ეს ნამდვილად დელ გრიფიტისეული საქციელია... საყოველთაო აზრით, ჯონ ქენდი ერთ-ერთი ყველაზე მხიარული, კეთილი და გულწრფელი ადამიანი იყო, ვინც ოდესმე დედამიწაზე უცხოვრია. თუმცა, ისევე როგორც მისი ცნობილი პერსონაჟი დელ გრიფიტი საკულტო 80-იანი წლების ფილმიდან „თვითმფრინავები, მატარებლები და ავტომობილები“, მისი კეთილი და მხიარული ბუნება ზოგჯერ შეიძლება სხვებისთვის გამაღიზიანებელი აღმოჩენილიყო, განსაკუთრებით თუ ბილ მიურეის ველურ ისტორიას დავუჯერებთ. კოლინ ჰენქსის დოკუმენტურ ფილმში „ჯონ ქენდი: მე მომწონს საკუთარი თავი“, რომელიც 2025 წლის ერთ-ერთი საუკეთესო და ყველაზე შთამბეჭდავი ნამუშევარი იყო, მიურეიმ სახალისო ისტორია მოყვა იმის შესახებ, თუ როგორ „გადაიყვანა ჭკუიდან“ ჰოლივუდის ლეგენდა სიდნი პოლაკი მისმა „სტრაიპსის“ თანავარსკვლავმა. ქენდის პრობლემური ან თავხედური საქციელი არ იყო მიზეზი, რამაც საკულტო რეჟისორი გააგიჟა, არამედ ის, რომ იგი, როგორც მიურეიმ აღნიშნა, „დროის გაწელვით იყო დაკავებული“: „ქენდის სცენა ჰქონდა აბაზანაში, იცით, შიგნიდან საუბრობდა და ისე გაწელა დრო, რომ წარმოუდგენელი იყო. ტაიმინგი [დაახლოებით ექვსწამიანი პაუზა] გაუგებარი იყო. ვერ დაიჯერებდით. ვუყურებდი სიდნი პოლაკს, რომელიც ჭკუიდან იყო გადასული, რადგან ჯონი უბრალოდ წელავდა დროს, წელავდა, წელავდა. თავისი სახის გართობით იყო დაკავებული. მე კი მეცინებოდა, რადგან ვიცოდი, რომ სიდნი მას მოკლავდა.“ იყო ეს სიტუაცია, როდესაც ჯონ ქენდი უბრალოდ ცუდად თამაშობდა თუ დავალებას არ ასრულებდა? არა, არც ისე. როგორც „Saturday Night Live“-ის ლეგენდამ განაგრძო ინტერვიუერის კითხვაზე პასუხისას, რომლის ხმაც პროდიუსერ რაიან რეინოლდსს ჰგავდა, მიურეიმ უბრალოდ თქვა, რომ ის „დროის გაწელვით“ იყო დაკავებული. თუმცა, მან აღიარა, რომ ეს ხრიკი „სამარცხვინოდ უპასუხისმგებლო“ იყო და დასძინა: „ეს უბრალოდ სამარცხვინოდ უპასუხისმგებლო იყო იმ აზრთან მიმართებაში, რომ შესაძლოა სცენაში ან მთელ სპექტაკლში სხვა მსახიობიც ყოფილიყო.“ თუმცა მიურეიმ სპექტაკლის სათაური არ გაამჟღავნა (მე ვერ ვპოულობ მის ჩანაწერს), ჟღერდა ისე, თითქოს მასში ვარსკვლავური შემადგენლობა მონაწილეობდა. SNL-ის სცენარისტ მერილინ სიუზან მილერის მიერ დაწერილი და ზემოხსენებული პოლაკის მიერ რეჟისირებული სპექტაკლში ორ კომიკოსთან ერთად ისეთი მასშტაბური მსახიობები უნდა გამოსულიყვნენ, როგორებიც არიან რეი ლიოტა, კევინ კლაინი და „რამდენიმე სხვა“. აქედან გამომდინარე, ადვილი გასაგებია, თუ რატომ იყო დიდი წნეხი იმისათვის, რომ ყველაფერი სწორად გაკეთებულიყო. დოკუმენტური ფილმის დასაწყისში ბილ მიურეიმ ისაუბრა გართობასა და საუკეთესო შესრულებას შორის ბალანსის პოვნის მნიშვნელობაზე, ამავდროულად პატივი მიაგო თავის გარდაცვლილ მეგობარსა და თანავარსკვლავს: „რამდენადაც კეთილი იყო ჯონი ადამიანების მიმართ, ვისთანაც მხოლოდ წუთით აპირებდა ყოფნას, როდესაც მუშაობ, პროფესიონალი უნდა იყო... მას დიდი გამოცდილება ჰქონდა. უამრავი ფილმი გადაიღო, რა თქმა უნდა, ისწავლა სცენაზე მუშაობა. და ასე იყო სცენაზეც. ვერ დაუშვებდი, რომ ვინმეს ჩვეულებრივი, დაუდევარი რამ შემოეთავაზებინა. ეტყოდი: „არა, არა, მოდი, ეს ახლა რეალურია.“ უნდა მივცეთ [ყველაფერი]. იცით, უნდა დაჰპირდე, რომ ყველაფერს საუკეთესოდ გააკეთებ.“ მარტივად რომ ვთქვათ, ჯონ ქენდი მთელი ცხოვრების განმავლობაში ყველაფერს საუკეთესოდ აკეთებდა, როგორც მსახიობი, ისე ადამიანი. ბილ მიურეის ამ სახალისო ისტორიის გარდა, ვარსკვლავებით სავსე დოკუმენტური ფილმი სავსეა სხვა ამბებითაც, სადაც ქენდი წარმოჩენილია როგორც შესანიშნავი მსახიობი, რომელსაც საოცარი ქიმია ჰქონდა თანავარსკვლავებთან, და ასევე როგორც გულწრფელად მხარდამჭერი ადამიანი, რომელიც მათთვის ყველაფერს გააკეთებდა. თუ ჯერ არ გინახავთ, ნახეთ „ჯონ ქენდი: მე მომწონს საკუთარი თავი“, რომელიც Amazon-ის გამოწერით არის ხელმისაწვდომი. გაითვალისწინეთ, ეს სხვა არაფრის მსგავსი ემოციური გამოცდილებაა.