ალექს ბილინგტონი, 23 თებერვალი, 2026 ბერლინის 2026 წლის კინოფესტივალის ერთ-ერთი ყველაზე შთამბეჭდავი ვიზუალური ნამუშევარი ავსტრალიური დრამა „ვოლფრამია“. ეს სიურპრიზი არ არის რეჟისორ უორვიკ ტორნტონის თაყვანისმცემლებისთვის ან მათთვის, ვინც მის შემოქმედებას იცნობს – ის წლების განმავლობაში იღებს ასეთ ფილმებს, ჯერ კიდევ მისი სადებიუტო სრულმეტრაჟიანი ფილმის, „სამსონისა და დელილას“, 2009 წელს პრემიერის შემდეგ. „ვოლფრამი“ კიდევ ერთი მკაცრი, უხეში ვესტერნის სტილის ადამიანური ამბავია, რომელიც ავსტრალიის მტვრიან უკაცრიელ რეგიონებში ვითარდება. ტექნიკურად, ის „იმავე სამყაროში“ ვითარდება, რომელშიც ტორნტონის 2017 წლის ფილმი „ტკბილი ქვეყანა“, მაგრამ რადგან ეს არ არის მარველის ფილმი მულტისამყაროებითა და სხვადასხვა „სამყაროებით“, რომელთა შორისაც შეიძლება გადაადგილება, ვთქვათ, რომ მოქმედება ავსტრალიის იმავე წარსულში ხდება, როგორც მის სხვა ფილმებში. „ვოლფრამი“ კიდევ ერთხელ ეხება რასიზმს – ის ასახავს, თუ რამდენად სასტიკად რასისტები იყვნენ (ან არიან?) თეთრკანიანი ავსტრალიელები შავკანიანი ადგილობრივი მოსახლეობის მიმართ. ის აჩვენებს მონობას, ბავშვთა შრომას და ყველა ამ საშინელ მოვლენას. თუმცა, საბედნიეროდ, ფილმის ნარატივი სცდება ყოველივე ამას და ფოკუსირდება სამ ახალგაზრდა აბორიგენ ბიჭზე, რომლებიც გაქცეულები ცდილობენ გადარჩენას 1900-იან წლებში. ეს არის გადარჩენის კიდევ ერთი მტვრიანი ამბავი ავსტრალიის უკაცრიელი რეგიონების გაჭირვებისა და საშინელებების ფონზე, მაშინ როცა ახალმოსახლეები ოქროს ან ვოლფრამიტის (რკინის, მანგანუმის, ვოლფრამის მინერალი) მოპოვებით გამდიდრებას ცდილობენ. „ვოლფრამის“ სცენარის ავტორები არიან დევიდ ტრანტერი და სტივენ მაკგრეგორი; ხოლო რეჟისორია აბორიგენი ავსტრალიელი კინორეჟისორი უორვიკ ტორნტონი. ეს მისი მეოთხე სრულმეტრაჟიანი ფილმია (ყველაზე ბოლოს 2023 წელს გამოვიდა „ახალი ბიჭი“). ფილმი, რომელიც რეალურ ისტორიას ეფუძნება და 1932 წელს ვითარდება, მოგვითხრობს დედაზე, რომელიც მოპარული შვილების დაბრუნებას ნატრობს. ის ხაზს უსვამს ავსტრალიელი აბორიგენი ბავშვების შრომის ექსპლუატაციას ჰაჩეს კრიკის ვოლფრამის საბადოზე, ტუნგსტენის მაღაროში, ავსტრალიის ჩრდილოეთ ტერიტორიაზე. მთავარ როლებს ასრულებენ დებორა მეილმანი, პენსის, დედის როლში, და პედრეა ჯექსონი, ფილომაკის, ახალგაზრდა აბორიგენი ბიჭის როლში, რომელიც მაღაროელთან მონად მუშაობს – ისინი ორივე მონაწილეობდნენ „ტკბილ ქვეყანაში“ და იმავე პერსონაჟებს განასახიერებდნენ. ფილმის პირველი ნახევარი წარმოგვიდგენს კიდევ ერთ გამაღიზიანებელ ავსტრალიელ მამაკაცს, რომელიც ამ მტვრიან სამთო ქალაქში თავის ახალგაზრდა შეგირდთან ერთად ჩამოდის. მისი ჩამოსვლისთანავე აშკარაა, რომ ეს კაცი რასისტი ნაძირალაა, რომელიც უბედურებას დაატეხს თავს და საშინელ რაღაცებს ჩაიდენს. სამწუხაროდ, ფილმის პირველ ნახევარში უხერხულად გვიწევს მისი ქმედებების ყურება. საბედნიეროდ, ფილმი მისი ისტორიიდან გადადის ამ სამი გაქცეული ბავშვის ამბავზე, რომლებიც ცდილობენ თავი უსაფრთხოდ შეინარჩუნონ საშინელი ადამიანებით სავსე ველურ სამყაროში. პირველი ნახევარი ცოტა დამღლელია, მაგრამ მეორე ნახევარი გაცილებით ძლიერია და ფილმის ემოციური ბირთვი იწყებს ფორმირებას. ადამიანებს შორის მიმდინარე ბოროტების ამსახველი „სიღარიბის კინოს“ ყურება მხოლოდ გარკვეულ ზღვრამდეა შესაძლებელი, შემდეგ კი დამღლელი ხდება. მიუხედავად იმისა, რომ ასეთი ისტორიების მოყოლა აუცილებელია, კინო სავსეა ყველა იმ საშინელებით, რაც ირგვლივ ხდება, და სერიოზულად აკლია უფრო ამაღელვებელი, იმედისმომცემი, გამაძლიერებელი ამბები, რომლებიც გვაჩვენებს, რომ ამ სამყაროში სიკეთე არსებობს (და მისთვის ბრძოლა ღირს, როგორც სემვაიზმა ერთხელ თქვა). მიხარია, რომ „ვოლფრამი“ მეორე ნახევარში ცვლის ტონს და საშუალებას გვაძლევს, კავშირი ვიგრძნოთ ამ ბავშვებთან, მივყვებით მათ, თუ როგორ ცდილობენ ცუდი ადამიანების მოტყუებასა და თავის დაძვრენას. ისინი კავშირს ამყარებენ ორ ჩინელ მაღაროელთან და, საბედნიეროდ, ეს ბიჭებიც საკმაოდ კეთილები არიან. „ვოლფრამის“ საუკეთესო ნაწილი კინემატოგრაფიაა (გადაღებულია თავად ტორნტონის მიერ), რომელიც მტვრიან პეიზაჟებს და მზის ჩასვლის სანახაობრივ სილუეტურ კადრებს წარმოადგენს, ყველა გადაღებულია დიდებულ ძველებურ ექსტრემალურ ფართოეკრანიან ფორმატში. ტორნტონი განსაკუთრებით კინემატოგრაფიული რეჟისორია, რომელიც დიდ ფილმებს ქმნის, როდესაც თავის ვიზუალურ ოსტატობას კარგ ისტორიას უთავსებს. და ნამდვილად კარგ ისტორიას მეტი სჭირდება, ვიდრე უბრალოდ „აი, რასისტი თეთრკანიანი კაცები ცუდ რაღაცებს აკეთებენ“, მაშინაც კი, თუ ეს ავსტრალიის წარსულის (და აწმყოს) ზუსტი ასახვაა. როგორც ჩანს, ყოველი ახალი ფილმით, ტორნტონი უკეთესი და უკეთესი ხდება. და მაინც, მისი სრულად ჩამთრევი, ემოციურად ავთენტური, მომაჯადოებელი ფილმები ყოველთვის სანახავია. ალექსის შეფასება ბერლინალე 2026-ზე: 10-დან 6.5.