ბეტმენის საკულტო მოსასხამი და ნიღაბი მნიშვნელოვნად შეიცვალა მისი პირველი ეკრანული გამოჩენის შემდეგ. მოკრძალებული სერიალებიდან ბლოკბასტერულ ფილმებამდე, ყოველმა ეპოქამ ბნელი რაინდის ვიზუალსა და პერსონაში ახალი ხედვა შემოიტანა. ათწლეულების განმავლობაში, DC-ის ბეტმენის კოსტიუმები და მათი განსახიერებები ასახავდა თავისი დროის კინემატოგრაფიულ სტილსა და კულტურულ განწყობებს, დაწყებული კომიკურიდან გოთურამდე, პრაქტიკულიდან თეატრალურამდე. ბეტმენი პულპური საბავშვო პერსონაჟიდან პოპ-კულტურის ერთ-ერთ ყველაზე საკულტო და პოპულარულ ფიგურად იქცა. მისი ევოლუცია ამ გზას ასახავს, თანაც ხაზს უსვამს მისი პერსონაჟის ცვლილებებს კომიქსებში და მის ფარგლებს გარეთ. რაც უფრო სერიოზულად აღიქვამდა აუდიტორია ბეტმენს, მით უფრო მნიშვნელოვნად ვითარდებოდა მისი განსახიერება. ლუის უილსონი იყო პირველი მსახიობი, რომელმაც ბეტმენი ეკრანზე გააცოცხლა 1943 წლის სერიალში. კომიქსებისგან განსხვავებით, ეს ბეტმენი საიდუმლო სახელმწიფო აგენტი იყო. კოსტიუმის მხრივ, ის მარტივი და გარკვეულწილად ბავშვური იყო, ნაცრისფერი-შავი კოსტიუმით, რომელიც შავ-თეთრ კადრებში ჩანდა. ნიღბის ყურები მოშვებული იყო, ნიღაბი კი ცხვირზე წვეტიანი ფორმით ეშვებოდა. მოსასხამი მოკლე იყო, ხოლო ღამურის ემბლემა თეთრი დეტალებით იყო გაფორმებული, რაც იმ დროის კომიქსების სტილს იმეორებდა. უილსონის მოცულობითი ქამარი სრულიად გამოუყენებელი დარჩა, თუმცა სერიალმა ბეტმენის მნიშვნელოვანი ლეგენდები შემოიტანა, მათ შორის ბეტ-გამოქვაბული და მისი დამალული საათიანი შესასვლელი. დაბალი ბიუჯეტის მიუხედავად, უილსონის ბეტმენს კუნთოვანი აღნაგობა და გმირული არსებობა ჰქონდა, რითაც საფუძველი ჩაეყარა მომავალ ვერსიებს. 1949 წლის სერიალში „ბეტმენი და რობინი“ რობერტ ლოუერის ბეტმენმა დახვეწა უილსონის მიერ დადგენილი ვიზუალი. სრულმეტრაჟიან მოსასხამს უფრო მკვეთრი, ღამურის მსგავსი მოხაზულობა ჰქონდა, ნიღაბი კი სახეზე უფრო მომრგვალებული იყო, თუმცა მაინც გარკვეულწილად მოშვებული. დიდი უტილიტარული ქამარი უფრო დახვეწილი იყო, მაგრამ ჯიბეები აკლდა, თუმცა ბეტმენი ახლა აქტიურად იყენებდა მასში შენახულ გაჯეტებს. ღამურის ემბლემა უფრო დიდი იყო მსგავსი თეთრი დეტალებით, შავ-თეთრი მონოქრომული სტილის შესაბამისად. ლოუერის ბეტმენი ნაკლებად კუნთოვანი ჩანდა, მაგრამ შეინარჩუნა ცნობადი ელემენტები. ეს ვერსია აბალანსებდა ძველ, კომიკურ განწყობას ნელ-ნელა გაჩენილ სერიოზულ ტონთან, რაც გარდამავალ ფაზას აღნიშნავდა ბეტმენის ეკრანულ ევოლუციაში. ადამ უესტის 1960-იანი წლების სერიალმა და 1966 წლის ფილმმა ბეტმენს ნათელი, კომიკური სახე მისცა, რომელიც კულტურულ ფენომენად იქცა. მის კოსტიუმს საშუალო სიგრძის მოსასხამი და მკაფიო ფორმის, უკეთ წვეტიანი (მაგრამ მოკლე) ყურებიანი ნიღაბი ჰქონდა. უესტის ნიღბისთვის უნიკალური იყო ცხვირისა და წარბების ირგვლივ შეღებილი თეთრი ნათება, დღესდღეობით ცნობილი დეტალი. ღამურის ლოგო შემცირდა, მაგრამ თამამ ყვითელ ოვალში იყო მოთავსებული, რაც ეპოქის კომიქსების დიზაინს შეესაბამებოდა. უტილიტარული ქამარი დიდი და მოცულობითი იყო, და აქტიურად გამოიყენებოდა – ხშირად კომიკურად გაზვიადებული გაჯეტებითა და შედეგებით, რაც შოუს პაროდიულ ტონს შეესაბამებოდა. უესტის გამხდარმა, არაკუნთოვანმა ბეტმენმა იუმორი და მსუბუქი ხასიათი მოიცვა, რითაც ბეტმენის ვიზუალური ისტორიის მხიარული თავი განსაზღვრა. მაიკლ კიტონის 1989 წლის ფილმი „ბეტმენი“, ტიმ ბარტონის რეჟისორობით, დრამატული ცვლილება იყო. კოსტიუმი თითქმის მთლიანად შავი იყო, დამზადებული რეზინისგან ჯავშნის მსგავსი კუნთოვანი დეტალებით, რაც გოთურ, დამაშინებელ ვიზუალს ქმნიდა. ნიღაბი დახვეწილი და იდეალურად ფორმირებული იყო მაღალი ყურებით, მაგრამ მისი სიმკაცრე ზღუდავდა კისრის მოძრაობას. საკულტო ღამურის ემბლემა უფრო სუფთა, კინემატოგრაფიულ სტილს მოერგო. ის უფრო მუქი იყო და კოსტიუმში უფრო ინტეგრირებული, ნათელი ფერების გარეშე. გრძელი მოსასხამი მხრებიდან ეშვებოდა, ნიღბის ქვეშ იყო ჩაცმული, რაც შთამბეჭდავ სილუეტს ქმნიდა. კიტონის უტილიტარული ქამარი ოქროსფერი იყო, მაგრამ უფრო პატარა, პრაქტიკული და რეალურად გამოიყენებოდა ბრძოლებში, რაც მიანიშნებდა უფრო სერიოზულ, თანამედროვე ბეტმენზე, რომელიც აბალანსებდა სიბნელეს სუპერგმირულ ელფერთან. ვალ კილმერის ბეტმენმა 1995 წლის „ბეტმენი სამუდამოდ“-ში კიტონის დიზაინის დიდი ნაწილი შეინარჩუნა. თუმცა, მას დაემატა უფრო დეტალური კუნთების სკულპტურა და სამარცხვინო ძუძუსთავების ამობურცულობა კოსტიუმზე, რაც ასახავდა ეპოქის სტილისტურ არჩევანს. რეზინის მასალა უფრო მბზინავი და ოდნავ პლასტმასის მსგავსი ჩანდა, შავმა უტილიტარულმა ქამარმა კი ოქროსფერი ჩაანაცვლა, რაც უფრო ფარულ იერს აძლევდა. ღამურის ემბლემა ამობურცული და სამგანზომილებიანი იყო, ყვითელი ოვალთან ერთად, რაც მას უფრო მოცულობითს ხდიდა. მოსასხამი უფრო ფართო იყო და მხრებიდან ქსოვილის მსგავსი დინება ჰქონდა. კილმერმა ასევე შემოიტანა „სონარ კოსტიუმი“, რომელიც უფრო ვერცხლისფერი ტონალობის იყო. ღამურის ლოგო კი მთელ მკერდზე იყო გამოსახული, უფრო დახვეწილი კუნთოვანი დეტალებითა და შესაბამისი ქამრით. ჯორჯ კლუნის ბეტმენის კოსტიუმი „ბეტმენი და რობინი“-ში ვალ კილმერის დიზაინის ბუნებრივ ევოლუციას მიჰყვებოდა. ის წარმოადგენდა სრულიად შავ ანსამბლს კუნთების დეფინიციითა და დახვეწილი, ჩაშენებული შავი ღამურის ლოგოთი და შესაბამისი უტილიტარული ქამრით. კოსტიუმი მოიცავდა გრძელ მოსასხამს და, აღსანიშნავია, რატომღაც კიდევ უფრო გამოკვეთილ ძუძუსთავებს. მის ჩექმებს დასამახსოვრებლად ჰქონდა ყინულის სასრიალოს ვარიანტი. მოგვიანებით, კოსტიუმი განახლდა ყინულის ჯავშნით, რომელიც ვერცხლის პანელებს მოიცავდა, მათ შორის დიდი ვერცხლის ღამურის ლოგოს მკერდზე და ვერცხლისფერ ხაზს ყურებსა და მოსასხამზე. ამ მეორე კოსტიუმს არ ჰქონდა უტილიტარული ქამარი და მოლურჯო ელფერი დაჰკრავდა. მთლიანობაში, კლუნის ბეტმენი პრიორიტეტს ანიჭებდა სტილსა და ვიზუალურ ხრიკებს პრაქტიკულ შინაარსზე მეტად.