„ბრიჯერტონი“ ყოველთვის მრავალმხრივი იყო. სახალისო, თუმცა ცოტა უცნაური. გარკვეულწილად საზღვრებს სცდებოდა, მაგრამ მაინც საკმაოდ მკაცრ ჩარჩოებში რჩებოდა. ზოგჯერ ვნებიანიც იყო, მაშინაც კი, როცა უსაფრთხოდ თამაშობდა (Netflix-ის სტანდარტებით). მაგრამ იყო კი ოდესმე ასეთი მოსაწყენი? რეგენტობის ხანის ამ რომანტიკული სერიალის მეოთხე სეზონის პირველმა ოთხმა ეპიზოდმა გაგვაცნო ბრიჯერტონების კიდევ ერთი შთამომავალი, რომელსაც კიდევ ერთ სასიყვარულო ინტერესთან აკავშირებდა გრძნობები, მაგრამ ეს წყვილი, ამა თუ იმ მიზეზის გამო, უბრალოდ ვერ იქნებოდა ერთად – რა თქმა უნდა, სიუჟეტის მოთხოვნილების გამო. ეს ყველაფერი კარგია – სწორედ ამისთვის ვუყურებთ სერიალს! მაგრამ ოთხი სეზონის, 32 ეპიზოდისა (და ერთი სპინ-ოფის) შემდეგ, ეს ყველაფერი ოდნავ დამღლელი ხდება. თითქოს „ბრიჯერტონს“ თავად მობეზრდა საკუთარი თავი. თუ მეხსიერების განახლება გჭირდებათ, მე-4 სეზონის პირველმა ნაწილმა მაყურებელს კვლავ გააცნო ბენედიქტ ბრიჯერტონი (ლუკ ტომპსონი), ქალთა მაცდური, რომლის ერთადერთი ღირსება სახვით ხელოვნებაში გამოვლენილი ინტერესია. ის თავის ძმებს შორის ბოლოსწინაა, ვინც შესაფერის პარტნიორს ეძებს – ძირითადად იმიტომ, რომ ის არც ეძებს მას – მაგრამ მასკარადზე იდუმალი ქალბატონი მოხიბლავს, რომლის ვინაობაც ნიღაბმა დამალა. სანამ ბენედიქტი ტონის ყველა გაუთხოვარ ახალგაზრდა ქალბატონს შორის მის ძებნაშია, იდუმალი ქალბატონი სოფი ბეკი (იერინ ჰა) აღმოჩნდება – მოახლე მეზობელ ოჯახში და გარდაცვლილი პატრიარქის უკანონო შვილი. როდესაც სოფის დედინაცვალი (თუ ვამჩნევთ აქ რაღაც ნიმუშს?) ლედი არამინტა გან (ქეითი ლიუნგი) მას სახლიდან გააგდებს, სოფი სამსახურს ბრიჯერტონების ოჯახში პოულობს, სადაც ის და ბენედიქტი მასკარადზე ანთებულ ვნებას კვლავ გააჩაღებენ. თუმცა, ბენედიქტი მას საერთოდ ვერ ცნობს, სოფმა კი ისედაც იცის, რომ მათი ურთიერთობა განწირულია, რადგან დიდგვაროვან ლორდს დაბალი წარმოშობის მოახლეზე დაქორწინება არ შეუძლია. სიტუაცია უარესდება, როდესაც ბენედიქტი მას სთხოვს, რომ არა მისი ცოლი, არამედ მისი საყვარელი იყოს – რა თქმა უნდა, ეს მას უზრუნველყოფილ ცხოვრებას შესთავაზებდა, სანამ ბენედიქტს გააბედნიერებდა, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ მას საზოგადოება მიიღებდა. მე-4 სეზონის მეორე ნაწილი სოფის და ბენედიქტის დაშორებით იწყება – სოფი სხვა ოჯახებში ეძებს სამსახურს, ბენედიქტი კი ვერ ხვდება, რატომ უნდა ჩაითვალოს შეურაცხყოფად ვინმესთვის მისი საყვარლობის შეთავაზება. ცხადია, ყველაფერი ბოლო ეპიზოდში მოგვარდება: სოფი თავისი წარსულის შესახებ რამდენიმე მოულოდნელ საიდუმლოს ამჟღავნებს, რაც მაყურებელს ალბათ ერთი მილიდანაც კი შეეძლო განეჭვრიტა, და ბრიჯერტონების ოჯახი კიდევ ერთ წევრს ითვისებს. მაგრამ, ოჰ, რამდენი დრო დასჭირდა იქამდე მისვლას. გეცნობათ სიტუაცია, როდესაც ორ პერსონაჟს შორის ურთიერთობას კითხულობთ ან უყურებთ, და მათ შორის არის ბარიერი, რომლის მოგვარებაც ერთ-ერთ მათგანს შეეძლო, უბრალოდ, მეორისთვის პირდაპირი კითხვის დასმით, მეორეს კი სიმართლის თქმით? სწორედ ამაზეა აგებული ბენედიქტ-სოფის მთელი კონფლიქტი. განა სოფისნაირი ჭკვიანი ადამიანი არ დაფიქრდებოდა, რატომ არ დაუტოვა არისტოკრატმა მამამ ანდერძით არაფერი? განა ბენედიქტისნაირი გამჭრიახი ადამიანი მიიღებდა იმას, რომ ქალბატონივით მოლაპარაკე მოახლე ოდესმე გლეხი შეიძლებოდა ყოფილიყო? იმის გათვალისწინებით, თუ როგორ უყვარს ამ ქალაქს ჭორაობა, იფიქრებდი, რომ ცოტა უფრო აქტიურ დეტექტიურ მუშაობას გასწევდნენ. არსებობს რამდენიმე უგულო ქვესიუჟეტი, რომელიც უმიზნოდ ტრიალებს ცენტრალური რომანის გარშემო და რაც, სულ ცოტა, სიუჟეტს საინტერესოს ხდის. ბრიჯერტონების მატრიარქმა, ვაიოლეტმა (რუთ გემელი), ქმრის ეკრანს მიღმა სიკვდილის შემდეგ დაქვრივებულმა, ფარული რომანი დაიწყო ლორდ მარკუს ანდერსონთან (დენიელ ფრენსის), მაგრამ წყვილს არ შეუძლია გადაწყვიტოს, გაასაჯაროვოს თუ არა მათი ურთიერთობა. ლედი აგათა დენბერი (ადჟოა ენდო) სასოწარკვეთილი ცდილობს, გათავისუფლდეს დედოფლის საუკეთესო მეგობრისა და ჭორიკანის სრულ განაკვეთზე მუშაობისგან, მაგრამ დედოფალი შარლოტი (გოლდა როშეუველი) ამის გაგონებაც არ სურს. და, ალბათ, ყველაზე ნიშანდობლივად, პენელოპე ბრიჯერტონი, დაბადებით ფეზერინგტონი (ნიკოლა კაფლანი), თავისი ლედი უისტელდაუნის ბროშურების გამოცემის დასრულებას ცდილობს, რაც მის უდიდეს თაყვანისმცემელს, დედოფალს, აშინებს. ჩნდება შეგრძნება, რომ ამ ყველაფრით უკვე პერსონაჟებიც კი დაიღალნენ – იმდენად, რომ პენელოპეს მიერ „უისტელდაუნის“ პოტენციური დახურვა თითქოს იმას ნიშნავს, რომ სერიალი სასოწარკვეთილად ცდილობს გამომშვიდობებას. (მეხუთე სეზონი იქნება, არ ინერვიულოთ.) მე ნამდვილად ვხედავ ამ ყველაფერში ჩემს პირად მოწყენილობას და ამ სეზონის სიუჟეტების მიმართ ანტიპათიას, და სულაც არ ვფიქრობ, რომ სერიალს დასრულება სურს, მაგრამ თუ რომანტიკული ხაზები ასეთი უინტერესოა და ბოლოწუთიანი სიუჟეტური შემობრუნებები ასეთი სასოწარკვეთილი (ამ სეზონის ბოლო ეპიზოდებში მოულოდნელად საკმაოდ მნიშვნელოვანი პერსონაჟი კვდება), მაშინ, როგორც ამბობენ, ყველაფერი ნათელია. თუ „ბრიჯერტონს“ მომავალი აქვს, ფანებს შეუძლიათ იგივე მოელოდნენ. მეტი პასტელური ფერის კაბა, მეტი სუნთქვაშეკრული სექსის სცენა, მეტი „ჩემო ლორდო“ და „ჩემო ლედი“, მეტი ხელოვნური გაუგებრობა და უკანასკნელ მომენტში მოძებნილი გადაწყვეტილებები პრობლემებისთვის, რომლებიც მოგვარდებოდა, ადამიანებს უბრალოდ ერთმანეთთან რომ ესაუბრათ! ეს არის სერიალი და ვერ გავაკრიტიკებ მას იმისთვის, რომ თავის ჩარჩოებში რჩება. პრობლემა ისაა, რომ ამ ერთ ჩარჩოში ძალიან დიდხანს ვიყავით და ხედი უკვე გაცვეთილია. თქვენი აზრი ჩვენთვის მნიშვნელოვანია! გაგვიზიარეთ თქვენი მოსაზრებები ქვემოთ მოცემულ კომენტარებში და გახსოვდეთ, რომ პატივისცემა შეინარჩუნოთ.