„ოსკარის ფრანგულ ვერსიად“ წოდებულ „სეზარის“ დაჯილდოებაზე ბრიჯიტ ბარდოსადმი მიძღვნილ პატივს სტვენა და შეძახილი „რასისტი!“ მოჰყვა. „პარი მაჩის“ მიერ გამოქვეყნებულ ვიდეოკლიპში მკაფიოდ ისმის სტვენა ტაშის ფონზე, პატივის მიგებისას, ასევე ისმის შეძახილი „რასისტი!“. ბარდო, რომელიც დეკემბერში 91 წლის ასაკში გარდაიცვალა, ომისშემდგომი ფრანგული კინოს უდავოდ ყველაზე განთქმული ფიგურა გახდა ისეთი ფილმებით, როგორიცაა „და ღმერთმა შექმნა ქალი“ და „ზიზღი“. თუმცა, 1970-იანი წლების დასაწყისში სამსახიობო კარიერის შეწყვეტის შემდეგ, მისი შემდგომი წლები უკიდურეს მემარჯვენე პოლიტიკურ აქტივობას უკავშირდებოდა, რამაც რასობრივი სიძულვილის გაღვივების ბრალდებით არაერთი ნასამართლობა გამოიწვია. ბარდოს მემკვიდრეობის წინააღმდეგობრივი ხასიათი ნათლად გამოჩნდა მუსიკოს ჩეპელ როანის ქმედებით, რომელმაც მსახიობის გარდაცვალების შემდეგ წაშალა სოციალურ ქსელში გამოქვეყნებული პატივისცემის ნიშანი და დაწერა: „ჯანდაბა, არ ვიცოდი, რა სიგიჟეებს უჭერდა მხარს ქალბატონი ბარდო. ამას არ ვამართლებ. ძალიან იმედგამაცრუებელია ამის გაგება.“ მიუხედავად იმისა, რომ იგი აღინიშნებოდა 1950-იან და 60-იან წლებში თავისი „სექსუალური კნუტის“ იმიჯით, პენსიაზე გასვლის შემდეგ ბარდო ცხოველთა უფლებების დამცველ აქტივისტად იქცა, სანამ პოლიტიკურ საკითხებზე სულ უფრო მეტად ხმამაღლა დაიწყებდა საუბარს. მისმა 2003 წლის წიგნმა „ყვირილი სიჩუმეში“ მიზნად ამოიღო გეი მამაკაცები და ლესბოსელები, სკოლის მასწავლებლები და ფრანგული საზოგადოების, ეგრეთ წოდებული, „ისლამიზაცია“. ფრანგულმა სასამართლოებმა არაერთხელ დააჯარიმეს იგი რასისტული და ჰომოფობიური კომენტარებისთვის, განსაკუთრებით კი საფრანგეთის მუსლიმური თემის მიმართ გამოთქმულისთვის. „სეზარის“ დაჯილდოებაზე პროტესტები უცხო არ არის; ბოლო მაგალითებია კორინ მასიეროს „შიშველი“ გამოსვლა 2021 წელს და დარბაზის დატოვება 2020 წელს რომან პოლანსკის მიერ საუკეთესო რეჟისორის „სეზარის“ მოგების შემდეგ. ამ ფონზე, კერინ ტარდიეს მიერ გადაღებულმა საოჯახო დრამამ „კავშირები, რომლებიც გვაკავშირებს“ მოიპოვა „სეზარი“ საუკეთესო ფილმისთვის, ხოლო რიჩარდ ლინკლეიტერმა საუკეთესო რეჟისორის ჯილდო ფილმისთვის „ახალი ტალღა“, რომელიც გოდარის „უკანასკნელი ამოსუნთქვის“ შექმნაზეა.