ავტორი: გაი ლოჯი, კინოკრიტიკოსი „ბაღი, რომელზეც ვოცნებობდით“ ბუნებრივი ხმების რთული სიმფონიით იწყება: ჩიტების ჭიკჭიკი, მწერების ჟღარუნი და ქარისგან შრიალებადი ფოთლები – ეს ყველაფერი გაცილებით ინტენსიური ხდება ვირტუალურად ბნელ ეკრანზე. მექსიკის ცენტრალური ნაწილის ტყიან ველურ ბუნებაში განთიადის პირველი შუქი ძლივს ამოდის, კამერა ხეების წვერებს აჩვენებს, რომლებიც ძლივს გამოირჩევა დამწვარი ცის ფონზე და გვახსენებს, რომ ბუნება, თუნდაც ყველაზე მშვიდ მდგომარეობაში, არასოდეს დუმს. თუმცა, ამას მალევე ახშობს ადამიანის მიერ შექმნილი, უფრო მშრალი და უხეში ხმაური სატვირთო მანქანებისა და ელექტრო იარაღების, რადგან ხეებს ჭრიან და სასწრაფო მშენებლობა იწყება. ჟოაკინ დელ პასოს ფილმი თავდაპირველად ერთგვარ გარემოსდაცვით იგავს გვპირდება, ასახვას ადამიანის მიერ დედამიწის განადგურებაზე – თუმცა მალე დავინახავთ, რომ ის ასევე ეხება ადამიანის მიერ ადამიანის განადგურებასაც. მექსიკელი მწერალ-რეჟისორის მესამე სრულმეტრაჟიანი ფილმი (2021 წლის ვენეციის პრემიერა „ღრმული ღობეში“-ს შემდეგ) თანამედროვე მიგრანტების პორტრეტების სწრაფად მზარდ კანონში კიდევ ერთი აქტუალური ნამუშევარია, თუმცა მისი კონკრეტული ამბავი უჩვეულოა – ის მიჰყვება ჰაიტელი აუტსაიდერების იმპროვიზებულ ოჯახს, რომელიც ცდილობს ინტეგრირდეს მექსიკელი ხე-ტყის მრეწველობის მუშათა ჯგუფთან და აღმოჩნდება საზოგადოების განაპირა ნაწილში უკვე მარგინალიზებული საზოგადოების მიერ. მაგრამ ეს არის პარალელური ხაზი, რომელიც თვალს ადევნებს მონარქი პეპლების მასობრივ მიგრაციას სამხრეთით, რომელიც ამ ადამიანური ოჯახის ხანგრძლივ ჩრდილოეთით მოგზაურობას კვეთს, რაც დელ პასოს ლირიკულ ფილმს განმასხვავებელ ბრწყინვალებას სძენს, რასაც შეიძლება ეწოდოს ბუნებრივი მაგიური რეალიზმი – სამყაროს განცდა, რომელიც ჩვენს უშუალო გამოცდილებაზე ბევრად დიდია. ბერლინის წლევანდელი „პანორამას“ პროგრამის გამორჩეული ნამუშევარი, „ბაღი, რომელზეც ვოცნებობდით“ მცირე მასშტაბის პროდუქციაა, რომელსაც მიუხედავად ამისა, ნამდვილი კინემატოგრაფიული სიმძიმე აქვს – დიდწილად ნური ბილგე ჯეილანის რეგულარული ოპერატორის, გოკან ტირიაკის შთამბეჭდავი ფართოეკრანიანი ოპერატორული ნამუშევრის წყალობით – და გადაუდებელი ადამიანური პრობლემები, რომლებიც ამ ინტიმურ, დელიკატურად სენსორულ ფილმს გადარჩენის შემზარავ თრილერად აქცევს. ეს ესკალაცია ართჰაუს დისტრიბუტორების ყურადღებას მიიპყრობს, ხოლო ფესტივალის შემდგომი მოწვევების გრძელი სია გარანტირებულია. ესთერი (შესანიშნავი ნეემი ბასტიენი) და ჯუნიორი (ფაუსტინ პიერი) დიდი ხანია ერთად არ არიან, მაგრამ მათ აშკარად საკმარისი სირთულეები გადალახეს ერთად ჰაიტიდან ჩრდილოეთ ამერიკის გავლით მძიმე მოგზაურობისას, რათა მჭიდრო, ურთიერთდამოკიდებულ ერთეულად შეკავშირებულიყვნენ. ესთერის ორი პატარა ქალიშვილი, ფლორი (კიმაელ ჰოლი პრევილი) და აიშა (რუტ აიშა პიერ ნელსონი), უკვე მამად მიიჩნევენ ჯუნიორს და როდესაც ის მძიმე, მაღალი რისკის სამსახურს იწყებს არალეგალურ მეტყევეებთან, რომლებსაც საეჭვო ბოსი ტონიო (კარლოს ესკიველი) ხელმძღვანელობს, ოჯახის მარჩენალის პასუხისმგებლობა ამძიმებს მას. ფილმის გახსნის სცენაში არსებული ხმაურიანი მშენებლობა ჯუნიორის მთელი ოჯახისთვის განკუთვნილი დროებითი კომპანიის ქოხის აგებას გულისხმობს – ეს მხოლოდ ერთოთახიანი ფარდულია, რომელიც ვიწროა და ვერ გაუძლებს მომავალ წვიმიან სეზონს. ესთერი მაქსიმალურად ცდილობს მის სახლად ქცევას ფერადი ქსოვილებითა და ახლად დაკრეფილი ველური ყვავილებით, ხოლო გოგონები აღფრთოვანებულნი არიან სამოთხისებური სათამაშო მოედნით თავიანთი კარების ზღურბლზე: მწვანე ფერის ყველა ელფერი წარმოდგენილია ტირიაკის აყვავებულ კომპოზიციებში. მაგრამ საფრთხეები იმალება როგორც ამინდის ცვლილებაში, რაც განსაკუთრებით საშიშია ფლორის მძიმე ასთმისთვის, ასევე ჯუნიორის სამუშაო გარემოში, სადაც მას რასისტული უპატივცემულობით ეპყრობიან თანამშრომლები, ხოლო ადგილობრივები, რომლებიც გაბრაზებულნი არიან კომპანიის მიერ ტყის დარღვევაზე, შურისმაძიებელ მოქმედებებს აპირებენ. ნამდვილი, ოფლისმომგვრელი დაძაბულობაა იმ სცენებში, სადაც ესთერი, შვილებთან ერთად სახლში მარტო, მამაკაცების ბრბოს ალყაში ექცევა და ემუქრება – ადვილი სამიზნეების ძიებაში. მაგრამ სხვები, სადაც დაუნდობელი, თავშესაფრის დამსველებელი წვიმაა აგრესორი, არანაკლებ ცოცხალი და შემზარავია, გაძლიერებული ლენა ესკენაზის, ვალერია მანჩევასა და ანტონიო პორემის არაჩვეულებრივი ხმის დიზაინის მღელვარე, პერკუსიული ინტენსივობით. ორი საოცრად ბუნებრივი ეკრანული შვილის მხარდაჭერით, ბასტიენი ამ მონაკვეთებს საგრძნობი ფიზიკური გამოფიტვითა და მტკიცე, მაგრამ აშკარად დაუძლურებული დედობრივი გადაწყვეტილებით აძლიერებს: ეს არის შესანიშნავი შესრულება, რომელიც აუდიტორიას უბრალო თანაგრძნობის მიღმა იწვევს საერთო, ინტუიციურ შფოთვაში. თუმცა, თუ „ბაღი, რომელზეც ვოცნებობდით“ თავის ყველაზე საშიშ მომენტებში აშკარა საშინელებას ეფლირტავება, ის არც ექსპლუატაციურია და არც დამთრგუნველი, რადგან დელ პასო ინარჩუნებს პერსპექტივას, რომელიც შეესაბამება პერსონაჟების მკაცრად იმედისმომცემ, დაუღალავ სიმტკიცესა და სუფთა, ამაღლებულ მღელვარებას მათ ბუნებრივ გარემოში. მოფუსფუსე მონარქების ცეცხლოვანი ფრთების ქნევა შესაძლოა ბევრ კადრს ალამაზებდეს, მაგრამ მათი არსებობა მხოლოდ დეკორატიული არ არის, რადგან ფილმი განიხილავს, თუ როგორ მოძრაობენ მრავალი სახეობა მათთვის სულ უფრო მტრულ სამყაროში და როგორ გადარჩებიან ამ მოგზაურობას – თუმცა არა შემთხვევითი, მშვიდობიანი პაუზების გარეშე...