ბერლინის კინოფესტივალის კიდევ ერთი ქაოსური (და გამყინავი) წლის მეორე კვირაში, ანგელა შანელეკი წარმოგვიდგენს ნამუშევარს, რომელიც სასიამოვნოდ გვახსენებს ქალაქის ზაფხულის განწყობას: ადგილს, სადაც ახალგაზრდები ხვდებიან ერთმანეთს, საუბრობენ და ველოსიპედებით სეირნობენ; ადგილს, სადაც ზამთრის ტანსაცმლის ერთფეროვანი შავი და ნაცრისფერი ფერები გაზაფხულის ნათელი ელფერებით იცვლება; და ადგილს, სადაც დღის მშვიდ სიმშვიდეს ზოგჯერ მუსიკა ან დრამატული მოვლენები არღვევს. ამ გარემოში, შანელეკი ქმნის პერსონაჟებისა და დიალოგების სერიას, რომლებიც ზოგჯერ მშრალი, თუნდაც ხელოვნური ჟღერს, მაგრამ ხშირად ჭეშმარიტი პოეზიისა და ემოციის მომენტებსაც გვაძლევს. ეს მიდგომა ყველაზე ნათლად ჩანს ქალაქის ორ ყველაზე მწვანე საჯარო სივრცეში გადაღებულ, მომხიბვლელ, გაწელილ სასეირნო სცენებში, სადაც გმირები საუბრობენ. პირველი ასეთი სცენა ფილმის დასაწყისშია, როდესაც ამწის ოპერატორი თომასი (ვლადიმერ ვულევიჩი) მეუღლეს, კარლას (აგატა ბონიცერი), საავადმყოფოდან იყვანს. ის მალევე იგებს, რომ კარლამ ავტოავარია განიცადა და მისი მეგობარი (რომელთანაც, შესაძლოა, რომანტიკული ურთიერთობის საწყის ეტაპზე იყო) დაიღუპა. მიუხედავად ამისა, განწყობა საოცრად თავისუფალია — მაშინაც კი, როცა სასწრაფო დახმარებას იძახებენ მას შემდეგ, რაც თომასი ჩერდება და ამბობს, რომ თავი აფეთქებას უპირებს. (ტონის ეს განმბაჟებელი და მომხიბვლელი თანაბრობა წინა პლანზეა წამოწეული ფილმის საწყის სცენაში, სადაც თომასი სამშენებლო მოედნის ოფისში ორ ქალ თანამშრომელს ესაუბრება.) ფილმის მეორე „ტყისეულ გასეირნებაში“, რომელიც მოგვიანებით ხდება, კარლა მეგობართან ერთად ტიერგარტენის (Tiergarten) პერიფერიაზე მიდის, სანამ სპილენძის ჩასაბერი ინსტრუმენტების ორკესტრი – და შემთხვევით, კოკისპირული წვიმა – არ შეაჩერებს ფილმის განვითარებას. მათ, ვინც ბოლო წლების განმავლობაში გაიცნო შანელეკის შემოქმედება, სავარაუდოდ, ამოიცნობენ ამ რიტმებს და მალე შეეჩვევიან ამ ფილმის იდეების თანმიმდევრულ ნაკადს. ან, შესაძლოა, არა. ვაღიარებ, როგორც ერთი, ვინც მოხიბლული იყო რეჟისორის 2019 წლის ფილმით „მე სახლში ვიყავი…“, მისი მზარდი აბსტრაქციები ცოტა ზედმეტად შესწავლილი მეჩვენება. „ჩემი ცოლი ტირის“ ყურებისას, ხანდახან მახსენდებოდა რიჩარდ ბროდის ფრაზა ფილმ „წარსული ცხოვრების“ შესახებ, რომ ის არის ფილმი „შესანიშნავი მოსწავლეების მიერ, შესანიშნავი მოსწავლეებისთვის, შესანიშნავი მოსწავლეების შესახებ“ – ხელოვანის ნამუშევარი, რომელიც „ზედმეტად მიჩვეულია ნაწარმოებების სტრუქტურის ანალიზს“. ცხადია, გამარტივებული იქნება იმის თქმა, რომ აქაც იგივე ხდება, მაგრამ თომასის სამუშაო ადგილის გამოსახვა დასაწყისში და ბოლოს, განსაკუთრებით, ცოტა ზედმეტად სტილიზებული მეჩვენა — პატრონაჟულობის ზღვარზე. ეს ორი ეპიზოდი ასრულებს ესთეტიკურად და ინტელექტუალურად მასტიმულირებელ ფილმს, რომელიც თქვენი დღის მხოლოდ 94 წუთს ითხოვს და იშვიათად, თუ საერთოდ, მძაფრ ყურადღებას მოითხოვს. ბანალურობის მომენტების ამაღლების სპორადულად ეფექტურ მცდელობებში, ეს არის ისეთი ფილმი, რომელიც მიმართავს როჰმერის ან ჰონგისკენ მიდრეკილ კინომოყვარულებს, თუმცა ვფიქრობ, მას შეიძლება აკლდეს მთავარი ინგრედიენტი, რაც ამ ფილმებს ასე სასიამოვნოს ხდის: ეკრანზე მყოფ ადამიანებთან დროის გატარების სურვილი, თუნდაც ნაკლებად მიმზიდველებთან. როგორც არ უნდა იყოს, არ გამიკვირდება, თუ „ჩემი ცოლი ტირის“ ჩემი კოლეგების წლის შემაჯამებელ სიებში მოხვდება და მოუთმენლად ველი, რას დაწერენ მასზე. კინოფესტივალების შემთხვევაში, ზოგჯერ სწორედ ეს არის მთავარი. „ჩემი ცოლი ტირის“ 2026 წლის ბერლინალეზე შედგა. ირლანდიელი, ბერლინში მოღვაწე რორი ო’კონორი 2012 წლიდან აშუქებს ევროპულ კინოფესტივალებს. ის არის The Film Stage-ის რეგულარული კონტრიბუტორი, მისი ნამუშევრები ასევე გამოქვეყნებულა Frieze-ში, The Playlist-სა და CineVue-ში.