ბერლინალეს მთავარ კონკურსზე პრემიერით, ჩადელი ავტორის ახალი ფილმი მაგიურ რეალიზმსა და მეტაფორას ურევს ერთმანეთს, თუმცა უჭირს თხრობის ტემპის შენარჩუნება. ჩადელი რეჟისორი მაჰამატ-სალეჰ ჰარუნი თავის უახლეს ფილმს, „სუმსუმი, ვარსკვლავების ღამე“ (Soumsoum, the Night of the Stars), მშობლიური ქვეყნის ენედის უდაბნოში ათავსებს. ის მოგვითხრობს კელუზე, ახალგაზრდა ქალზე, რომელიც წარსულისა და მომავლის შემაშფოთებელ ხილვებს ხედავს. ფილმი ერთდროულად მისტიკური იგავიცაა და მეტაფორებით დატვირთული ნარატივიც. მიუხედავად იმისა, რომ ამბავი თანამედროვე დროში ვითარდება, ზოგიერთ პერსონაჟს არაჩვეულებრივი ნიჭი აქვს და ადამიანების უმეტესობისთვის მიუწვდომელ სამყაროზე ფანტასტიკურ ამბებს ჰყვება. თუმცა, მოგზაურობა, რომელშიც ის აუდიტორიას აგზავნის, მხოლოდ წყვეტილი ინტერვალებით არის გასართობი. მას აქვს სილამაზისა და პოეზიის მომენტებიც კი, მაგრამ ძალიან ბევრია მოსაბეზრებელი ნაწილი. მაიმუნა მიავანა კელუს განასახიერებს გულღია და ნაზი შეუპოვრობით, რაც შეეფერება ამ პერსონაჟს, რომელიც თავს გარიყულად მიიჩნევს. თავის პატარა სოფელში მას „სისხლის გოგოს“ ეძახიან, რადგან დედამისი მისი დაბადებისას გარდაიცვალა. მისი მამა, გაბრა (ერიქ ებოუნეი), უცხოა, რომელიც სოფელში მის დაბადებამდე გადავიდა, მაგრამ არასოდეს ყოფილა სრულად მიღებული ამ საზოგადოებაში. როდესაც კელუს მომავლის მაუწყებელი აჩრდილისეული ხილვები ეწყება, ის შიშს გრძნობს. მისი ცხოვრების ნათელი წერტილი ბაბას (ქრისტ ასიჯიმ მბაიჰორნომი) სიყვარულია, თინეიჯერი სოფლელი ბიჭის, რომლის ოჯახიც მათ ურთიერთობას არ ამტკიცებს. კელუ კიდევ უფრო იზოლირებული ხდება, როდესაც დამეგობრდება აიასთან (აშუაქ აბაქარ სულეიმანი), ხანდაზმულ ქალთან და ასევე გარიყულთან. თუმცა, აია კელუსთვის ახალ სამყაროს ხსნის, სადაც ის თავს მიღებულად გრძნობს და სადაც აღმოაჩენს, რომ ყველაზე მეტად ის თავისუფლებას ესწრაფვის, იმ ტრადიციებისა და წეს-ჩვეულებებისგან, რომლებიც მასზეა დაწესებული. ჰარუნი და მისი თანასცენარისტი ლორან გოდე ფილმის ცენტრს კელუსა და აიას შორის აღმოცენებულ მეგობრობაში პოულობენ. კელუში მონათესავე სულს ამოიცნობს, აია მისთვის როგორც მენტორი, ასევე მეგობარია, არწმუნებს რა, რომ მისი ხილვები მას ფრიქად არ აქცევს. სანაცვლოდ, კელუ ხვდება, რომ აია, რომელიც მუდამ ახველებს, ავადაა და ჰპირდება მასზე ზრუნვას. რაც უფრო უახლოვდებიან ისინი ერთმანეთს, მით უფრო ერიდებიან და აიზოლირებენ მათ სოფლელები — გაბრას გამოსახლებით ემუქრებიან, თუ ის ქალიშვილს აიასთან სტუმრობას არ აუკრძალავს — მაშინაც კი, როცა ბაბაც დისტანციას იჭერს. აიას მათ მიერ არ აღიქმება როგორც ბრძენი თავისუფალი სული, არამედ როგორც შეურაცხყოფილი რეპუტაციის მქონე ქალი, რომელსაც აბრალებენ ამ პატარა სოფლის მრავალ კატასტროფას. ჩვილები იხოცებიან, კოკისპირულმა წვიმამ თავის გზაზე ბევრი რამ გაანადგურა, და აია ამ უბედურების დაწყევლილ მიზეზად ითვლება. როდესაც აია აღწერს, როგორ ჩაისახა, ფილმი თავის ფანტასტიკურ მწვერვალს აღწევს. კელუს აოცებს აიას ისტორია დღესასწაულის შესახებ, სადაც კაცები და ქალები თავაწყვეტილად ცეკვავენ ნიღბებით, შემდეგ კი წყვილდებიან. აიას დედამ მხოლოდ ის იცოდა კაცის შესახებ, ვინც ის დააფეხმძიმებინა, რომ მას მაიმუნის ნიღაბი ეკეთა. მაყურებლისთვის უცნობია, არის თუ არა ეს ამბავი რეალური თუ ფანტაზია, თუმცა, ნებისმიერ შემთხვევაში, ჰარუნი მას ლამაზად გადმოსცემს კინოოპერატორ მატიე ჯიომბინისთან თანამშრომლობით. მაგრამ ურთიერთობის დამყარების შემდეგ, ფილმი კარგავს ტემპს. მაგიური რეალიზმის ელემენტები უკანა პლანზე ქრება და მეტაფორებით იცვლება. გაბრა, ალბათ, ყველა ემიგრანტის სიმბოლოა, ხოლო კელუს თავისუფლების ძიება არის მოწოდება პატრიარქატის წინააღმდეგ, რომელიც თავის წესებს ახვევს თავს საზოგადოების ქალებს. ეს ყველაფერი კეთილგანწყობილი, მაგრამ გულწრფელია და ნაკლებად გასართობი, ვიდრე მანამდე განხორციელებული ფანტაზიის ფრენები. ფილმის რიტმი ლეთარგიული ხდება, რადგან კელუს უწევს შეასრულოს თავისი დაპირება აიას მოვლის შესახებ, და მიუხედავად იმისა, რომ მაყურებელი გრძელ მოგზაურობაში მიდის, სადაც კელუს ზოგიერთი ხილვა სრულდება, რეალურად არაფერი დრამატული არ ხდება. სამაგიეროდ, ჩვენ ვუყურებთ კელუს განმეორებით სცენებს, სადაც ის სოფლელებს უპირისპირდება, შემდეგ კი საბოლოოდ ტოვებს მათ. ჰარუნმა ჯადოსნური თავისუფალი სამყაროს მდიდარი ელემენტები მოიგონა, მაგრამ ვერ შეძლო დამაჯერებელი ნარატივის შენარჩუნება.