სხეულების გაცვლის შესახებ ფილმები ამ ეტაპზე უკვე საკმაოდ ნაცნობი თემაა. იქნება ეს მშობელსა და შვილზე, მოსისხლე მტრებზე თუ უცხო ადამიანებზე, რომლებიც მოულოდნელად ერთმანეთის ადგილას აღმოჩნდნენ, ამ თემაზე უამრავი ვარიაცია შექმნილა. ამის გათვალისწინებით, ფილმს „ბაი დიზაინი“ (By Design) უნდა მიენიჭოს კრედიტი იმისთვის, რომ მან ამ სცენარის განსხვავებული კუთხით კვლევა შეძლო – ის მოგვითხრობს იმაზე, თუ რა ხდება, როდესაც ზრდასრული ქალი სკამს სხეულს უცვლის. და დიახ, სწორად წაიკითხეთ. ჯულიეტ ლუისი კამილის როლს ასრულებს, მოკრძალებული ქალის, რომელიც მაღაზიაში შემთხვევით აღმოჩენილ ძვირადღირებულ, ერთადერთ სკამზე ხდება შეპყრობილი. თავიდანვე, სცენარისტი-რეჟისორი ამანდა კრამერი (ფილმის „გთხოვ, პატარავ, გთხოვ“ ავტორი) ცხადყოფს, რომ ეს სკამი უფრო ადამიანური თვალსაზრისით უნდა აღვიქვათ: ფილმის მთხრობელი, მელანი გრიფიტი, აღწერს მის „სხეულს“, ხშირად იყენებს სიტყვას „მშვენიერი“ და სკამს „განმაცვიფრებელს“ უწოდებს. როდესაც ვინმე მას დაასწრებს და სკამს მის შეძენამდე იყიდის, კამილი განადგურებულია. და სწორედ ამ დროს ხდება სასწაული – ის სხეულს სკამს უცვლის. ახლა, როდესაც კამილი თავად სკამის ცნობიერებაში ცხოვრობს, ის თავის ახალ მფლობელთან, ოლივიესთან (მამუდუ ათიე) მიჰყავთ, მაშინ როდესაც სკამის ცნობიერება – ანუ, არანაირი ცნობიერება – კამილის სხეულს იკავებს, რომელიც შედეგად მუნჯ, უმოძრაო ფორმად იქცევა. და დიახ, ეს ფილმი ისეთივე აგრესიულად უცნაურია, როგორადაც აღწერა მას წარმოაჩენს. კრამერი კარგად აცნობიერებს, რომ „უცნაურ“ ფილმს ქმნის, რა თქმა უნდა, „ბაი დიზაინს“ თავიდანვე მიზანმიმართულად არქაულ სამყაროში ათავსებს. იმ მომენტიდან, როცა კამილს და მის მეგობრებს, ლიზას (სამანტა მატისი) და ირენს (რობინ ტანი) ვეცნობით, ისინი ეთერულად და სიზმრისეულად მოქმედებენ, ერთმანეთთან უხერხული, უცნაური მანერით საუბრობენ იმაზე, სჭირდებათ თუ არა მეტი ავეჯი. კრამერი თავის მცირე ბიუჯეტს ხშირად მინიმალისტური დეკორაციებით იყენებს, ფონური დეტალების გარეშე, და ისეა გადაღებული, რომ ხაზს უსვამს, რომ ეს საჩვენებელი კინო დეკორაციებია. თავიდან საინტერესოა და ძალიან ჰგავს ექსპერიმენტულ ცოცხალ თეატრს; ეს განცდა მხოლოდ ძლიერდება ფილმის გაგრძელებისას, როდესაც ადამიანები სკამის ფეტიშიზაციას იწყებენ. „ბაი დიზაინის“ დაწყებიდან დაახლოებით 10 წუთში, კამილი სკამთან სექსუალურ ცეკვაზე ფანტაზიორობს, რაც მრავალი „რა ჯანდაბა ხდება აქ?“ მომენტის პირველი მაგალითია. ეს მნიშვნელოვნად გამწვავდება მას შემდეგ, რაც ოლივიე სკამის მფლობელი გახდება და სწრაფად იწყებს მის ყნოსვას, კოცნას და ნელა ლოკვას. ეს არავითარ შემთხვევაში არ არის უაზრო, რადგან აქ მკაფიო თემებია – ზოგჯერ, შესაძლოა, ზედმეტად მკაფიოც კი, რადგან კრამერი ზოგჯერ წარმოუდგენლად პირდაპირია ნარატივში ისეთი ფორმით, რაც ხელჩაკიდებულობას ჰგავს – თუ როგორ აღიქვამენ ქალებს და რამდენად სწრაფად შეიძლება მოხდეს მათი ობიექტივაცია და მათზე ბრძოლა, თუმცა ისინი მაინც იბრძვიან ავტონომიისთვის. კამილი სკამს წარმოუდგენლად ლამაზ, სასურველ ობიექტად აღიქვამს, რისიც შურს, შემდეგ კი მისი სურვილი, ასე იგრძნოს თავი, სიტყვასიტყვით სრულდება, როდესაც თავად ხდება სკამი. ყველა, ვინც ამ სკამს ხედავს, მას ინატრებს. მათ სურთ ამ სკამთან ყოფნა. საბოლოოდ, ისინი ამ სკამზე ჩხუბობენ. და, გარკვეული პერიოდის განმავლობაში, კამილს შეუძლია იგრძნოს, რომ თავის ოცნებაში ცხოვრობს, როგორც გრიფიტის ნარატივი გადმოგვცემს (არა, ლუისის ხმას სკამიდან არ „გესმით“, თუმცა სკამის პერსპექტივიდან კადრები ნამდვილად არის). ეს არის მოულოდნელი და სასაცილოდ ჭკვიანური გზა ამ თემის გამოსაკვლევად, მაგრამ „ბაი დიზაინი“ თითქოს უჭირს თავისი მიზანმიმართულად უცნაური პერსპექტივის გაფართოება ფილმის განვითარებისას. 90 წუთის მიუხედავად, ფილმი ისე მოჩანს, თითქოს ცდილობს შეავსოს თავისი ხანგრძლივობა, თითქოს უფრო წარმატებული იქნებოდა, როგორც მოკლემეტრაჟიანი ფილმი ან, შესაძლოა, ავანგარდული ერთაქტიანი სპექტაკლი – განწყობა, რომელსაც ის ძლიერად აღძრავს. მსახიობები სრულად არიან ჩართულნი იმ უცნაურ სამყაროში, რომელსაც შეუერთდნენ. ლუისი თავის საფირმო უცნაურობას ანიჭებს კამილს და შემდეგ მას მოეთხოვება უმეტესი დროის განმავლობაში უემოციო სახით ჯდომა, ან თოჯინასავით ტარება, სანამ კამილის სული სკამშია განთავსებული. და არის რაღაც შესანიშნავი და ოდნავ მტკივნეულიც კი მატისისა და ტანის გვერდით ხილვაში, იმის გათვალისწინებით, რომ ისინი ორივე 1990-იანი წლების ნიჭიერი მუდმივი სახეები იყვნენ, რომლებიც დღესაც მუშაობენ, მაგრამ იშვიათად ეძლევათ ცენტრალური როლები იმის გამო, თუ როგორ ეპყრობა ჰოლივუდი ქალებს, მას შემდეგ რაც მათ ახალგაზრდა ინჟენის როლში აღარ აღიქვამენ (სახალისო იქნებოდა მატისისა და ტანის ხილვა ლუისის ყოფილ სერიალ „ყვითელ ჟილეტებში“, 90-იანი წლების სხვა მუდმივ სახეებთან – კრისტინა რიჩისა და ლორენ ამბროუზთან ერთად). ათიეც („სიყვარულის სახეები“) ძალიან კარგია, მას მოაქვს იდეალურად დახვეწილი, უცნაური მიდგომა ბიჭის მიმართ, რომელსაც უამრავი სცენა აქვს, სადაც ის არსებითად სკამთან სექსით არის დაკავებული და საბოლოოდ გაბრაზებული მფლობელობითი ხდება საკუთარი დაუცველობის ფონზე. და თუკი უცნაურ ფილმში უცნაური ავეჯის მწარმოებელი უნდა გამოჩნდეს, ვინ ითამაშებდა ამ როლს მასზე უკეთ, ვიდრე გარდაცვლილი უდო კიერი, თავის ერთ-ერთ ბოლო შესრულებაში? ფილმის კონცეფცია თავისთავად ყურადღების მიმპყრობელია, მაგრამ „ბაი დიზაინი“ თითქმის არ არის ისეთი ჩამთრევი, როგორიც შეიძლებოდა ყოფილიყო. მისი დიდი ნაწილი დაბალი ენერგიით მოქმედებს, რაც განსაკუთრებით აღსანიშნავია, როდესაც მასში ისეთი სცენებია, როგორიცაა, მაგალითად, სტეპის მოცეკვავე სტალკერი/...