ავტორი: კლეიტონ დევისი, ჯილდოების უფროსი რედაქტორი თითქმის ერთი საუკუნის განმავლობაში, კინოაკადემია საუკეთესო რეჟისორის ჯილდოს ისე გასცემდა, რომ ის არასდროს მოხვედრილა შავკანიანი რეჟისორის ხელში. წელს ეს სერია, რომელიც დიდი ხანია მხოლოდ შენიშვნის დონეზე იყო დაყვანილი, შესაძლოა ისტორიის პერიფერიიდან ცენტრში გადაინაცვლოს — და რაიან კუგლერია ამის მიზეზი. ფილმი „ცოდვილნი“ (Sinners) არა მხოლოდ, როგორც „იმ კაცის ახალი ნამუშევარი, რომელმაც „შავი პანტერა“ მოგიტანათ“, არამედ, როგორც კულტურული ძალა, ჩამოვიდა და ოსკარზე სარეკორდო 16 ნომინაცია მოიპოვა. კუგლერის სარეჟისორო ნომინაცია 39 წლის ოკლენდელ რეჟისორს მეშვიდე შავკანიან კინორეჟისორად აქცევს, რომელიც ამ კატეგორიაში იყო წარდგენილი, ჯონ სინგლტონის („უბნის ბიჭები“), ლი დენიელსის („განძი“), სტივ მაკქუინის („12 წელი მონობაში“), ბარი ჯენკინსის („მთვარის შუქი“), ჯორდან პილის („გაიქეცი“) და სპაიკ ლის („შავი კლანსმენი“) შემდეგ. რა თქმა უნდა, არც ერთ მათგანს არ მოუგია. კუგლერს ეს ყველაფერი ესმის. მაგრამ მან შეგნებულად გადაწყვიტა, რომ დისტანცია შეინარჩუნოს. „ყველაზე დიდი საშიშროება ის არის, რომ ასეთმა რამემ შეიძლება იმედი გაგიცრუოს, იმედგაცრუებული გაგხადოს ან იფიქრო, რომ რასაც აკეთებ, არ ღირს“, — ეუბნება კუგლერი Variety-ს. „მე ვცდილობ, დავიცვა ჩემი სიყვარული იმის მიმართ, რასაც ვაკეთებ. თუ ვიცი, რომ სტატისტიკა სევდას მომგვრის, ამაზე არ ვფიქრობ“. ეს გადარჩენის სტრატეგიაა, რომელიც მის წარმომავლობასა და გავლენებით ჩამოყალიბებულ ღირებულებებშია ფესვგადგმული. კუგლერი სინგლტონისა და ლის ფილმების ყურებით გაიზარდა. „ჯონი და სპაიკი როგორები იყვნენ, მანამდე ვიცოდი, სანამ სპილბერგი როგორ გამოიყურებოდა, გავიგებდი“, — ამბობს ის. როდესაც კუგლერი USC-ში ჩავიდა, გვიანდელი სინგლტონი დაუმეგობრდა და მის გზას უძღვებოდა: „მთელი მიზეზი, რატომაც იქ წავედი, ის იყო. ის ჩემი მენტორი იყო და ჩემს მოკლემეტრაჟიან ფილმებს უყურებდა“. ეს განსაკუთრებული ურთიერთობა განსაზღვრავს, თუ როგორ მოძრაობს კუგლერი ინდუსტრიაში დღეს. Proximity Media-ს მეშვეობით — რომელსაც ის მეუღლესთან, ზინზი ევანსთან და სევ ოჰანიანთან ერთად მართავს — მან შექმნა კომპანია, რომელიც მას საზოგადოებასთან კავშირში ტოვებს. თუმცა, 1929 წლიდან 2025 წლამდე ოსკარის ყველა ნომინანტის მხოლოდ 2% და ყველა გამარჯვებულის 2% იყო შავკანიანი. USC Annenberg Inclusion Initiative-ის კვლევის მიხედვით, ეს ჯამში 97 წლის განმავლობაში 274 ნომინაციას და 63 გამარჯვებულს შეადგენს. ახლა კუგლერი პოტენციურად ისტორიულ მომენტში დგას. Variety ესაუბრა AMPAS-ის შავკანიან წევრს, რათა გაერკვია, რას უყურებდნენ და რას იწონებდნენ. „ცოდვილნის“ დიდი გულშემატკივარი წევრი მარტივად ამბობდა: „აკადემია 100 წლის ხდება. მე, ისევე როგორც ჩემი მრავალი თანამოაზრე, ყოველთვის ვოცნებობდი, რომ პირველი ვყოფილიყავი, ვინც ამ სცენაზე დადგებოდა. თუ 100 წელს მივაღწევთ და არც ერთი შავკანიანი არ დამდგარა იქ, რას ნიშნავს ეს? მეუბნებით, რომ ამ დროის განმავლობაში არავინ იყო ღირსი? არავინ? ეს არის შესაძლებლობა, რომ ეს გავაკეთოთ ღირსეული ხელოვანისთვის, რომელიც შავკანიანია, მაგრამ ასევე ცალსახად შავკანიანი.“ ბუნებრივია, კუგლერს ვეკითხებით, რას შეიძლება ნიშნავდეს გამარჯვება. დაფიქრებული პაუზის შემდეგ, ის ამბობს: „ჩემი ჯილდო ამ სამუშაოს ქონის შესაძლებლობაა. სცენარის დასაწერად წასვლის, გუნდის შეკრების, პროფკავშირის სამუშაოების დაქირავების, ადამიანების ჯანდაცვაში, დაზღვევასა და მათ ოჯახებში წვლილის შეტანის შესაძლებლობა. ის ფაქტი, რომ ეს სამსახური მაქვს და ვაგრძელებ მის ქონას, უდიდესი საჩუქარია“. ეს დამოკიდებულება ნაწილობრივ განპირობებულია „გადარჩენილის სინანულით“, როგორც ის ამბობს, ასევე იმ განსაკუთრებული ტვირთით, რომ ის მრავალი დამწყები ხელოვანისთვის სიმბოლოა. ის თერაპიას, მყარ ქორწინებას — ის და ზინზი ბავშვობიდან იცნობენ ერთმანეთს — და სახლში ოჯახთან და მეგობრებთან დაბრუნების დამამცირებელ გამოცდილებას ასახელებს, რომლებსაც არ აინტერესებთ, რა ხდება ჰოლივუდში. მათთვის ის უბრალოდ „ბიძია რაიანი“ ან „კუგზი“ არის. DGA-სა და BAFTA-ზე Warner Bros.-ის გუნდის წევრ პოლ ტომას ანდერსონთან ფილმისთვის „ერთი ბრძოლა მეორის მიყოლებით“ ინდუსტრიაში განცდილი დიდი მარცხების შემდეგ, ოსკარის შანსები კუგლერის წინააღმდეგ არის მიმართული. მიუხედავად ამისა, და თუმცა დანაკარგები მტკივნეულია, „ცოდვილნი“ შესაძლებლობის დასტურია. კუგლერი ამბობს: „ყოველდღე, როცა ვიღვიძებ, შემიძლია წვლილი შევიტანო. სწორედ ამაზე ვარ კონცენტრირებული“. წაიკითხეთ მისი ინტერვიუდან ამონარიდები ქვემოთ, რომელიც რედაქტირებული და შემოკლებულია სიცხადისთვის. ეს ნამდვილად ახალი გამოცდილებაა ჩემთვის, იმ ფილმებთან შედარებით, რომლებიც აქამდე გადამიღია. ჩემი პირველი სრულმეტრაჟიანი ფილმი ეფუძნებოდა ახალგაზრდა მამაკაცის ტრაგიკულ მკვლელობას სატრანსპორტო სამართალდამცავების მიერ — რეალური პიროვნება და მისი ოჯახი წინა პლანზე იყო („ფრუტვეილის სადგური“). მომდევნო სამი ფილმი ჩემს დაბადებამდე არსებულ პერსონაჟებზე იყო დაფუძნებული — „კრიდის“ შემთხვევაში, ის „როკის“ ფრენჩაიზთან იყო დაკავშირებული. „შავი პანტერას“ ფილმებიც ადაპტაციებია. ამ შემთხვევაში, დასამალი არაფერია. ჩვენ ამის შესახებ ვიცოდით, მაგრამ აღფრთოვანებული ვიყავი ამის გაკეთებით. თითოეულ ფილმს, რომელიც გადამიღია, ჰქონდა საერთაშორისო დისტრიბუცია და შანსი, რომ ზაიტგაისტში მოხვედრილიყო, ასე რომ, რიტმს ეჩვევი: ქმნი რაღაცას, ავრცელებ ინფორმაციას და შემდეგ, გარკვეულ ეტაპზე, ის მაყურებელს ეკუთვნის. ისინი წყვეტენ, რამდენ ხანს სურთ მასზე საუბარი და რამდენი საუბრის შესაძლებლობა გექნება. გაგვიმართლა, რომ ამ ფილმს დიდი რეზონანსი ჰქონდა. ყოველთვის ვცდილობდი, ხელოვნების საშუალებით მაქსიმალური გავლენა მომეხდინა ყოველ ჯერზე. ამით, ვიტყოდი, რომ ყველა ელემენტი...