მინის (კეტრინ მელენ კუპფერერი) და მის საუკეთესო მეგობარს, კელის (ქლოე ქოულმენი), საშუალო სკოლის ბოლო დღე უდგათ. ზრდასრულობის ზღურბლი არასდროს ყოფილა ასეთი თხელი, როგორც ივნისის იმ გვიან დილას მანქანაში, როდესაც ისინი მიშელ ბრენჩის 2002 წლის პოპ ჰიტს „All You Wanted“ ხმამაღლა უსმენდნენ. გამაძლიერებლებიდან ბრენჩის სიმღერა „If you want to, I can save you//I can take you away from here“ ისმის, გოგონები კი ემზადებიან, რომ სამყარო დაიპყრონ, ან სულ მცირე, დღევანდელ დღეს მაინც გაუმკლავდნენ. ეს მშვენიერი, უჩვეულო მეგობრობა დგას კელი ო'სალივანისა და ალექს ტომპსონის ფილმის „მაუსი“ (Mouse) ცენტრში, ასაკობრივი დრამის, რომელიც ბერლინალეს „პანორამა“ სექციაში შედგა და გამორჩეულია თავისი ნაზი შტრიხებით. „მაუსი“ რეჟისორული დუეტის 2024 წლის ფილმის, „მოჩვენებათა შუქის“ (Ghostlight) გულწრფელი გაგრძელებაა. მისი მოქმედება ლიტლ-როკის (არკანზასი) გარეუბნებში ვითარდება, სადაც დრო მოუსვენარი კელისათვის არაკომფორტული სიმსუბუქით მიედინება. ქოულმენი პერსონაჟს ანათებს და ენერგიას ანიჭებს, რითაც გადმოსცემს ზრდის მოუთმენლობას, რაც კუპფერერის სიმორცხვის კონტრაპუნქტად გვევლინება. პირველივე წუთებიდან ცხადი ხდება, რომ კელი და მინი ერთმანეთისგან რადიკალურად განსხვავდებიან – ერთი სკოლის პოპულარული გოგონაა, რომელიც დრამატული კლუბის ვარსკვლავია და ყველაზე სიმპათიურ ბიჭს ხვდება; მეორე კი... მათემატიკაშია კარგი. თუმცა „მაუსი“ არ ცდილობს მოზარდობის მეგობრობის გამარტივებას, მის დაყვანას ლოგიკისა და ღირსების პრიზმამდე. არ არის ისე, რომ სხვები თავს არიდებენ ამ უცნაურ ძალთა დისბალანსზე კომენტარს. აქ ერთი კბენა, იქ ერთი წყენა და უცებ თითქოს ყველა თანხმდება: ამას უბრალოდ აზრი არ აქვს. შესაძლოა, ბავშვობაში ჩამოყალიბებული ეს კავშირი დროთა განმავლობაში გაუფერულებულიყო და საერთო წარსულის მოგონებებად ქცეულიყო, მაგრამ ო'სალივანის ლაკონური სცენარი ამ შესაძლებლობას საშინელი უბედური შემთხვევით გამორიცხავს. ეს ადრეულ ეტაპზე ხდება და დარჩენილი ნაწილი მინიზეა ფოკუსირებული, რადგან მას უწევს თავისი ცხოვრების ახლებურად წარმოდგენა, საუკეთესო მეგობრის გარეშე. მიუხედავად იმისა, რომ სიუჟეტში ასეთ ძალადობრივ გარდატეხას ფილმის მთლიანად დამძიმება შეეძლო, „მაუსი“ ნაზად მიუყვება დაკარგვისა და მწუხარების ნაბიჯებს. იმდენად დელიკატურია უკვალო, ინტროვერტი მოზარდი გოგონას, რომელსაც სარკისებური გამოსახულება მოჰპარეს, პორტრეტი, რომ თითქოს ანგელოზური არსება მიუძღვება მაყურებელს. როდესაც გლოვის გზა არასდროს არის სწორი, მიმართულებამ შეიძლება საკუთარი არასწორი მოსახვევები და შემოვლითი გზები მიიღოს. „მაუსს“ განსაკუთრებულს ხდის მისი ყურადღება ქალთა მეგობრობისა (და ნათესაობის) მიმართ თაობათა შორის. ფილმში ნიუანსებითა და გაგებითაა წარმოჩენილი მინის მარტოხელა დედა, ბარბარა (ტარა მალენი), როგორც გაფანტული, გადატვირთული და ზღვრამდე დაძაბული ქალი – სახლი შეიძლება არეული იყოს, მაგრამ ამ სახლში სითბო სუფევს, სადაც რამდენიმე გადარჩენილი ძაღლი სიხარულით აქიცინებს კუდს და ნაშვილები პატარა ბიჭი მინიზე მეტ ყურადღებას იღებს. პირიქით, ჰელენი (სოფი ოკონედო) კელის დედაა, რომელიც სახლში ზის, უკრავს ფორტეპიანოზე და დეტალურად უვლის თავის მდიდარ სახლს. გასაკვირი არ არის, რომ ფილმი ყველაზე ძვირფას სცენებს სწორედ მისსა და მინის კვეთაზე პოულობს. ფოკუსირებით რთულ ურთიერთობაზე ბავშვს შორის, რომელიც საკუთარ თავს ურჩევნია უდედოდ მიიჩნიოს, და უშვილო დედას შორის, „მაუსი“ იღებს პასუხისმგებლობას, რომ სრულად მოყვეს თითოეული ისტორია, გაანაწილოს ეკრანული დრო მათ შორის ინდივიდუალურად და ერთად, რადგან ისინი უახლოვდებიან ერთმანეთს, კელის გახსენებით. ამ ორ თავნება პერსონაჟზე ფოკუსირება ადვილი საქმე არ არის. ო'სალივანის სცენარი არა მხოლოდ ხაზს უსვამს მათ მსგავსებებს, არამედ აღიარებს არსებულ ხარვეზებს ასაკსა და როლში, ისევე როგორც მგლოვიარე სუბიექტებს შორის. საერთო დანაკარგი უდიდესი მნიშვნელობისაა, და „მაუსი“, გარკვეულწილად, მინის ეხმარება გააცნობიეროს მასთან დაკავშირებული ემოციების მთელი სპექტრი, მაგრამ ფილმი მუდმივად ახსენებს მას (და ჩვენ), რომ მარტო არ არის, არც ჩვენ ვართ მარტონი ჩვენს მწუხარებაში. „მგლოვიარე მშობლების“ დამხმარე ჯგუფი, სასკოლო ნიჭიერთა შოუ ხსოვნის ნიშნად და პირველი გატაცება კეტის (იმან ველანი) სახით – ეს ყველაფერი ჰელენსა და მინის ტკივილის მეშვეობით დაკავშირების შესაძლებლობებს აძლევს. მიუხედავად ამისა, „მაუსი“ გვიჩვენებს მტკივნეულ სიმართლეს, რომ ყველას გლოვა განსხვავებულია, და ეს, ალბათ, რეჟისორების ყველაზე მოსიყვარულე ჟესტია: გაათავისუფლოს ეს დამამშვიდებელი მოფერება, რითაც სხვას მეტ ადგილს აძლევს ცრემლებით სუნთქვისთვის. ფილმის პრემიერა 2026 წლის ბერლინალეზე შედგა.