ფარაზ შარიათის დაძაბული ფილმი „სისხლისსამართლებრივი დევნა“ (Prosecution) სასამართლო დრამაა, რომელიც სამართლებრივი ტერმინოლოგიითაა გაჟღენთილი, თუმცა შურისმაძიებელი თრილერის დამაჯერებელი ინტენსივობითაა გადმოცემული. ის მოგვითხრობს გერმანელ-კორეელი ქალის ისტორიას, რომელიც ულტრამემარჯვენეების მიერ ჩადენილ სიძულვილის დანაშაულებს დევნის, მაგრამ ინსტიტუციურ ბარიერებს ეჯახება, სანამ თავად არ გახდება მიზანმიმართული თავდასხმის მსხვერპლი. ეს მას აიძულებს, კიდევ უფრო მეტად შეებრძოლოს ამ შეზღუდვებს — და თუ საჭირო იქნება, გვერდი აუაროს მათ — ნებისმიერი ეთიკური ხარჯის ფასად, რადგან მის წინაშე არსებული ჰერკულესული ამოცანა სულ უფრო ნათელი ხდება. თანასცენარისტების, კლაუდია შეფერის, ჯი-უნ ქიმის და სუნ-ჯუ ჩოის მიერ ზედმიწევნით გამოკვლეული ისტორია გერმანიაში ულტრამემარჯვენეების მიერ ჩადენილი სიძულვილის დანაშაულების ბოლოდროინდელი ზრდის ფონზე ვითარდება; ეს აშკარა უნივერსალურობა შარიათს გერმანული კანონმდებლობის ზედმიწევნით სპეციფიკაში აქვს გაშლილი. ფილმის ცენტრშია სეიო ქიმი (ჩენ ემილი იან), მორიდებული სახელმწიფო ადვოკატი, რომელსაც ცვლილებების მოხდენა სურს, თუმცა სევდიანი ოხვრით ეგუება მისი დეპარტამენტის მიერ სიძულვილის დანაშაულების საქმეების 80%-ის შეწყვეტას, როგორც სამსახურის ჩვეულებრივ ნაწილს. თავის მოკრძალებულ ბინაში ის მამასთან გერმანულად საუბრობს, მამა კი კორეულად პასუხობს; ის ყველასგან მოწყვეტილი ჩანს, გარდა ხანდახან თავისი შეყვარებულის, მინ-სუსი (კოტბონგ იანგი), როდესაც ის ბოლოს და ბოლოს ტელეფონს უპასუხებს. სასამართლოში მისი არგუმენტების დაძაბული და კონტროლირებადი სცენების დროს, სეიო ნეონაცისტი ბრალდებულებისა და მათი მხარდამჭერების მზერისა და ხანდახან დაცინვის ობიექტი ხდება, მაგრამ მაქსიმალურად ინარჩუნებს სიმშვიდეს. ყოველივე ამის შემდეგ, როგორც პერსონაჟები არაერთხელ აღნიშნავენ „სისხლისსამართლებრივ დევნაში“, გერმანია ამტკიცებს, რომ მსოფლიოში ყველაზე ობიექტური სამართლებრივი სისტემა აქვს, და ობიექტურობის შენარჩუნება უმნიშვნელოვანესია. გასაკვირი არ არის, რომ მას შემდეგ, რაც მას საჯარო პარკში ველოსიპედიდან გადმოაგდებენ და ნიღბიანი მამაკაცები მოლოტოვის კოქტეილებს ესვრიან, ის ფეთქებად ქვაბად იქცევა. სეიოს უმალვე რეაგირება არის საკუთარი მკვლელობის მცდელობის გამოძიებაში ჩართვა, ჯერ კიდევ შემთხვევის ადგილიდან წასვლამდე. მაგრამ მისი ძირითადად კავკასიური რასის ზედამხედველები, მაგალითად, უფროსი პროკურორი ფორხი (არნდ კლავიტი), დაჟინებით მოითხოვენ, რომ ის დისტანცია დაიჭიროს. თუმცა, არათეთრკანიანი კოლეგის, აიტენის (ალევ ირმაკი) უხალისო დახმარებით, ის პარალელურ გამოძიებას იწყებს: ფარულად აღწევს საარქივო ოთახებში, რათა ძველი საქმეები გადაიკითხოს, ფოტოებსა და საგაზეთო სტატიებს ფანჯარაზე აკრავს, რითაც პრაქტიკულად თავს იკეტავს გარე სამყაროსგან. როდესაც მისი სასამართლო პროცესი საბოლოოდ იწყება, ის თავის თავსაც იცავს, არა მხოლოდ კითხულობს მოწმეებს, არამედ აიძულებს ყოფილ მსხვერპლებს (ზოგიერთი მათგანი დაუცველი ემიგრანტია) გამოვიდნენ სამალავიდან, რათა საკუთარი უსაფრთხოების რისკის ფასად ჩვენება მისცენ. შეიძლება ითქვას, რომ სეიო ეგოცენტრული მთავარი გმირია, მაგრამ მისი ეგოიზმი მომდინარეობს თვითგადარჩენის ნათელი ინსტინქტიდან. თუმცა, ფილმის ულტრასერიოზული ხასიათის დრამა იქცევა პულპად — ყველაზე აბსურდულად სასიამოვნო სახით — როგორც შარიათის დახვეწილი ვიზუალური ნიუანსებით, რომლებიც ყოველ დიალოგურ სცენას დამთრგუნველ ძალას ანიჭებს, ასევე იმით, თუ როგორ იქცევა თავდაპირველად პირდაპირი სეიო ნელ-ნელა ანტიგმირად, „გოგონა დრაკონის ტატუთი“ ლიზბეთ სალანდერის მსგავსად. ფსევდო-გოთური ვარცხნილობა და კოსტუმების არჩევანი მიუთითებს შინაგან მეამბოხეობაზე, რომელიც არ იმდენად გათავისუფლებულია, რამდენადაც სისტემის მიერაა იძულებით მოხსნილი, სისტემის, რომელიც მითიური მიუკერძოებლობის გარეგნობას მის ადამიანურობაზე მაღლა აყენებს, რითაც მას კანონის საზღვრებიდან გასვლის გარდა სხვა გზას არ უტოვებს. მის წინაშე არსებული თითქოსდა გადაულახავი გამოწვევა აისახება ფილმის გერმანული სახელწოდების „Staatsschutz“ (სახელმწიფოს დაცვა) ორმაგ მნიშვნელობაში. როდესაც ინსტიტუტები ნეიტრალიტეტის სახელით რიგებს კეტავენ და საფრთხეებს ამცირებენ, ვის იცავს სახელმწიფო სინამდვილეში? ცხადია, სეიო არ არის სამოქმედო გმირი, რომელიც გაჯეტებს ან მუშტებს იყენებს. ის ამისთვის ფიზიკურად მეტისმეტად პატარაა, რაც მხოლოდ ზრდის მის სასოწარკვეთას. წარმოიდგინეთ, მარველის „დერდევილი“ დღისით ადვოკატი იყოს, ღამით კი კანონებს ოდნავ არღვევდეს, და მიხვდებით, რას უნდა ელოდოთ. თუმცა სეიოს სუპერგმირის კოსტუმი არის ქალის ყოველდღიური ჩაცმულობა, რომელსაც ბრაზი ამოძრავებს, რათა ძალადობრივად დააკაკუნოს მის პირისპირ დაკეტილ კარებზე — და წიხლიც კი მიარტყას, თუ საჭირო იქნება, მაშინაც კი, თუ ეს სიძულვილის ჯგუფებისა და ინსტიტუტების მხრიდან ნამდვილ საფრთხეს შეუქმნის. (მას, თუმცა, აქვს საკუთარი „ბეტმობილი“ დაკუნთული, მქრქალი შავი Dodge Challenger-ის სახით, რაც შესანიშნავ დასკვნით კადრს გვთავაზობს.) მოქმედების უმეტესი ნაწილი გულისხმობს სეიოს მიერ მტვრიანი ყუთების ქექვა ოთახებში, სადაც მას არ უნდა შეეშვას, რათა დაცვის თანამშრომელმა არ აღმოაჩინოს და გაუწყრეს, ან მას პროფესიული შედეგები არ მოჰყვეს. წერილობით ეს ძლივს ჟღერს ამაღელვებლად, მაგრამ ფილმის განვითარებასთან ერთად ფსონები იზრდება. პროცესისა და გამოძიების ეს სცენები გადაღებულია გამომგონებლობითა და ნერვების მომშლელი დაძაბულობით, როგორც დახვეწილი ჯაშუშური თრილერი, რასაც ხელს უწყობს დეტალური, მქუხარე ხმოვანი დიზაინი, რომელიც ნამდვილად დაგტოვებთ დაძაბულობაში. ყოველივე ეს კიდევ უფრო... [ტექსტი წყდება]