თუ ოდესმე გიკითხავთ, როგორ შეიძლება გამოიყურებოდეს 1965 წლის იტალიური შავი კომედია, გაფილტრული ბერძნული ექსტრემიზმისა და ტროპიკული დეკადანსის თანამედროვე კინემატოგრაფიული სტილის მრავალფეროვნებაში, მაშინ „ვარდის ბუჩქის გასხვლა“ თქვენთვისაა. წლევანდელ ბერლინის კინოფესტივალზე კონკურსის ფარგლებში ნაჩვენები რეჟისორ ქარიმ აინუზის არტჰაუსული ნაზავი პასუხობს შეკითხვას, რომელიც Mubi-ის რამდენიმე გულმოდგინე გამომწერს არ აძინებდა — თუმცა მათ, ვინც განსაკუთრებით ცელქ რემიქსზე მეტს ელოდებოდა, შესაძლოა, გაოგნებულები დატოვონ დარბაზი. მიუხედავად ამისა, ქალუმ ტერნერის, რაილი კეოს, ელ ფენინგისა და პამელა ანდერსონის მონაწილეობა უდავოდ მიიზიდავს მაყურებელს, ხოლო კატალონიის მზით გაჯერებული ვიზუალური პალიტრა და მაღალი მოდის სამოსი მათ ყურადღებას შეინარჩუნებს — მაშინაც კი, თუ ეს სოციალური სატირა, საბოლოოდ, მხოლოდ იმ აზრს ეყრდნობა, რომ სილამაზე შეიძლება ყველაზე მახინჯი იყოს, და პირიქით. ეფთიმის ფილიპუს (ვისი თანამშრომლობაც იორგოს ლანთიმოსთან დაეხმარა ე.წ. „ბერძნული უცნაური ტალღის“ განსაზღვრას) მიერ დაწერილი და ბრაზილიელი სენსუალისტისა და ვიზუალური ხელოვანის მიერ გადაღებული, რომელიც დიდი ხანია მოხიბლულია ტექსტურითა და შეხებით, „ვარდის ბუჩქის გასხვლა“ აერთიანებს მოულოდნელ ჯგუფს მარკო ბელოკიოს „მუშტები ჯიბეში“ ხელახლა ინტერპრეტირებისთვის. იმ ადრეულ ფილმში – სპოილერის გაფრთხილება – მოთხრობილი იყო პრობლემური ახალგაზრდა კაცზე, რომელიც თავისი გარყვნილი კლანის უფრო რთულ წევრებს „სხლავს“. ეს განახლებული ვერსია ინარჩუნებს იგივე ძირითად ხაზებს, ამავდროულად ზრდის ხმას, ინტენსივობას, გარყვნილებასა და ვიზუალურ დიზაინს, მაგრამ შემცირებული ეფექტით. აქ, ქალუმ ტერნერი ედის როლში გამოდის, მდიდარი ექსპატების კლანის შთამომავალი, რომელიც მდიდრულად ცხოვრობს ბარსელონას ზემოთ, გორაკებში. იმის თქმა, რომ ედი და მისი და-ძმები — ანა (რაილი კეო), ჯეკი (ჯეიმი ბელი) და რობერტი (ლუკას გეიჯი) — „ძალიან ახლოს“ არიან, არასაკმარისი იქნებოდა, განსაკუთრებით მათი გადაჭარბებული პომპეზურობის სიყვარულის გათვალისწინებით. სამუშაოდ ზედმეტად მდიდრები და ოჯახის მიღმა სურვილების დასაკმაყოფილებლად ზედმეტად გარყვნილები, ამ უსაქმურმა ესთეტებმა შექმნეს ჰერმეტული, „ჰერმესით“ მორთული სამყარო, სადაც დახვეწილობას ადგილი არ აქვს. ისინი ყოველთვიურად მსხვერპლად შეწირულ კრავსაც კი ტოვებენ გარდაცვლილი მატრიარქის (პამელა ანდერსონი) საფლავზე. ის ფაქტი, რომ ანდერსონი ფლეშბექების მიღმაც ჩნდება, უფრო ბნელ სქემებზე მიანიშნებს, ისევე როგორც ოჯახის პატრიარქის, ტრეისი ლეტსის მიერ განსახიერებული თეატრალურად უმწეო ყოფნა. უკვე დიდი ხანია დაბრმავებული, უსახელო მამა თავის ინვალიდობას კონტროლის იარაღად იყენებს — პატრიარქალური ძალაუფლების ცენტრად ოჯახში დომინირებისა და დამორჩილების თამაშში. ჯეკის ახალი შეყვარებულის, მართას (ელ ფენინგი) გამოჩენა ამ სქემის დარღვევას ემუქრება – განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც ახალგაზრდა ქალი ახერხებს დაარწმუნოს თავისი საყვარელი, რომ ოჯახის ბუდიდან ახალი ადგილი იპოვოს. სხვა სცენარისტის კალმით, მართა შეიძლება შედარებული ყოფილიყო თვალებღია აუტსაიდერსა და ოჯახის მსხვერპლ კრავებს შორის. თუმცა, აქ ფილმი ატარებს იგივე მძაფრ სოციალურ ხედვას, რაც „კბილის“ შემთხვევაში — დღის შუქისთვის ადგილს არ ტოვებს. მართა არც ისე უკეთესია, ვიდრე ამ გაფუჭებული ჯგუფის დანარჩენი წევრები; ის უბრალოდ ახალია თამაშში. აქამდე, ისეთი რეჟისორები, როგორიცაა იორგოს ლანთიმოსი, ამ კოროზიულ ხედვას კლინიკურ, ხშირად გაკვირვებულ გადაღების სტილთან აწყვილებდნენ, რაც დისტანცირების შეგრძნებას ქმნიდა. აინუზი, ამის საპირისპიროდ, მელოდრამის მაქსიმალისტია: ტროპიკებში დაბადებული რეჟისორი, რომელსაც განსაკუთრებული მიდრეკილება აქვს ფერის, ხორციელობისა და ყველაფრის მიმართ, რაც გადამწიფებულთან ახლოსაა. აინუზი და ოპერატორი ელენ ლუვარი ტკბებიან ფილმის მრავალი ზედაპირით, ოჯახის მოდერნისტული სახლის მკვეთრი კუთხეებიდან და მოჭრილი მინის კიდეებიდან დაწყებული, ქალუმ ტერნერის სახის გასაოცარ გეომეტრიამდე. რეჟისორებს, შესაძლოა, ეზიზღებოდეთ მათი პერსონაჟები, როგორც დეკადენტური სიცარიელის შუქურები, მაგრამ ამავდროულად პატივს სცემენ მათ თვალისმომჭრელ გარდერობს, რომელიც სავსეა Miu Miu-ით, Bottega-თი, Balenciaga-თი და Chanel-ით, რაც ქმნის ფილმს, რომელიც ხშირად უფრო თვით-გამაფრთხილებელ ნახატს ჰგავს, ვიდრე ნამდვილ სატირას. მიუხედავად იმისა, რომ მსგავსი „გაფუჭებული“ პერსონაჟების საშინლად და მშვენივრად წარმოჩენა სხვა ფილმებში მუშაობდა, „ვარდის ბუჩქის გასხვლა“ მარცხდება, რადგან ის აძლიერებს თავის ჰერმეტულობას. ეს პერსონაჟები სუნთქავენ ისეთ იშვიათ ჰაერს — ისეთი თავისებური, ამაღლებული და იდიოსინკრატული არიან, ვიდრე ნარატივი აიძულებს მათ ერთმანეთის მოხმარება დაიწყონ — რომ ისინი, საბოლოოდ, არაფერს ჰგვანან. ასეთ უცნაურობების აღლუმთან, რომელიც სულ უფრო უცნაურ არჩევანს აკეთებს, დიდხანს ვერ გაჩერდები, სანამ თვალები არ მოგწყინდება ამ საშინელი სილამაზის აღლუმის ყურებით და საათზე არ დაიწყებ ყურებას.