ბერლინის კინოფესტივალი 2026: კორნელ მუნდრუცომ პროექტი ემი ადამსის შესაძლებლობების გამოსაჩენად შექმნა, თუმცა ფილმი მის ნიჭს სათანადოდ არ წარმოაჩენს. როჯერ ებერტს უყვარდა თქმა: „მნიშვნელოვანია არა ის, თუ რაზეა ფილმი, არამედ ის, თუ როგორ ყვება ამას“. თუმცა, მას არასდროს უნახავს „ზღვასთან“. ბერლინის კინოფესტივალზე პრემიერა ჰქონდა კორნელ მუნდრუცოს ფილმს, რომელიც წარმოადგენს მცირე რისკის შემცველ, თუმცა ენერგიულ პერსონაჟურ კვლევას და რომელსაც შეიძლება ეწოდოს „ამაო გარჯა არაფრის გამო“, რადგან ის ვერ უმკლავდება ერთ მარტივ, ცენტრალურ ფაქტს: მისი მთავარი გმირი მოსაწყენია და მის პრობლემებს დიდი მნიშვნელობა არ აქვს. მუნდრუცო („ქალის ნამსხვრევები“, „თეთრი ღმერთი“) მაქსიმუმს აკეთებს მოცემული მასალით — აძლიერებს „როგორს“ ვიზუალური ლირიზმითა და მკვეთრი ფორმალური არჩევანით — მაგრამ ვერც ის და ვერც მისი ნიჭიერი თანამშრომლები ვერ ახერხებენ „რას“ გადარჩენას. მათი გაერთიანებული ოსტატობა ბანალურობის ზღვაში იძირება. ლორა (ემი ადამსი) ტონს თავიდანვე აძლევს. „უკან დაბრუნება არ მინდა“, – ამბობს ის, ფილმის პირველ წუთებში აუზში მცურავი. „უკან“, რა თქმა უნდა, ნიშნავს სასმელთან დაბრუნებას — აუზი ძვირადღირებულ სარეაბილიტაციო კლინიკას ეკუთვნის, სადაც მან მნიშვნელოვანი დრო გაატარა. მაგრამ ეს ასევე ნიშნავს იმ ადამიანთან დაბრუნებას, როგორიც ის ამ კედლების მიღმაა, იმ ცხოვრებასთან, რომელმაც თავიდანვე ბოთლისკენ უბიძგა. მაინც უნდა დაბრუნდეს. ფული იწურება და ვინმემ უნდა აიღოს ხელში მისი სახელობის მოშლილი თანამედროვე საცეკვაო დასის სადავეები, კომპანიის, რომელიც მას არც ისე საყვარელი გარდაცვლილი მამისგან ერგო. (გადასცა თუ არა მამამ მას თვითგანადგურებისკენ მიდრეკილებაც? ამას ჯობია დაიჯეროთ.) ასეთი საეჭვო აღზრდის მემკვიდრეობის გათვალისწინებით, ლორას შვილები მისი დაბრუნებით ნამდვილად არ აღფრთოვანებულან. მაგრამ მისი მოსიყვარულე „ტროფეი“ ქმარი, იდეალურად შერჩეული მიურეი ბარტლეტი, როგორც ჩანს, მზად არის ოჯახურ საქმეებში ტვირთი გაიზიაროს, ახლა, როცა ოჯახის მთავარი მარჩენალი ფეხზე დადგა. თავდაპირველად, მუნდრუცო საკვანძო დეტალებს საიდუმლოდ ინახავს, რის გამოც ჩვენ გვიწევს გაინტერესება, თუ რამდენი ხანია, რაც ლორა წასულია და კონკრეტულად რა გახდა მისი შვილების გულგრილი მიღების მიზეზი. დაძაბულობა იზრდება საწყის აქტში, რასაც პასუხობს მკვეთრი ფლეშბექები და სიზმარის მსგავსი ინტერლუდები, რომლებიც ამბავს მოუსვენარ რიტმს აძლევს, რაც ლორას საკუთარ შფოთვას ასახავს. ოდესღაც ვარსკვლავი – ახლა მარჯვენა მუხლზე უსიამოვნო ვერტიკალური ნაწიბურით – ლორა მოუხერხებლად ცდილობს ოჯახში დაბრუნებას, მოძრაობს ისეთი სიხისტეთი, რომელიც გვამის გაშეშებას ესაზღვრება, მოჩვენებასავით, რომელიც მწუხარედ დასდევს თავის ყოფილ ცხოვრებას. ფილმი არასოდეს გადადის მაღალ გადაცემაში. არსებული დაძაბულობა ქრება, როდესაც რამდენიმე მცირე საიდუმლო იძლევა ისეთივე ჩვეულებრივ და პროგნოზირებად პასუხებს, ტოვებს ნარატივს, რომელიც ძირითადად ვარსკვლავის ყოფნით არის განპირობებული, მაგრამ სხვა მხრივ უმართავია. ის, რომ მუნდრუცომ პროექტი ადამსის შესაძლებლობების გამოსაჩენად შექმნა, მის მნიშვნელოვან ნიჭს არანაირ სასიკეთო სამსახურს არ უწევს. თუ მეტაფორის გამოყენების ნებას დამრთავთ, ეს როლი უფრო ნახევრად დაღეჭილია, ვიდრე ნამდვილი დღესასწაული. პრობლემები უპირველეს ყოვლისა სტრუქტურულია. მიუხედავად იმისა, რომ დამოკიდებულების, გამოჯანმრთელებისა და საოჯახო მემკვიდრეობის საკითხები შორსაა ბანალურობისგან, ფილმის მიდგომა ნამდვილად ასეთია. ჩვენ ვხვდებით პერსონაჟს, რომელმაც დიდი ხანია ფსკერზე დაარტყა და უკვე თვეების თერაპია აქვს გავლილი. ლორას, რომელსაც ეკრანზე ვხედავთ, უკვე ჰქონდა თავისი გარღვევები; ადამსის ამოცანა ძირითადად ჯდომა და პაციენტის როლის თამაშია, შედეგების გამოჩენის მოლოდინში. მთელი თავისი დიაპაზონის მიუხედავად, ადამსიც კი ვერ აქცევს როლს, რომლის კულმინაციური დრამა უძრავი ქონების პორტფელის ნაწილის გაყიდვის საკითხს ეხება. ის მაქსიმუმს დებს, ისევე როგორც ფილმი, ლორას სავარაუდო შინაგან ტანჯვებს გადმოსცემს თავბრუდამხვევი საცეკვაო ინტერლუდებითა და მასაჩუსეტსის სანაპიროს ფართომასშტაბიანი კადრებით. მაგრამ ეს გრანდიოზული გაფორმება ეწინააღმდეგება საბოლოოდ იმდენად ტრივიალურ ამბავს: დამოკიდებულების დაძლევა შესაძლებელია უბრალოდ „არას“ თქმით, პროფესიული ეჭვები ქრება დენ ლევის მიერ შესრულებული თანამგრძნობი კოლეგის გამამხნევებელი საუბრის შემდეგ, და ფინანსური სირთულეები მყისიერად გვარდება თავაშვებული ოჯახის მეგობრის (რეინ უილსონი) წყალობით, რომელიც თავიდანვე ჩრდილში იმალებოდა. ძველი როჯერის პატივსაცემად, ამ თხელ სიუჟეტს უფრო შესაფერისი „როგორ“ მოეძებნება — ისეთი, რომელიც აღიარებს მთხრობელსა და ამბავს შორის არსებულ ირონიას. რადგან ჩვენ ყველანი კოღოსგან სპილოს ვაკეთებთ, მაშინ როდესაც ცოტა ვინმე იღებს ისეთ უნებლიეთ პომპეზურ ფილმებს, როგორიცაა „ზღვასთან“.