კრისტოფერ ვურლიასი მსოფლიო კინოასპარეზზე პირადი დოკუდრამით „ნახვამდის აფრიკა“ (1999) გამოჩენის შემდეგ, ჩადელი ავტორი მაჰამატ-სალეჰ ჰარუნი იმ რეჟისორთა თაობის წინა პლანზეა, რომლებმაც აფრიკული კინო მყარად დააფიქსირეს მსოფლიო რუკაზე. მიუხედავად იმისა, რომ 1980-იან წლებში, ჩადის გამანადგურებელი სამოქალაქო ომის მწვერვალზე, საფრანგეთში ემიგრაციაში წავიდა, ის აგრძელებს თავის ცენტრალურაფრიკულ ფესვებთან დაბრუნებას, რასაც მშობლიურ ქვეყანაში ცხოვრების დოკუმენტირების „მოვალეობად“ მიიჩნევს. კანის კინოფესტივალის მუდმივი მონაწილე, სადაც მან ჟიურის სპეციალური პრიზი მიიღო ფილმისთვის „მყვირალი მამაკაცი“ (2010) და სამჯერ იბრძოლა „ოქროს პალმის რტოსთვის“, რეჟისორი წელს ბერლინის კინოფესტივალზე „ოქროს დათვის“ მოსაპოვებლად იბრძოლებს ფილმით „სუმსუმი, ვარსკვლავების ღამე“. ეს არის დების ამბავი, რომელიც მოგვითხრობს ახალგაზრდა ქალზე, რომელსაც აწუხებს აჩრდილები და რომელიც სოფლის გარიყულთან მეგობრობას იწყებს. Variety-მ ჰარუნს მის უახლეს ნამუშევარზე ესაუბრა. „სუმსუმი, ვარსკვლავების ღამე“ ჩადის ჩრდილო-აღმოსავლეთით მდებარე შთამბეჭდავ, მიუდგომელ ენედის უდაბნოში გადაიღეს. როგორ შთაგაგონათ ამ ადგილმა თქვენი ფილმისთვის? მან ყველა ის ლეგენდა და ბავშვობის ზღაპარი გამახსენა, რომლებზეც გავიზარდე. ბავშვობაში იყვნენ ადამიანები, რომლებიც, როგორც ამბობდნენ, ღამით ცხოველებად იქცეოდნენ. ისინი მელები, აფთრები, ლომები ხდებოდნენ. ეს ყველაფერი ჩემთვის ძალიან ამაღელვებელი იყო. ენედის უდაბნოს შესახებ უამრავი ამბავი და ლეგენდა არსებობს. დავინახე ეს პეიზაჟი და შემდეგ დავიწყე ამბის წერა. რა არის ამ რეგიონში თქვენთვის განსაკუთრებული? ჩადის ამ ნაწილში აღმოაჩინეს დედამიწაზე პირველი ადამიანის ნამარხი ნაშთები. ვფიქრობ, მთელი კაცობრიობა ამ ადგილს ეკუთვნის. ჩვენ ყველანი მიგრანტები ვართ — იქიდან მოვედით. მინდოდა შემექმნა ერთგვარი მითოლოგია ამ ადგილისა და ამ ისტორიის შესახებ, რომელიც ჩვენი სამყაროს დასაწყისის ზღაპარია. ეს ბიბლიური ამბავია. ის კაცობრიობის დასაწყისს განეკუთვნება. ფილმში დებიუტანტი მაიმუნა მიავამა კელუს როლს ასრულებს, რომელიც ძალიან ენერგიული, თავნება, მიზანდასახული ახალგაზრდა ქალია. როგორ მიხვდით, რომ ის როლისთვის შესაფერისი იყო? როდესაც ის ქასთინგზე მოვიდა, მომეწონა, თუ როგორ მოძრაობდა სცენაზე — მასში იყო ერთგვარი სინატიფე. დავიწყეთ მისი ცხოვრებაზე საუბარი. ის ცოტა მელანქოლიური იყო. ბავშვობაში ძმა დაკარგა და ტირილი დაიწყო. ძალიან შემეხო. ის ადამიანია, რომელიც ამ დანაკარგებით ცხოვრობს. ასეთი რამის შეგნებას ჩემთვის დიდი ძალა ჰქონდა. ოთხ ათწლეულზე მეტი ხნის წინ საფრანგეთში ემიგრაციაში წახვედით. როგორია თქვენი ურთიერთობა ჩადთან? წელიწადში სამ-ოთხჯერ ვბრუნდები ჩადში. მუდმივ კონტაქტში ვარ. ვფიქრობ, ძალიან მნიშვნელოვანია ისტორიების შიგნიდან მოყოლა და არა საზღვარგარეთიდან. ამიტომ ვცდილობ, რაც შეიძლება ხშირად ვიყო იქ. ზოგჯერ ადამიანები ამბობენ: „დიდი ხანია საფრანგეთში ხართ, მაგრამ ისე გამოიყურებით, როგორც აქ მცხოვრები ადამიანი.“ ეს მიყვარს. ეს ნიშნავს, რომ ჩემს ფილმებში არ ვცრუობ. თქვენ აღწერეთ, როგორც თქვენი „მოვალეობა“ ჩადში ფილმების გადაღება. რატომ? ჩემი კინო ერთგვარ არქივად იქცა. ბევრი ადგილი, სადაც ჩემს ფილმებში გადამიღია, გაქრა. ყველაფერი ნადგურდება, მოდერნიზაციის გამო. წარსული უნდა შევინარჩუნო. თუ არა, ისტორია არ იარსებებს. ეს ჰგავს ამ ქვეყნის ერთგვარი მეხსიერების აშენებას. ეს არის ის, რაც შთაგაგონებთ გაგრძელებისთვის? ყველა ეს ამბავი უნდა მოვყვეთ, რადგან თუ არა, არავინ იქნება მათ მოსაყოლი. ეს ყოველთვის ერთგვარი სევდაა. მაგრამ კინო სინათლესა და იმედს მოაქვს. ეს გვჭირდება.