მაღალპოლიტიზებულ დედაქალაქში მაყურებელზე ორიენტირებული ფესტივალის მასპინძლობა ყოველთვის გამოწვევას წარმოადგენდა. თუ ბერლინალეს ორგანიზატორები ღაზასთან დაკავშირებული ბოლო დაპირისპირების გამო ტრიშა ტატლს გაათავისუფლებენ, მათ შეიძლება საერთოდ შეწყვიტონ მცდელობა. ბერლინი რთული ადგილია მსხვილი საერთაშორისო კინოფესტივალის ჩასატარებლად. შესაძლოა, ბოლო ორი კვირის მოვლენებმა აჩვენა, რომ შეუძლებელიც კი. ამ სირთულის მთავარი მიზეზი ისაა, რომ ბერლინი, თავისი ყველა მთავარი კონკურენტისგან განსხვავებით, ეროვნული დედაქალაქია. კანის, ვენეციის, ტორონტოსა და სანდენსის ფესტივალები პოლიტიკური სიმძიმის ცენტრებისგან შორს მდებარე ადგილებში ტარდება. ბერლინში მსოფლიო მოვლენები ყოველთვის კინოთეატრის ზღურბლზეა და შიგნითაც აღწევს. ღონისძიებამ დიდი ხანია მიიღო თავისი გეოგრაფიული ბედი: კანისა და ვენეციისგან განსხვავებით, ის არ არის მხოლოდ ახალი ფილმების ინდუსტრიული გაშვების პლატფორმა, არამედ საზოგადოებრივი ფესტივალი, რომელიც ჩვეულებრივ ბერლინელებს ახალ ფილმებზე ბილეთებს ყიდის და ამ ტიპის ყველაზე დიდი ფესტივალია მსოფლიოში. მაგრამ ამ ღიაობას უარყოფითი მხარეებიც აქვს: ბერლინალეს სასახლის დერეფნები სავსეა ადგილობრივი კინოკრიტიკოსებით, რომლებიც სწრაფად აღიქვამენ ეკრანზე ხარისხის ან წითელ ხალიჩაზე გლამურის ვარდნას, როგორც საკუთარი შემცირებული სტატუსის ანარეკლს. პრესკონფერენციები გადაჭედილია პოლიტიკური ჟურნალისტებით, რომლებსაც უჭირთ კინორეჟისორებთან ურთიერთობა, რადგან მათთვის ძნელია ცალსახა პასუხების გაცემა ბუნდესტაგის კანონმდებლებთან შედარებით. (ვიდეო ჟურნალისტი, რომელიც ჟიურის პრეზიდენტ ვიმ ვენდერს ღაზასთან დაკავშირებით ფესტივალის პოზიციაზე აწვებოდა, ჩვეულებრივ მთავრობის პრესკონფერენციებზე სპიკერებს კითხავს). და დახურვის გალა კონცერტს ესწრებიან პოლიტიკოსები, რომლებიც მუდმივად გრძნობენ, რომ უნდა დაიკავონ პოზიცია იმის მიმართ, რაც სცენაზე ხდება. ამ ყველაფრის გასაუარესებლად, ბერლინალე ჩვეულებრივ ქალაქის გაუთავებელი ნაცრისფერი ზამთრის ბოლო კვირებში ტარდება, როდესაც ყველას ცუდი განწყობა აქვს და მოუთმენლად ელის გაზაფხულის პირველ ყვავილებს. ამ კონტექსტის გაგება მნიშვნელოვანია იმ გამოწვევის გასაგებად, რომელიც ტრიშა ტატლმა მიიღო, როდესაც 2024 წელს ფესტივალის დირექტორად დაინიშნა. ორი წლის შემდეგ, ბერლინალეს კიდევ ერთი პოლიტიკურად დამუხტული გამოშვებიდან ერთი კვირის შემდეგ, ტატლი გათავისუფლების საფრთხის წინაშე დგას, რადგან გერმანიის კულტურის კომისარმა ვოლფრამ ვაიმერმა საორგანიზაციო ორგანოს საბჭოს საგანგებო სხდომა მოიწვია მისი ბედის განსახილველად. ვაიმერის ოფისმა პრესას განუცხადა, რომ ტატლმა მისი მხარდაჭერა დაკარგა მას შემდეგ, რაც მან საკუთარ თავს უფლება მისცა გადაეღოთ ფილმის შემქმნელებთან ერთად, რომლებსაც ეცვათ ქუფიები და ეჭირათ პალესტინის დროშები – ეს არ ეწინააღმდეგება არც ერთ გერმანულ კანონს და ოთხშაბათამდე ეროვნულ პრესაში სკანდალად არ დარეგისტრირებულა. მაგრამ ისტორიულად ფესვგადგმულ პრო-ისრაელის კონსენსუსს გერმანიის მთავარ პარტიებში და პრო-პალესტინურ ხმებს ეთნიკურად მრავალფეროვან ხელოვნების სცენაზე შორის იმდენად გამკაცრებულია ზღვარი, რომ ეს საბაბად საკმარისი აღმოჩნდა. ტატლის მომავლის შესახებ განცხადება ხუთშაბათს გადაიდო, მაგრამ ძნელი წარმოსადგენია, რომ ის დარჩეს ან, ფაქტობრივად, რომ მას სურდეს დარჩენა ასეთი საჯარო გაკიცხვის შემდეგ. მნიშვნელოვანია აღინიშნოს, რომ ბერლინალეს პოლიტიკური ან მხატვრული შინაარსის კრიტიკა ახალი არ არის და ტატლს სამართლიანად ვერ დავადანაშაულებთ მათთან გამკლავების ვერ შეძლებაში. ადრე ლონდონის კინოფესტივალის დირექტორი, ტატლი კარლო ჩატრიანისა და მარიეტ რისენბეკისგან ჩაიბარა თანამდებობა, რომლებიც გააკრიტიკეს ზედმეტად კინოფილურად და ანტი-პოპულარულად თავიანთ პროგრამირებაში, და ზედმეტად პასიურად პოლიტიკური დაპირისპირებების მართვაში. მათ წინ უძღოდა დიტერ კოსლიკი, რომლის 18-წლიანი მმართველობა გააკრიტიკეს ზედმეტად მეინსტრიმულობისთვის და არასაკმარისად კინოფილურობისთვის, და ზედმეტად ენთუზიაზმით ბერლინის სტატუსის მიღებისთვის, როგორც სამი უმსხვილესი ევროპული კინოფესტივალიდან ყველაზე "პოლიტიკურის". ეს დამაბნეველი მანდატია, მაგრამ ტატლმა ის ორივე ხელით მიიღო. ერთი შესამჩნევი ცვლილება ის იყო, რომ წინამორბედებისგან განსხვავებით, მან პრინციპულად დაესწრო ჟიურის პრესკონფერენციას და ფოტოგადაღებებს. ფოტო, რომელმაც როგორც ჩანს, ვაიმერი გაანაწყენა, სადაც ტატლი სირიულ-პალესტინური ფილმის "Chronicles from the Siege" გუნდთან ერთად არის ნაჩვენები, ამ კონტექსტში იყო გადაღებული, ერთი კვირით ადრე, სანამ მისი რეჟისორი, აბდალა ალ-ხატიბი, დახურვის გალა კონცერტზე გერმანიას გააკრიტიკებდა "ისრაელის მიერ ღაზაში განხორციელებული გენოციდის თანამონაწილეობისთვის". როდესაც ვენდერს თავს დაესხნენ იმის გამო, რომ ის ამტკიცებდა, ფილმი პირდაპირი გაგებით პოლიტიკური ვერ იქნებოდა, ტატლი ენერგიულად დაუდგა გვერდით. თუ ფესტივალის ორგანიზატორებს ანგარიშვალდებულება სურდათ, მან ეს უზრუნყო. მართალია, რომ როგორც კომერციული პლატფორმა არტჰაუსიდან მეინსტრიმულ ჰიტებზე გადასასვლელად, ბერლინი უფრო და უფრო ჩამორჩება კანისა და ვენეციის ფესტივალებს, ვიდრე დაეწევა. წელს აღინიშნა მსხვილი ვარსკვლავების არყოფნა წითელ ხალიჩაზე და გაიზარდა ცნობილი ფილმების რაოდენობა, რომელთა მსოფლიო პრემიერები უკვე სხვაგან შედგა. მაგრამ ეს მთლიანად ბერლინის ბრალი არ არის – გასულ წელს ფესტივალმა გამოუშვა, ალბათ, 2025 წლის ერთ-ერთი საუკეთესო ფილმი, რიჩარდ ლინკლეიტერის "ცისფერი მთვარე", მაგრამ ის მიმდინარე ჯილდოების რბოლაში განზე იქნა გადადებული. უფრო მეტიც, ჩატრიან/რისენბეკის ხელმძღვანელობით, ბერ