ბერლინალეს კონკურსი: ფერნანდო ეიმბკეს „ბუზები“ ბავშვების, დრამისა და მეტაფორების შესახებ

ავტორი: ანა მარი დე ლა ფუენტე „ბავშვებთან ერთად ფილმებზე მუშაობა არა იმდენად იმპროვიზაციის, არამედ ადაპტაციის გაკვეთილია,“ – ამბობს მექსიკელი ფერნანდო ეიმბკე, რომელმაც მაყურებელი პირველად მოხიბლა თავისი აღიარებული სრულმეტრაჟიანი დებიუტით „იხვების სეზონი“ („Temporada de patos“). „ისინი ბუნებით კინორეჟისორები არიან,“ – გაიფიქრა მან, – „მათ იზიდავთ დრამა – და დრამაში ვგულისხმობ მოქმედებას.“ ბერლინალეს ოფიციალურ კონკურსში წარმოდგენილი მისი უახლესი ფილმი „ბუზები“ („Moscas“) მოგვითხრობს ოლგაზე, რომელიც უმნიშვნელო ცხოვრებით ცხოვრობს ერთ-ერთ საცხოვრებელ კომპლექსში. მოულოდნელი ხარჯის გამო მისი დანაზოგი იწურება, რის შემდეგაც ოთახს ქირაობს ქალაქგარეთ მცხოვრებ კაცზე, რომელსაც ღამით თავისი ცხრა წლის ვაჟი შემოჰყავს. მაგრამ მისი საგულდაგულოდ აწყობილი სამყარო ინგრევა, რადგან ბიჭთან კავშირი უჩნდება. ფილმის ექსკლუზიური ფრაგმენტი Variety-ზე გამოქვეყნდა: „იხვების სეზონის“ მსგავსად, „ბუზებიც“ შავ-თეთრად გადაიღო. ახალგაზრდა ბიჭები და ვიდეო თამაშები ასევე ცენტრალურ ადგილს იკავებს ამ ისტორიაში. „ბუზებში“ ასევე მონაწილეობს მსახიობი ენრიკე არეოლა, რომელიც „იხვების სეზონში“ პიცის მიმტანის როლს ასრულებდა. ბიჭის როლს არაპროფესიონალი ბასტიან ესკობარი თამაშობს, მის მამას კი ასევე არაპროფესიონალი უგო რამირესი განასახიერებს. ოლგას როლშია ტერესიTა სანჩესი, რომელიც ცნობილია თავისი ვარსკვლავური შესრულებით ფილმებში „ტოტემი“ და „დოს ესტასიონეს“ („Dos Estaciones“). „ტერესიTა ნიკოლას პერედას ფილმებში მყავდა ნანახი. შემდეგ კი ლილა ავილესის ფილმებში, „მოახლე“ და „ტოტემი“. ის ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი მსახიობია და ნიკოლასის ფილმების შემდეგ, მასთან მუშაობა ძალიან მინდოდა.“ ისტორიის წინაპირობა უნივერსალურია, აღნიშნავს ეიმბკე. „ეს ერთგვარი არქეტიპული ამბავია. ამას ნახავთ ნიკ კასავეტესის „გლორიაში“ და ვიმ ვენდერსის „ალისა ქალაქებში“: ზრდასრული, რომელსაც მოულოდნელად უწევს ბავშვზე ზრუნვა, და როგორ ცვლის ეს ბავშვი ზრდასრულის მთელ სამყაროს.“ „ბუზი არის არასასურველი ცოცხალი არსება, რომელიც თქვენს ცხოვრებაში შემოდის – რაღაც, რისგანაც გინდათ თავის დაღწევა, მაგრამ ვერ უგულებელყოფთ. ასე მუშაობს ცხოვრება: როგორც კი რაღაც შემოვა, ის ყველაფერს ცვლის. ამ გაგებით, მამა-შვილი არიან ბუზები. აქ აშკარა მეტაფორული თამაშია,“ – განმარტავს ის. შავ-თეთრად გადაღების არჩევანზე ის ამბობს: „ეს იყო ერთ-ერთი იმ ძალიან ბედნიერი შემთხვევიდან. მე შავ-თეთრმა მიმიზიდა იმ ბალანსის გამო, რომელსაც ის მელოდრამასთან ერთად მცირე ფარსის ელემენტებით მოაქვს – ყოველთვის ვაფასებდი ასეთ იუმორს, და ჩაპლინის გავლენა იქაც ჩანს.“ „შავ-თეთრს აქვს ისეთი გეომეტრია, რომელიც ხუმრობებს უფრო მკაფიოს ხდის. შემდეგ იყო დამთხვევა: მან შესანიშნავად შეაერთა რეალური სამყარო ვიდეო თამაშების სამყაროსთან. რადგან ორივე უკვე შავ-თეთრში არსებობს, როდესაც ბიჭი ამ სამყაროში შედის დედის საპოვნელად, შერწყმა შეუმჩნეველია.“ ეიმბკეს კავშირი ბერლინთან ჯერ კიდევ ფესტივალის პირველ ნიჭიერთა კამპუსში მონაწილეობიდან იწყება; ის ქალაქში ექვსი წელი ცხოვრობდა. ის იქ ასევე იმყოფებოდა 2007 წელს თავისი მეორე ფილმით, „ტაჰოს ტბა“ და თავისი უახლესი ნამუშევრით, „ოლმო“, პანორამას სექციაში. „„ბუზებში“ ბერლინის შეხებაა. ღრმად ვიყავი შთაგონებული აღმოსავლეთ ბერლინში აშენებული უზარმაზარი საცხოვრებელი ბლოკებით. მე ძლიერი მსგავსება ვიპოვე ამ შენობებსა და ფილმში გამოსახულებს შორის, და ეს კავშირი ძალიან მიყვარს,“ – ამბობს ის. „ბუზები“ პროდიუსირებული იქნა Kinotitlán-ის მიერ ერენდირა ნუნიეს ლარიოსთან და მიშელ ფრანკოსთან ერთად Teorema-დან, რომელმაც ასევე პროდიუსირება გაუწია „ოლმოს“ Plan B-სთან ერთად. ის თავის თანასცენარისტს, რომანისტ ვანესა გარნიკას, უმადლის ამბის ჩამოყალიბებისთვის, რომელიც მან ათწლეულების წინ დაწერა და კომპიუტერულ ფაილებში იპოვა. „ჩვენ ინტენსიურად ვმუშაობდით ყველა დეტალზე, ყველა წვრილმან ქსოვილზე, უფრო და უფრო ღრმად ვიჭრებოდით საკითხებში. მასთან მუშაობამ ამბავს სრულიად განსხვავებული ფორმა მისცა. თავდაპირველი სცენარი, რომელიც 25 წლის წინ დავწერე, ბევრად უფრო ველური, მოუხერხებელი იყო. ის მხოლოდ 45 გვერდს შეადგენდა. ვანესასთან მუშაობამ ამ ისტორიას ახალი სიცოცხლე შესძინა. მის გარეშე ეს სცენარი არ იქნებოდა.“ გარნიკა ასევე მუშაობდა მის წინა ფილმზე „ოლმო“ და თანამშრომლობს მის შემდეგ ადაპტაციაზე. „ფილმები თავად ირჩევენ, როდის უნდა გადაიღონ. ამის შესაქმნელად დრო – და მეტი გამოცდილება – მჭირდებოდა. როცა მომენტი დადგა, მეტი თავდაჯერებულობა და მკაფიო განცდა იყო, რომ ეს უნდა გაკეთებულიყო. ეს შიშით ან ორჭოფობით არ იყო განპირობებული, არამედ რისკის გაწევისა და მისი გაკეთების სურვილით.“