„1969-დან 1977 წლამდე ელვისმა 1100 კონცერტი გამართა, ზოგჯერ დღეში 3-ჯერ.“ ბაზ ლურმანის ფილმის „EPiC: ელვის პრესლი კონცერტზე“ (ექსტრავაგანტული, საკამათო ავსტრალიელი ვუნდერკინდის პირველი დოკუმენტური ფილმი და იმედია, არა უკანასკნელი) ეპილოგი არსებითად გვეუბნება რაღაცას გარდაცვლილ ელვისზე, რომელსაც ჩვენ ახალი თვალებითა და ყურებით ვხედავთ: როკ-ენ-როლის ლეგენდამ თავისი ვეგასის ეპოქას ყველაფერი შესწირა. გარკვეულწილად, „EPiC“ ლურმანის მიერ გადაღებული ყველაზე ნატურალისტური ფილმია, რომელიც არატრადიციულად იყენებს ყოვლისმომცველი მუსიკალური დოკუმენტური ფილმის ტრადიციულ სტრუქტურას. თუმცა, ეს მცდარია „მულენ რუჟისა“ და „რომეო + ჯულიეტას“ რეჟისორის უნიკალური, კინეტიკური თვალის ქვეშ, რომელიც გასაოცარ ენერგიას სძენს — ისევე შთამბეჭდავს კინემატოგრაფიული თვალსაზრისით, როგორც მეფის კონცერტები მუსიკალურ სამყაროში — ამ გაცვეთილ დოკუმენტურ სტილს, რომელიც მაყურებელს დასაწყისიდან დასასრულამდე ექსტაზურ მდგომარეობაში აყენებს. მილიონი მილის სიჩქარით წინ მიმავალი ლურმანი მაყურებელს ამაგრებს უპრეცედენტო სარეპეტიციო და საკონცერტო კადრების „ამერიკულ მთებზე“, რომელიც ელვისის ლეგენდარულ პერიოდს ასახავს „ინტერნეიშენალ ჰოტელში“. ამას ემატება კადრები ელვისის მთელი კარიერიდან: პრესის გაშუქება, პოლიტიკური კონტექსტი, რელიგიური კრიტიკოსები, კულტურის კომენტატორები, ფანების რეაქციები, მისი ფილმები და ყველაფერი ამათ შორის. თუ არასოდეს გცოდნიათ, რამ გამოიწვია ელვისის ისტორიული აჟიოტაჟი, სწორ ადგილას მოხვდით. ხოლო თუ ამ აჟიოტაჟის ნაწილი ხართ, 90 წუთის განმავლობაში სამოთხეში აღმოჩნდებით, რასაც კიდევ 90 წუთით გაახანგრძლივებდით. ელვისის კატალოგში 426 სიმღერაა, ხოლო მისმა ვეგასის ბენდმა დაახლოებით 150 მათგანი შეისწავლა, მათ შორის სხვა შემსრულებლების ქავერები და ქრისტიანული ჰიმნების ენერგიული შესრულებები. სცენაზე ელვისს შეეძლო სიმღერის შეცვლა რეალურ დროში ან იმპროვიზაცია, სურვილისამებრ, რაც განპირობებული იყო მისი განუმეორებელი მუსიკალური ნიჭით: ელვისებური დრამერი; რიტმული, წამყვანი და ბას-გიტარისტები, რომლებიც არასოდეს უშვებდნენ ნოტს, რიფს ან აკორდს; ტრიუმფალური საყვირები; მინიატურული ქალთა გოსპელ გუნდი; სრულფასოვანი მამაკაცთა ბარბერშოპ კვარტეტი და სხვა. ჩვენ ვხედავთ, თუ როგორ ცოცხლდება შოუ მისი ადრეული ექსპერიმენტული ფაზიდან — როდესაც მხოლოდ ძირითადი რიტმული სექცია იყო წარმოდგენილი — ყველა დამატებითი კომპონენტის ჩართვამდე, პირველ შოუმდე და შოუს ხუთი კვირის შემდეგაც, როდესაც სცენაზე მყოფი მუსიკალური „სოფლისთვის“ ყველაფერი უბრალოდ მეორე ბუნებად იქცევა. ინტერვიუებიდან ამოღებული ხმოვანი ტექსტის მეშვეობით, ელვისი გვაცნობს თავის ცხოვრებას ვეგასის ეპოქამდე — მოკლედ აღწერს თავის წარმოშობას, დაპატიმრებას, ომის წლებს, ჰოლივუდის წლებს (რომლებიც, როგორც ირკვევა, უფრო ომის მსგავსი იყო, ვიდრე თავად ომის წლები) და იმას, თუ რამ მიიყვანა ვეგასში, რასაც ის ჰოლივუდის სპირალიდან გამოსავალად აღწერს, სადაც ის ჩაითრიეს და რაც მის კარიერას ანადგურებდა. სანამ შოუზე გადავალთ, ლურმანი წარმოგვიდგენს უპრეცედენტო, „Get Back“-ის მსგავს კადრებს რეპეტიციებიდან სხვადასხვა ეტაპზე, როდესაც ელვისი აშკარად უკეთეს მდგომარეობაში იყო, ვიდრე ის, რომელშიც საბოლოოდ აღმოჩნდა. ბუნებრივია, ის „ბითლზის“ სიმღერებს მღერის: „Yesterday“, „Something“ და „Get Back“. (პიტერ ჯექსონს სპეციალური მადლობა აქვს გადახდილი ტიტრებში, სავარაუდოდ იმის გამო, რომ რჩევები მისცა, თუ როგორ უნდა დაეხარისხებინა უამრავი უხილავი კადრი ერთადერთი მუსიკოსისგან, რომელიც ისტორიულად „Fab Four“-ის თანასწორი იყო.) როგორც კი ფარდა იხსნება მის პირველ შოუზე, ელვისის ირგვლივ ყოველთვის არსებული გააფთრებული მანია იფეთქებს და თქვენს სხეულში დარტყმით ტალღას აგზავნის, განსაკუთრებით IMAX-ში. როგორც ერთმა კომენტატორმა გონივრულად აღნიშნა, ის „მაყურებელს უკრავს, როგორც ერთ გიგანტურ ინსტრუმენტზე“. მუსიკა მოქმედებაში გადადის, ჩვენ ზუსტად ვხედავთ, რისგან შედგება ელვისი ყველაზე შთამბეჭდავი გაგებით, და მალევე ვეფლობით მონტაჟში, სადაც მეფე წინა რიგებში გოგონებს კოცნის, რაც გადადის მონტაჟში, სადაც ის მთელ აუდიტორიაში კოცნის გოგონებს, რაც თავის მხრივ გადადის მონტაჟში, სადაც ის მთელი თავისი კარიერის განმავლობაში კოცნის გოგონებს, თითოეული ინდივიდის ცხოვრებას მისთვის (რაც მისთვის) წარმოუდგენლად ჩვეულებრივ მომენტად აქცევს. მეფის ლეგენდის გარდა, „EPiC“ ერთ რამეს აბსოლუტურად ნათელს ხდის: ელვისი ბუნებრივია სიტყვის ყოველი გაგებით — ის, თუ როგორ მოძრაობს, საუბრობს, ფიქრობს, მღერის და ხუმრობს, მისთვის მეორე ბუნებაა, რაც იწვევს იმ ტიპის საეტაპო თავდაჯერებულობას, რომელიც ეპოქალურ ისტერიას ქმნის. თითქოს მუსიკა და ცეკვა არ არის საკმარისი, ის სიმღერებს შორის მცირე გამოსვლებს აკეთებს ხალხის წინაშე, რაც იწვევს კომედიური სპეც-შოუს დონის სიცილს და სამგლოვიარო დონის სიჩუმეს, სავსეს აღფრთოვანებითა და პატივისცემით. მისი მდიდრული, ხასხასა კოსტიუმები წარმოდგენილია 21-ე საუკუნის ტექნიკოლორში ფერისტ ბრეტ მენსონის მიერ, რომელიც ლურმანის „ელვისზეც“ მუშაობდა, ისევე როგორც პოსტ-პროდუქციის მრავალი სხვა წევრი. ლურმანმა შეკრიბა ეპოქალური გუნდი, რომელიც გვიჩვენებს, რამდენი მაგიის შექმნა შეიძლება ისტორიული კადრების უმიზნო გადარევისგან, როდესაც არსებობს ხედვა (ან რამდენიმე) რომელიც პროცესს ერთიან მთლიანობად აქცევს. როგორც ამბობენ, ყველა ფილმი ხელახლა იქმნება სამონტაჟო ოთახში, მაგრამ როგორც ფილმი, რომელიც ასზე მეტმა სხვადასხვა ადამიანმა გადაიღო ისტორიის განმავლობაში, სხვადასხვა ნაწილში, განსხვავებული აუდიო და ვიზუალური ესთეტიკით, რომლებიც არასოდეს ყოფილა განკუთვნილი ერთმანეთთან შესაერთებლად, „EPiC“ მთლიანად სამონტაჟო ოთახშია შექმნილი (მადლობა რეალურ ცხოვრებაში ჯადოქარ ჯონათან რედმონდს), ხელახლა შექმნილია მუსიკის განთავსების პროცესში (ელიოტ ვის ბრწყინვალე ორიგინალური კომპოზიციებით).