ეკვივალენტია და იშვიათად არბილებს დარტყმებს. თუმცა, ეს ემოციური სისასტიკე ნარატივის მნიშვნელოვანი ნაწილია, რადგან ის ზევსს წარმოაჩენს, როგორც არასრულყოფილ ღმერთს, რომლის შეცდომებსაც შორს მიმავალი შედეგები აქვს. „ზევსის სისხლი“ არის მორალურად ბუნდოვანი პერსონაჟების ოსტატური ნიმუში და ყოველი სეზონის განმავლობაში უფრო მეტად ეყრდნობა მწუხარების, მონანიებისა და ძალაუფლების თემებს, რაც უდავოდ იმსახურებს ადგილს ამ სიაში. „ცისფერთვალება სამურაი“ (Blue Eye Samurai) არის ისეთი ისტორია, რომლის ყურებითაც უბრალოდ ვერ ძღები. თავიდანვე, შოუს ვიზუალი, მისი განზრახ ნელი ტემპი და კლასიკური სამურაის გამოსახულებები ადასტურებს, რომ ის განკუთვნილია უფროსი აუდიტორიისთვის, რომელიც აფასებს კარგ შურისძიების ისტორიას. ნარატივი ვითარდება იაპონიის ედოს პერიოდში და მოგვითხრობს მიზუზე (მაია ერსკინი), შერეული რასის, ცისფერთვალება მეომარზე, რომელიც ბიჭის საფარქვეშ ცხოვრობს და ოთხი თეთრკანიანი მამაკაცის, მათ შორის მამის, მოძიების მიზნით არის შეპყრობილი. ეს მამაკაცები იაპონიაში უკანონოდ დარჩნენ მისი საზღვრების დახურვის შემდეგ. ჩემი საყვარელი ნაწილი შოუში არის ის, თუ როგორ ამახვილებს ყურადღებას იმაზე, თუ რატომ არის მიზუ ასეთი ცივი, ობსესიური და სასტიკიც კი. ეს იმიტომ, რომ ის ჩამოყალიბდა წლების უარყოფითა და იძულებითი თვითწაშლით. ეს ემოციური საფუძველი შოუს საკმაოდ მძიმე საყურებელს ხდის. აღარაფერს ვამბობ შოუს მიერ გენდერული ძალადობისა და სექსუალური ექსპლუატაციის კვლევაზე, მისი უკომპრომისო სასტიკ ძალადობასთან ერთად. ყოველივე ეს „ცისფერთვალება სამურაის“ Netflix-ის ერთ-ერთ ყველაზე კომპლექსურ და რეალისტურ ანიმაციურ სერიალად აქცევს დღემდე. ის გაბედული და დამანგრეველია ამავე დროს და ყოველი ეპიზოდის შემდეგ უფრო მეტ კითხვას გიტოვებთ, ვიდრე პასუხს, მაგრამ სწორედ ეს არის მთავარი აზრი. Netflix-ის ამ ანიმაციურმა ანთოლოგიამ ჟანრი შტურმით აიღო და არაფრით არ არის უსაფრთხო. შოუ, შექმნილი ტიმ მილერის მიერ და რომლის აღმასრულებელი პროდიუსერია დევიდ ფინჩერი, არის მოკლემეტრაჟიანი ფილმების კოლექცია, რომელიც მოიცავს სამეცნიერო ფანტასტიკას, საშინელებათა ჟანრს, ფენტეზის და ბნელ კომედიას, და ყველა მათგანი დაკავშირებულია, თქვენ წარმოიდგინეთ, სიყვარულით, სიკვდილით და რობოტებით. სერიალი არანაირ შეზღუდვას არ იცნობს, თითქმის ყოველი ეპიზოდი მოიცავს გრაფიკულ ძალადობას, მკაფიო სექსუალურ გამოსახულებებს, სხეულის საშინელებებს (body horror) და პრაქტიკულად ყველა შეუფერებელ რამეს, რისი წარმოდგენაც კი შეგიძლიათ. შოუ მუდმივად ცვლის ტონებს, სადაც ერთი ამბავი შეიძლება შეიცავდეს ჰიპერ-სტილიზებულ სისხლიან სცენებს, ხოლო მეორე შეიძლება გონების ამრევი ეგზისტენციალური გამოწვევები შემოგვთავაზოს. Netflix-ის სერიალი შოკზეა აგებული და თითქმის იარაღად იყენებს თავის ლამაზ ანიმაციურ სტილს, რათა მაყურებლები მოულოდნელად დაიჭიროს. ვფიქრობ, ყველა დამეთანხმება, რომ „სიყვარული, სიკვდილი და რობოტები“ (Love, Death & Robots) პირველი სეზონი შოუს ყველაზე ექსპერიმენტული, უკონტროლო და NSFW ნაწილი იყო. მოგვიანებით სეზონებს არაერთგვაროვანი რეაქციები მოჰყვა, რადგან მათ ცოტა უკან დაიხიეს პირველადი პროვოკაციისგან. თუმცა, ყველაზე თავშეკავებულ მდგომარეობაშიც კი, ეს არის შოუ, რომელიც რეალობის ბნელ მხარეებს ასახავს და ყველა წარმოსახვით საზღვარს სცდება. ვაღიარებ, რომ ვიდეო თამაშების ადაპტაციები მღლის, რადგან როცა ისინი არასწორად კეთდება, უკან დაბრუნება შეუძლებელია. თუმცა, „კასტლევანია“ (Castlevania) არის იშვიათი გამონაკლისი, რომელიც არა მხოლოდ ესმის თავის წყაროს მასალას, არამედ მას სრულიად ახალ დონეზე აჰყავს. სერიალი მოგვითხრობს ტრევორ ბელმონტზე (რიჩარდ არმიტაჟი), ექსკომუნიკირებული მონადირეების ოჯახის უკანასკნელ ცოცხალ წევრზე. როდესაც დრაკულა (გრემ მაკტავიში) ომს უცხადებს ვლახეთს, ტრევორი უხალისოდ უბრუნდება იმ როლს, რომელიც არასდროს უნდოდა, მხოლოდ იმიტომ, რომ ის შესაძლოა ერთადერთი იყოს, ვისაც შეუძლია მოახლოებული აპოკალიფსის შეჩერება...