გაფრთხილება: შეიცავს სპოილერებს „ბრიჯერტონების“ მე-4 სეზონიდან! „ბრიჯერტონების“ მე-4 სეზონის შუა პერიოდი იყო, Netflix-ის ბლოკბასტერი რეგენტობის ხანის რომანტიკული შოუ, რომელიც დაფუძნებულია ჯულია ქუინის ბესტსელერების სერიაზე. მაშინვე, რაც არისტოკრატი ბენედიქტ ბრიჯერტონის (ლუკ ტომპსონი) სასოწარკვეთილი შეძახილები გაისმა: „მე არ შემიძლია მოახლე მიყვარდეს!!“, საკუთარი თავი იმაზე დავიჭირე ფიქრში, და არა პირველად, რომ ამისთვის ზედმეტად „ამერიკელი“ ვარ. ამ სეზონის რომანტიკული ამბავი ნაცნობია. ბენედიქტი, ბრიჯერტონების აქამდე დაუოჯახებელი ვაჟი, რომლის ინტერესებშიც შედის ცუდი რეპუტაციის მქონე სახლების მონახულება და ლამაზი პორტრეტების ხატვა, უიმედოდ შეუყვარდება სოფი ბეკი (იერინ ჰა), მოახლე, რომელიც მძიმე ფინანსურ მდგომარეობაშია მას შემდეგ, რაც ბოროტმა დედინაცვალმა სახლიდან გააგდო. სერიალს ამგვარი სიუჟეტით შეეძლო რამდენიმე საინტერესო გზით წასვლა. ერთ-ერთი ეპიზოდი ეხება იმ ფაქტს, რომ მაღალი საზოგადოების წარმომადგენელსა და დაბალი ფენის მსახურს შორის ურთიერთობა თანაბარ პარტნიორებს შორის ინფორმირებული თანხმობის თვალსაზრისით ბევრს არაფერს გვთავაზობს; მეორე კი ხაზს უსვამს იმას, თუ როგორ ჩასვამდა სოფის ბენედიქტის საყვარლად ქცევის პოტენციური გადაწყვეტა მას „ოქროს გალიაში“. მთელი ამ დროის განმავლობაში, სოფი და ბენედიქტი თვალებით ეტრფოდნენ ერთმანეთს უხილავი ბარიერის – „რა არის ნებადართული და რა არა“ – მიღმა, მაგრამ ვერ პოულობდნენ გამოსავალს მათი განწირული რომანისთვის, სანამ ბოლო წუთს მოულოდნელმა შემობრუნებამ ყველაფერი არ „გამოასწორა“. თუ არ გინახავთ „ბრიჯერტონების“ მე-4 სეზონის მე-2 ნაწილი, ეს თქვენი ბოლო გაფრთხილებაა სპოილერების შესახებ. როგორც აღმოჩნდა, სოფის მამამ, გარდაცვლილმა ლორდ პენვუდმა, მას ქორწინებისთვის მნიშვნელოვანი თანხა დაუტოვა – ფაქტი, რომელიც მისმა დედინაცვალმა, ლედი არამინტა განმა (ქეთი ლეუნგი) დაუმალა. ანდერძში მან ისიც აღნიშნა, რომ არამინტა მის მამულიდან სტიპენდიას მიიღებდა ყოველი წლისთვის, რომლის განმავლობაშიც სოფი მის მზრუნველობაში იქნებოდა, სწორედ ამიტომ ჰყავდა ის ამდენ ხანს მოახლედ თავის სახლში. როდესაც ბრიჯერტონებმა ეს გაიგეს, ისინი დაუპირისპირდნენ არამინტას, რომელმაც საპასუხოდ დაიმუქრა, რომ გაამჟღავნებდა, თუ როგორ გადაიცვა სოფი ქალბატონად მასკარადზე, სადაც ის და ბენედიქტი პირველად შეხვდნენ – ცოდვა, გლეხი, რომელიც თავს დიდგვაროვნად აჩვენებს! – რაც სოფის სამუდამოდ გააძევებდა საზოგადოებიდან. ურთიერთგარანტირებული განადგურება, რომელსაც ბრიჯერტონები და არამინტა საბოლოოდ აღწევენ, მათ საშუალებას აძლევს კომპრომისზე წავიდნენ: ყველა მოაჩვენებს თავს, თითქოს სოფი არის სოფლიდან ჩამოსული ნაკლებად ცნობილი ბიძაშვილი, რომელიც ქალაქში პირველად ჩამოვიდა, სადაც ბენედიქტს სრულიად ლეგიტიმურ ვითარებაში შეხვდა და სრულიად ლეგიტიმური რომანი გააჩაღა, რაც თანაბარ პარტნიორებს შორის სრულიად ლეგიტიმური ქორწინებით დასრულდება. ამას მარადიულად ეჭვიანი დედოფალიც უპრობლემოდ იჯერებს. ასე რომ, ყველაფერი გამოსწორდა! ეს ყველაფერი უზარმაზარ „მოხსნად“ (“cop-out”) გრძნობს თავს ამდენი განვითარების შემდეგ და საშუალებას აძლევს პერსონაჟებსა და შოუს კომფორტულად დაუბრუნდნენ ნაცნობ სქემებს. ამ ეტაპზე, ამდენი სეზონის განმავლობაში ამდენი პრობლემური ურთიერთობის შემდეგ, რომლებიც ამდენი ძალისხმევას მოითხოვდა ხალხის ბედნიერებისთვის, პერსონაჟები ძირითადად ხვდებიან, რომ საზოგადოება თავად არის „ოქროს გალია“. ამ სეზონში ამის მინიშნებებიც არის, მაგალითად, სიმსის თვითშეგნება. ბენედიქტი ერთ მომენტში სევდიანად ამბობს: „საზოგადოებას არ უნდა ჰქონდეს უფლება, კარნახობდეს წესებს, თუ როგორ იცხოვროს ადამიანმა ან ვინ უნდა უყვარდეს“. მოგვიანებით, დედამისი, ლედი ვაიოლეტ ბრიჯერტონი (რუთ ჯემელი), რომელიც თავის საიდუმლო ურთიერთობას უმკლავდება, აღნიშნავს: „ნეტავ სამყარო სხვაგვარი იყოს“. ვაღიარებ, რომ ეს არის ისტორიულ პერიოდებში განვითარებული ამ ისტორიების მიმზიდველობის ნაწილი, სადაც ბევრად უფრო მკაცრი სოციალური სტრუქტურები არსებობდა. რეგენტობის, ვიქტორიანული ან პოსტინდუსტრიული ეპოქის ინგლისში ახალგაზრდების ყურება, თუ როგორ გადიან ისინი „ტონის“ (ელიტარული საზოგადოება) გველებისა და კიბეების თამაშს, სწორედ ისაა, რაც „სიამაყესა და ცრურწმენას“, „დაუნტონის სააბატოს“ და „ბრიჯერტონებს“ აქცევს იმათ, რაც არიან. ეს არ იქნებოდა ასეთი დამაინტრიგებელი, თუ პერსონაჟები უბრალოდ იტყოდნენ: „კარგი, ეს სულელური ცხოვრების წესია“ და ყველაფერს თავდაყირა დააყენებდნენ. ასევე ვაღიარებ, რომ შესაძლოა უბრალოდ ვისურვებდი, რომ „ბრიჯერტონები“ სხვა ტიპის შოუ ყოფილიყო, ნაკლებად გამაღიზიანებელი გამოწვევებით და ისეთი გადაწყვეტილებებით, რომლებიც ასე ბანალურად არ მოგეჩვენებათ. რადგან „ბრიჯერტონები“ არსებობს მოძველებული ღირებულებებისა და აბსურდულად მაღალწელიანი კაბების ერთგვარ მარადიულად შეჩერებულ განსაწმენდელში, „მატრიცის“ შიგნით არავინ მოუწოდებს რაიმე სახის რეფორმას. არც კი ვარ დარწმუნებული, რომელი წელია ნაგულისხმევი. არც ის ვარ დარწმუნებული, რომ ეს ნამდვილად მნიშვნელოვანია. ყველაფერი, რაც მათ უნდა გააკეთონ (და ყველაფერი, რაც ჩვენ, როგორც მაყურებლებმა, უნდა გავაკეთოთ) არის კომფორტულად მოვკალათდეთ და დაველოდოთ, სანამ მოსახერხებელი გამოსავალი არ გამოჩნდება. ეს სეზონები ყოველთვის ბედნიერად დასრულდება, რაც არ უნდა მოხდეს, მაშ, რატომ უნდა ვიწუხოთ საერთოდ ამ პერსონაჟების უახლესი შეცდომების გამო, თუ გადაწყვეტა უბრალოდ „თავს მოვიჩვენებთ“ არის? ყოველ შემთხვევაში, არ ვამბობ, რომ მუშათა კლასი უნდა აჯანყდეს ბრიჯერტონების, ფეზერინგტონების, პენვუდების, დედოფალ შარლოტის და ყველას წინააღმდეგ. თუმცა კი, ამას ნამდვილად ვუყურებდი. ვფიქრობ, სერიალმა ცოტა მეტად უნდა გაითვალისწინოს საკუთარი ნარატიული სქემები და მეტი გააკეთოს პერსონაჟებისთვის, ვიდრე უბრალოდ იმის აღიარება, რომ ისინი ხისტი სოციალური სტრუქტურის პირობებში ცხოვრობენ და შემდეგ შემდეგ თემაზე გადავლა. რაც არ უნდა წყეული იყოს ჩვენი ამჟამინდელი სოციალურ-პოლიტიკური კლიმატი,