ბაზ ლურმანის ფილმს ვერ აურევთ სხვა რეჟისორის ნამუშევრებში. მისი მაქსიმალიზმი, არტ დეკოს სტილით გაფორმებული მიდგომა ისეთივე განუყოფელია მისი ფილმებისგან — მათ შორის „რომეო + ჯულიეტა“, „მულენ რუჟი“, „დიდი გეტსბი“ და „ელვისი“ — როგორც მისთვის შთაგონების წყარო, ხატოვანი ორიგინალური მასალა. „EPiC: ელვის პრესლი კონცერტზე“, მისი პირველი არამხატვრული სრულმეტრაჟიანი ფილმი, არც ამ მხრივ არის გამონაკლისი. დოკუმენტური ფილმი, რომელიც „უორნერ ბროსის“ არქივებიდან, კანზასის მარილის მაღაროში აღმოჩენილი კადრების ვრცელი ბიბლიოთეკიდანაა აღებული, როკ-ენ-როლის მეფეს თავისი საკონცერტო მოღვაწეობის პიკზე წარმოგვიდგენს, მას შემდეგ რაც პრესლიმ ლას ვეგასში რეზიდენცია დაიწყო. მიუხედავად ამისა, მუსიკალური ხატის უდავო ვარსკვლავური მომხიბვლელობა ლურმანის ხელწერით გაჯერებული ესთეტიკით კიდევ უფრო ძლიერდება, ფილმში ოქროსფერი სათაურები და კალეიდოსკოპური ძვირფასი ქვები ნამდვილ კინემატოგრაფიულ სანახაობად იქცევა. „EPiC“-ის 20 თებერვლის გამოსვლის აღსანიშნავად ლურმანი „Screen Rant“-ს ესაუბრა ფილმისადმი თავის მიდგომაზე, რომელიც არც საკონცერტო ფილმია და არც პირდაპირი დოკუმენტური ფილმი, რომელიც ელვის პრესლის „ექსპლუატაციას“ აგრძელებს. გარდა იმისა, რომ მან დეტალურად აღწერა კონცეპტუალური განსხვავებები ამ ახალ პროექტსა და მის 2022 წლის ოსკარზე ნომინირებულ ფილმ „ელვისს“ შორის, ლურმანმა ასევე ისაუბრა იმაზე, თუ რა უდევს საფუძვლად მის ხელწერას და ასახა მისი არჩევანი, ერთმანეთის მიყოლებით შეექმნა ფილმები ისეთ ადამიანებზე, რომლებიც საკუთარ თავზე დიდები იყვნენ. მან ასევე გაამჟღავნა რამდენიმე დეტალი „ჟანა დ'არკის“ შესახებ, მის მომავალ პროექტზე, რომელიც მე-15 საუკუნის რევოლუციონერი ჟანა დ'არკის შთაგონებით შეიქმნა. (ეს ინტერვიუ რედაქტირებული და შემოკლებულია სიცხადისთვის.) ხანგრძლივი დროის განმავლობაში იყენებდით არტ დეკოს სტილს, როგორც თქვენი ნამუშევრების განმასხვავებელ ნიშანს. მიგაჩნიათ, რომ ამ ესთეტიკას მასალის მიხედვით ცვლით, თუ იცით, რომ ის მაინც გამოჩნდება თქვენს ნამუშევრებში, რაც არ უნდა მოხდეს? ბაზ ლურმანი: პირადი გემოვნება ხელოვნების მტერია, ამიტომ ის, რასაც ხედავთ, რეალურად ჩემი პირადი გემოვნება არ არის. თქვენ მხედავთ მე, როგორც მთხრობელს, რომელიც საკუთარი გზით, საკუთარი რიტმებით ყვება ამბავს. მე არ ვცხოვრობ ტექნიკოლორის სახლში. ჩემი სახლი მინიმალისტური და თეთრია. მაგრამ „EPiC“-ისთვის, მას შემდეგ, რაც [მონტაჟორმა ჯონათან რედმონდმა] და მე ვიპოვეთ ელვისის ის [აუდიო ინტერვიუ], ჩვენი მთავარი მიზანი იყო: „მოდით, გზიდან მოვშორდეთ და ელვისს მივცეთ უფლება, თავისი ამბავი მოყვეს.“ ეს იყო გარღვევა. მაგრამ მართალია, საკმაოდ ენერგიული ადამიანი ვარ და ვფიქრობ, მთელი შენი ცხოვრების გზა ის არის, რომ ისე მოყვე ამბავი, როგორც სადილზე მოყვებოდი. სადილზე კი მე სწრაფ მონტაჟს ვაკეთებ და ხელებს ბევრს ვიყენებ. საკმაოდ ენერგიული ვარ, ამიტომ ჩემი ფილმებიც ცოტათი ასეთია. ესთეტიკური გადაწყვეტილებები [მაგალითად, „დიდ გეტსბიში“] სულაც არ არის იმიტომ, რომ მე მიყვარს კაშკაშა ფერები; ეს იმიტომაა, რომ ვფიქრობ: „ჯაზის ეპოქაში ფერს გამოვიყენებ, რადგან 1930-იან წლებში ბევრი ადამიანი არ დადიოდა თეთრებში.“ რეალურად, მათ ბევრი კაშკაშა ფერი გამოიგონეს. ვგულისხმობ, ჩვენ ყველანი კლასიციზმით ვართ გატაცებულები, მაგრამ კლასიკური ბერძნული ქანდაკებები მაღაზიის მანეკენებივით იყო შეღებილი. მაშ, რა არის სიმართლე, განსხვავებით იმისგან, რაც მიღებულ ესთეტიკად იქცა? „EPiC“-ში ერთ-ერთი ყველაზე ამაღელვებელი ის არის, თუ როგორ არის აწყობილი საკონცერტო სექციები მრავალი შოუდან. რა სახის დეტალური ყურადღება იყო საჭირო საუკეთესო ნაწილების დასადგენად ან თითოეული შესრულების ყველაზე სრულყოფილი ვერსიის შესაქმნელად? ლურმანი: მადლობა ჯონათანს, რადგან ამაში პარტნიორები ვართ. მაგრამ ტექნიკური მხარე საათობით შრომას გულისხმობს. მათი [პოსტ-პროდუქციაში] გაერთიანება, და მადლობა მუსიკალურ გუნდსაც, როგორიცაა ჯემისონ შოუ და ევან მაკჰიუ, რომლებმაც შეძლეს ტემპის შენარჩუნება, მიუხედავად იმისა, რომ სრულიად განსხვავებული ტემპები იყო, ბევრი ტექნიკური სამუშაო შესრულდა. მაგრამ მთელი იდეა იყო იმის ჩვენება, თუ როგორი იყო ის რეპეტიციაზე, სადაც [ელვისი] ისეთივე ენერგიას გასცემდა, როგორც ცოცხალ შესრულებაზე. მაგრამ ერთ-ერთი დიდი აღმოჩენა მისი მხიარულება, სიხალისე და იუმორია. ის ამას აკეთებს, ვფიქრობ, იმისთვის, რომ ყველა განმუხტოს, ჩართოს, რადგან ეს ერთგვარი მუსიკის ეკლესიაა, ის კი მსახურია, მაგრამ რეალურად, არასოდეს იცი, რას გააკეთებს. ის არ არის სრულყოფილი. ეს მისი არასრულყოფილებაა. ეს მისი არაპროგნოზირებადობაა. შეიძლება შეამჩნიოთ განსხვავებები მის შესრულებაში თითოეული ღამის დასაწყისში და მოგვიანებით, იქნება ეს დაღლილობა, თუ შესაძლოა ნარკოტიკების ზემოქმედება. იყო თუ არა რაიმე შეზღუდვა იმ თვალსაზრისით, რომ გამოგერიცხათ ისეთი რაღაცები, რისი ჩვენებაც მის მემკვიდრეებს არ სურდათ? ლურმანი: ნამდვილად არა. ვგულისხმობ, მემკვიდრეობას რეალურად ფლობენ ავთენტური ბრენდები, რომლებიც ჩვენთან პარტნიორობდნენ. მაგრამ ადრე ისინი ძალიან დამცავები იყვნენ. მათ არ სურდათ მისი დეგრადაცია და მსგავსი რაღაცების ხილვა. როდესაც „ელვისი“ გავაკეთე და გამოვიყენე კადრები, სადაც ის „Unchained Melody“-ს მღერის, ამას დიდი ნერვიულობა მოჰყვა. მაგრამ მე უბრალოდ ვთქვი: „ნახეთ, სხეული შეიძლება განადგურდეს, მაგრამ [ეს მომენტი] მისი სიკვდილამდე სულ რამდენიმე კვირით ადრე იყო და ის შესაძლოა საუკეთესოდ მღერის, რაც კი ოდესმე უმღერია.“ მთავარი ის არის, რომ სული ფრთებს გაშლის. სიმართლე გითხრათ, როდესაც ფილმებს ვაკეთებ, საკუთარ თავს შეზღუდვებს არ ვუწესებ. ერთადერთი, რაც მართავს პროცესს, არის: ვყვებით თუ არა ისტორიას და შეუძლია თუ არა მას მაყურებელზე ზემოქმედება? ეს არის წითელი ხაზი. „ფეისალის კარავში გადაწყვეტილებას ფეისალი იღებს.“ ეს ციტატაა ფილმიდან „არაბეთის ლოურენსი“.