ბერლინალეს 2025 წლის გამოცემის წინ, ფესტივალის ახალი ხელმძღვანელი ტრიშა ტატლი ღიად საუბრობდა კინორეჟისორების მიერ ღონისძიების თავიდან არიდებაზე, პოლიტიკური ზეწოლის გამო ცენზურის შიშის გამო. 2024 წლის გამოცემა გერმანელი პოლიტიკოსების მიერ დასრულდა, რომლებმაც ღიად დაგმეს პრიზის მფლობელი ფილმის „No Other Land“ შემოქმედებითი გუნდი „ანტისემიტიზმის“ ბრალდებით –– რამაც არმანდო იანუჩის სცენარიდან ამოვარდნილი სცენა შექმნა, სადაც დახურვის ცერემონიაზე ერთ-ერთმა მწვანე პარტიის პოლიტიკოსმა განაცხადა, რომ ის მხოლოდ ისრაელელ თანარეჟისორებს უკრავდა ტაშს და არა პალესტინელებს –– და გაჩნდა შიშები, რომ ახალი ხელმძღვანელი ყველაფერს გააკეთებდა დაპირისპირების შესაზღუდად. ტატლის სამუშაოს მეორე ეტაპზე, სიტყვის თავისუფლების მხარდამჭერი განცხადებები შეცვალა განცვიფრებულმა გამონათქვამებმა იმის შესახებ, თუ როგორ დაჩრდილა პოლიტიკამ ფილმები, ასევე ჟიურის პრეზიდენტმა და რამდენიმე მაღალი რანგის სტუმარმა მხარი დაუჭირა „აპოლიტიკურ“ ნამუშევრებს. ეჭვგარეშეა, რომ ეს არის ყველაზე სახალისო შესაძლო კონტექსტი, რომელშიც ოქროს დათვი მიენიჭა დრამას ავტორიტარიზმის წინააღმდეგ ხმის ამოღების აუცილებლობისა და იმ პირადი ფასის შესახებ, რასაც იხდის ნებისმიერი არტისტი, რომელიც ამ მიზნით იყენებს თავის პლატფორმას. რეჟისორისა და სცენარისტის, ილკერ ჩატაკის, ოსკარზე ნომინირებული ფილმის „მასწავლებლების ოთახი“ შემდეგი ნამუშევარი ტოვებს სატირულ სოციალურ ალეგორიას გულწრფელი ოჯახური დრამის სასარგებლოდ, თუმცა მისი მიდგომა კულტურულ კომენტარში ისეთივე პირდაპირი რჩება. ყველაფერი მოულოდნელად ხდება: ანკარაში მათი უახლესი სპექტაკლის პრემიერის შემდეგ, ვარსკვლავ დერიას (ოზგი ნამალი) და მის დრამატურგ მეუღლეს აზიზს (თანსუ ბიჩერი) ცოტა დრო აქვთ, რომ აღნიშნონ ბრწყინვალე რეცენზიები და დადებითი შეფასებები, რადგან საპრემიერო საღამო სრულდება. ორივე თურქეთის მთავრობის ღია კრიტიკოსია და დერიას გაბედული გადაწყვეტილება, არ გადაეღო ფოტო მაღალი რანგის პოლიტიკოსთან ერთად, წყვილისთვის ჯაჭვურ რეაქციას იწყებს. აზიზი –– რომელიც დღისით უნივერსიტეტის ლექტორია –– კიდევ უფრო მეტ უკმაყოფილებას იწვევს იმით, რომ სტუდენტებს გაკვეთილებიდან აგზავნის პირდაპირ გარეთ მიმდინარე ანტისამთავრობო დემონსტრაციებზე. აზიზს თითქმის მაშინვე ათავისუფლებენ სამსახურიდან, რამდენიმე კოლეგასთან ერთად, რომლებსაც ასევე მემარცხენე შეხედულებებში ადანაშაულებენ, ხოლო მისი პიესები დერიას თეატრალური დასის რეპერტუარიდან იხსნება. მცირე ხნის შემდეგ, ის სხვა სპექტაკლის რეპეტიციაზე მიდის და მას სალაროს ზონის იქით გასვლის საშუალებას არ აძლევენ; ის ასევე ჩუმად გაათავისუფლეს თანამდებობიდან და შეცვალეს, რადგან ხელისუფლებაში მყოფთათვის უმცირესი შენიშვნაც კი მიაწოდა. თავიანთ თინეიჯერ ქალიშვილთან ერთად, წყვილს სხვა გზა არ რჩება, გარდა ხარჯების შემცირებისა და სტამბოლში აზიზის დედასთან გადასვლისა. რაც უფრო მეტად დავშორდი „ყვითელ წერილებს“ –– რომლის სათაურიც საშიში სამთავრობო მიმოწერადან მოდის, რომელსაც ორივე პერსონაჟი ავლენს –– მით უფრო დავრწმუნდი, რომ მისი ყველაზე გაბედული ფორმალური ხრიკი ძირს უთხრის მის ანტიავტორიტარულ სანდოობას. თურქეთში ასეთი კრიტიკული ფილმის დაფინანსების სირთულეების გამო, ჩატაკმა ფილმი გერმანიაში გადაიღო და არ ჰქონდა მისი დამალვის განზრახვა, ტიტრებში მითითებულია, რომ ბერლინი და ჰამბურგი, შესაბამისად, ანკარასა და სტამბოლის შემცვლელები არიან. პროტესტები, რომლებზეც პერსონაჟები მიდიან, ნამდვილი პრო-პალესტინური დემონსტრაციებია, რომლებიც გადაღებების დროს ორივე ქალაქის ირგვლივ გაიმართა, მაგრამ რეჟისორი მოიცავს დროშებისა და პლაკატების სიმრავლეს –– ბრბოში ჩანს მრავალი უკრაინისა და სიამაყის (Pride) დროშა –– რათა შექმნას შთაბეჭდილება უფრო ყოვლისმომცველი პროტესტისა მთავრობის შიდა და საერთაშორისო წარუმატებლობების წინააღმდეგ. მაგრამ გადაღების ეს კვაზი-პარტიზანული მეთოდი არ შეესაბამება ქვეყნის ავტორიტარიზმისკენ სვლის თანმიმდევრულ კრიტიკას, როდესაც –– სულ მცირე, მსოფლიო ასპარეზზე –– მათ გაწყვიტეს ყველა დიპლომატიური კავშირი ისრაელთან და სცადეს თავი უკრაინის მხარეს დაეყენებინათ სამშვიდობო მოლაპარაკებებში, მხოლოდ სიამაყის (Pride) დროშები მოქმედებს როგორც იმ მთავრობის მავნე შიდა პოლიტიკის შეხსენება. ამ მომენტებიდან ცხადი ხდება, რომ რეჟისორს არ აინტერესებს ერთი კონკრეტული ქვეყნის ძლიერი მმართველობისკენ დაშვება, არამედ იყენებს თავის განზრახ არასპეციფიკურ ფონს –– ორი ევროპული ქალაქი, რომელიც ორ სხვას წარმოადგენს –– იმის დოკუმენტირებისთვის, თუ რამდენად ახლოს არიან უმეტესობა ერები ამგვარი მდგომარეობის თავიანთ კარზე მიღებასთან. და იმის გაცნობიერების შემდეგ, რომ ამ ფაშისტური სახელმწიფოს სპეციფიკა საკმარისად ბუნდოვნად არის დაწერილი, რათა მაყურებელმა საკუთარი ქვეყნების ეროვნული პოლიტიკური კრიზისები ამ დრამაზე გადაიტანოს, პროექტი ბევრად უფრო მორცხვად, ისეთივე არაავთენტურად გამოიყურება, როგორც მისი განზრახ უცნაური გარემო. ამ თვალსაზრისით, შესაძლოა, ეს იყო სრულყოფილი ოქროს დათვის გამარჯვებული ამ „აპოლიტიკური“ ბერლინალესთვის: ის ქმნის მხატვრის მიერ ხმის ამოღებისა და ცვლილებების მოხდენის ილუზიას, მაგრამ ყველაფერს რეალობისგან საკმარისად შორს ინარჩუნებს, რათა არავის ემუქრებოდეს უსიამოვნო სიმართლის მოსმენა. თუმცა, როდესაც მსოფლიო სცენა უკანა პლანზე რჩება და დრამა ოჯახური სახლის ინტიმურ გარემოში გადადის, ის ბევრად უფრო შემაძრწუნებელი ხდება. რადგან ნარატივის ეს ასპექტები კარიერასა და პირად ფინანსებს ეხება, „ყვითელი წერილები“ უფრო ღრმად იკვლევს ხმის ამოღების აუცილებლობას, თუნდაც ეს ელემენტარული საარსებო საშუალებების გამომუშავების შანსი გააგრძელოს.