ბითლზის წევრების კინოკარიერა და ჯორჯ ჰარისონის მოულოდნელი წარმატება პროდიუსერობაში

ჯგუფი „ბითლზის“ ოთხივე წევრი ამა თუ იმ გზით ჩაერთო კინოინდუსტრიაში. ჯგუფმა თავად ითამაშა საკუთარი თავის ვერსიები ცნობილ მუსიკალურ ფილმებში „მძიმე დღის ღამე“ (A Hard Day's Night) და „დახმარება!“ (Help!), ასევე ითანამშრომლა „ბითლზის“ რამდენიმე სხვა კინოპროექტზე, თუმცა მათ ინდივიდუალურ ფილმებში მუშაობაც დაიწყეს. ჯონ ლენონი 1967 წელს რიჩარდ ლესტერის ფილმში „როგორ მოვიგე ომი“ (How I Won the War) გამოჩნდა და მრავალი ექსპერიმენტული მოკლემეტრაჟიანი ფილმი გადაიღო და აწარმოა. მან, როგორც ცნობილია, ურჩია „ბითლზის“ მენეჯერს, ალენ კლაინს, ეყიდა უფლებები სურეალისტური „ესიდ ვესტერნის“ ჟანრის ფილმისთვის „ელ ტოპო“ (El Topo). პოლ მაკარტნიმაც, თავის მხრივ, რამდენიმე მოკლემეტრაჟიანი ფილმი აწარმოა და გამოჩნდა ისეთ ფილმებში, როგორიცაა „შეჭამე მდიდრები“ (Eat the Rich) და სხვადასხვა ანიმაციურ მოკლემეტრაჟიან ფილმში. მას სახალისო კამეოები ჰქონდა ფილმებში „კარიბის ზღვის მეკობრეები: მკვდრები ზღაპრებს არ ჰყვებიან“ (Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales), „სპაინალ ტეპი II: დასასრული გრძელდება“ (Spinal Tap II: The End Continues) და რამდენიმე სხვაში. რინგო სტარი ჯგუფის ყველაზე ნაყოფიერი მსახიობი იყო, ის მონაწილეობდა მრავალფეროვან, სახალისო, არტ-ჰაუს ჟანრის ფილმებში, როგორიცაა „კანფეტი“ (Candy), „ჯადოსნური ქრისტიანი“ (The Magic Christian), „200 მოტელი“ (200 Motels), „დრაკულას ძე“ (Son of Dracula) და „ლისტომანია“ (Lisztomania). სტარი რომ „ბითლზში“ არც ყოფილიყო, მაინც იქნებოდა გამორჩეული საკულტო ფილმის ფიგურა. ის „საბრინა: თინეიჯერი ჯადოქრის“ (Sabrina: The Teenage Witch) ერთ ეპიზოდშიც კი გამოჩნდა. ჯორჯ ჰარისონი, ამავდროულად, ალბათ ჯგუფის ყველაზე კომერციული პროდიუსერი და/ან აღმასრულებელი პროდიუსერი იყო, რომელმაც საკმაოდ გამორჩეულ ფილმებს დაუჭირა მხარი. მან შემთხვევით წააწყდა „მონტი პაითონის ბრაიანის ცხოვრების“ (Monty Python's Life of Brian) პროდიუსერობას, რამაც „პაითონის“ რამდენიმე დამატებით პროექტზე თანამშრომლობა გამოიწვია. მან აწარმოა ფილმები „მონა ლიზა“ (Mona Lisa), „უითნეილი და მე“ (Withnail & I) და „როგორ მივაღწიოთ წარმატებას რეკლამაში“ (How to Get Ahead in Advertising). მას აშკარად ჰქონდა საუკეთესო გემოვნება „ბითლზის“ წევრებს შორის. ამიტომ, როდესაც ჰარისონმა 1988 წელს Film Comment-თან ინტერვიუში განაცხადა, რომ მისი საყვარელი კომედია მელ ბრუკსის 1967 წლის ფილმი „პროდიუსერები“ (The Producers) იყო, დარწმუნებული იყავით, რომ მან იცის, რაზე ლაპარაკობს. მელ ბრუკსის „პროდიუსერები“ ხშირად ყველა დროის ერთ-ერთ ყველაზე სახალისო ფილმად არის მიჩნეული. ის ორჯერ იყო ნომინირებული „ოსკარზე“ – საუკეთესო მეორეხარისხოვანი მსახიობი მამაკაცისა და საუკეთესო ორიგინალური სცენარისთვის. ეს უკანასკნელი მოიგო. ფილმის ცენტრშია ბროდვეის წარუმატებელი პროდიუსერი მაქს ბიალისტოკი (ზერო მოსტელი), რომელსაც წლების განმავლობაში არ ჰქონია ჰიტი და შოუებისთვის დაფინანსებას მდიდარი ქვრივების შეცდენით აგროვებს. ნერვიული ბუღალტერი, ლეო ბლუმი (ჯინ უაილდერი), აუდიტის დროს შემთხვევით აღნიშნავს, რომ შესაძლებელია, წარუმატებელი ბროდვეის შოუდან უფრო მეტი ფულის გამომუშავება, ვიდრე ჰიტიდან. თუ პროდიუსერი შოუსთვის საჭიროზე მეტ თანხას მოიზიდავს და შოუ ჩავარდება, პროდიუსერს შეუძლია სხვაობა გაფლანგოს. მაქსი და ლეო გადაწყვეტენ შოუს დადგმას, რომელიც აუცილებლად ჩავარდება. ჯორჯ ჰარისონმა Film Comment-თან ინტერვიუში აღნიშნა, რომ მას არ შეეძლო არ ეფიქრა „პროდიუსერებზე“, ერთ-ერთ მის საყვარელ ფილმზე, როდესაც მას პირველად სთხოვეს 1979 წელს პროდიუსერობა. მან თქვა, რომ პროდიუსერი შემთხვევით გახდა და მოჰყვა შემდეგი ამბავი: „ერთმა ინგლისურმა კომპანიამ წინასაპროდიუსერო ეტაპზე უკან დაიხია „მონტი პაითონის“ ფილმ „ბრაიანის ცხოვრების“ დაფინანსებიდან. ჩემმა მეგობრებმა მკითხეს, შემეძლო თუ არა მეფიქრა იმაზე, თუ როგორ დავხმარებოდი მათ ფილმის გადაღებაში. მე ვკითხე დენის ო’ბრაიენს, რომელიც ჩემი ბიზნეს-მენეჯერი იყო 73 წლის ბოლოდან. ერთი კვირის ფიქრის შემდეგ ის დაბრუნდა და შემოგვთავაზა, რომ ჩვენ გვეწარმოებინა ის. მე გამეცინა, რადგან ერთ-ერთი ჩემი საყვარელი ფილმი „პროდიუსერებია“ და აქ ჩვენ ვაპირებდით ბიალისტოკი და ბლუმი გავმხდარიყავით.“ საბედნიეროდ, „პროდიუსერები“ წარუმატებელი არ ყოფილა. არა, ჯორჯ ჰარისონს არ ჰქონია განზრახვა, გაეფლანგა თანხა ან ჩაედინა თაღლითობა. მაგრამ მას მოეწონა კინოპროდიუსერის იდეა, ისევე როგორც მისი საყვარელი კომედიის გმირებს. მან ბევრი არაფერი იცოდა ფილმების შესახებ, მაგრამ მისი მუსიკოსის სტატუსი, სავარაუდოდ, გამოიყენებოდა ინვესტორების ყურადღების მისაქცევად გარკვეული ფილმებისთვის. ჰარისონი და მისი პარტნიორი, დენის ო’ბრაიენი, რაღაცნაირად ბრმად შეაღწიეს ამ ბიზნესში და დარჩნენ. მან განაგრძო: „არცერთ ჩვენგანს არ უფიქრია კინობიზნესში შესვლაზე, თუმცა დენისს ჰქონდა გარკვეული გამოცდილება პიტერ სელერსის მენეჯმენტიდან და „ვარდისფერი პანტერის“ მოგვიანო ფილმებზე მოლაპარაკებებიდან. ეს ცოტა სარისკო იყო, ვფიქრობ, ჩემთვის სრულიად უჩვეულო ნაბიჯი, მაგრამ როგორც „მონტი პაითონის“ დიდ გულშემატკივარს, ჩემი მთავარი მოტივი იყო ფილმის გადაღება.“ „ბრაიანის ცხოვრება“ მართლაც გადაიღეს. შეიძლება იკამათო, არის თუ არა ის „მონტი პაითონის“ ყველაზე სასაცილო ფილმი. და ეს იყო პირველი დომინო, რომელიც დაეცა. სანამ ჰარისონი ამას გააცნობიერებდა, ის უკვე ჩართული იყო ყველა სახის კინოპროექტში. ჰარისონმა განაგრძო: „დენისს ეს საქმე მოეწონა. „პაითონის“ წევრები ინდივიდუალურად წერდნენ სცენარებს. ტერი გილიამმა წარმოგვიდგინა ბრწყინვალე იდეა, რომელიც „დროის ბანდიტებად“ (Time Bandits) გადაიქცა. მაიკლ პალინს გაკეთებული ჰქონდა BBC-TV სერიალი „საოცარი ამბები“ (Ripping Yarns), 30-წუთიანი ფილმების სერია, და ერთხელ ვუთხარი [...] მას, რომ თუ ოდესმე დიდი „საოცარი ამბის“ დაწერას მოინდომებდა, ეს უბრალოდ შესანიშნავი იქნებოდა. და მან ეს გააკეთა. [...] ასეა თუ ისე, ერთი რამ მეორეს მოჰყვა და ჩვენი ფილმები უბრალოდ გრძელდებოდა.“ და აი, ჯორჯ ჰარისონი გახდა წარმატებული პროდიუსერი, კომედიის ლეგენდა და კანონიერად მნიშვნელოვანი კინოფიგურა. თითქოს მას კიდევ სჭირდებოდა თავისი რეზიუმეს გამდიდრება.