ჩარლი პოლინჯერი, IFC ფილმები, „ჭირი“ მოზარდობის უხერხულობას ამძაფრებს სოციალური თამაში, რომელიც სისასტიკით გამოირჩევა ფილმში „ჭირი“ (The Plague) — მწერალ-რეჟისორ ჩარლი პოლინჯერის სადებიუტო სრულმეტრაჟიან ნამუშევარში. 2003 წელს ვითარდება მოქმედება, სადაც მორცხვი, თუმცა ჭკვიანი ბენი (ევერეტ ბლანკი) ბოსტონში მდებარე მშობლიური სახლიდან შორს, წყალბურთის ბანაკში აღმოჩნდება. მისი ახალგაზრდა თანაგუნდელები თითქმის გრძნობენ ბენის სასოწარკვეთას, რომ ჯგუფის ნაწილი გახდეს; საბედნიეროდ მისთვის, სოციალური იერარქიის ფსკერზე უკვე ერთი პიროვნებაა ჩამწკრივებული. ელის (კენი რასმუსენი) რეპუტაცია, როგორც მოუხერხებელი სპორტსმენის და საუბარში არაკომპეტენტურის, მას ადვილ სამიზნედ აქცევს ბულინგისთვის, მაგრამ ბავშვებმა ფსიქოლოგიური ომის დამატებითი ელემენტი შემოიტანეს ამ ნაზავში. მას შემდეგ, რაც შენიშნავენ, რომ ელის გამონაყარის დამცავი მაისური წითელ, ქერცლიან კანის დაავადებას მალავს, ბიჭები ასკვნიან, რომ მას სათაურში მოხსენიებული „ჭირი“, გადამდები დაავადება აქვს, რომელიც როგორც დერმატოლოგიურ კეთილდღეობას, ისე სოციალურ სტატუსს აზიანებს. თუ ვინმე მას შეეხება, საფუძვლიანად უნდა დაიბანოს ხელები, სანამ სრულფასოვან ინფიცირებულად ჩაითვლება. ისეთი უდანაშაულო ქმედებაც კი, როგორიცაა ელი სადილის იმავე მაგიდასთან ჯდომა, მის თანაგუნდელებს სირბილსა და ყვირილს აიძულებს. ბენი ბულინგში მონაწილეობასა და ელის მიმართ თანაგრძნობას შორის მერყეობს, რადგან აღმოაჩენს, რომ მათ მსგავსი ინტერესები აქვთ, რასაც სხვა ბიჭები შესაძლოა „ნერდულად“ მიიჩნევდნენ. ერთ დღეს, როდესაც ბენი ელის განსაკუთრებული სიკეთით ეპყრობა, ის ჯგუფისგან გარიყული ხდება. უფრო უცნაურია, რომ ბენი იწყებს კანის ქავილს და ფხანას, რაც იდუმალებით გამოვლენილი გამონაყარის შედეგია. ნუთუ ეს „ჭირი“ მართლაც მოზარდობის ინიციაციის რიტუალზე მეტია? ჯერ კიდევ აიფონებისა და სოციალური მედიის ეპოქამდე რამდენიმე წლით ადრე, ფილმი „ჭირი“ გაზრდის ამ დინამიკას გამაგრილებლად ანალოგურ ინკუბატორში აანალიზებს. მიუხედავად ამისა, საკუთარი თავის აღმოჩენის ამ ინტენსიურ ეპოქაში ბევრი რამ არის მარადიულად ნაცნობი: ბიჭები უხამს ამბებს უზიარებენ ერთმანეთს, აღმოაჩენენ ახალ მუსიკას (მობის „Feeling So Real“ საკმაოდ მნიშვნელოვან როლს ასრულებს) და ღამით იპარებიან ლუდის დასალევად, მარიხუანას მოსაწევად და ნაგვის დასაწვავად. უბრალო ნოსტალგიის ნებისმიერი მიდრეკილება მთლიანად უარყოფილია პოლინჯერის მიერ შექმნილი შფოთიანი ატმოსფეროთი, რომლის ყურადღებაც საზარელი ხმის დიზაინის, დამახინჯებული პროთეზებისა და ისტერიული ქორეოგრაფიის (წყალში და წყლის გარეთ) მიმართ შეუპოვარ შიშს იწვევს. „ჭირი“ ნიუ-იორკისა და ლოს-ანჯელესის კინოთეატრებში შობის ღამეს გამოვიდა და ახლა Independent Film Company-ის მეშვეობით ფართოდ ვრცელდება. ფილმის თეატრალურ გამოშვებამდე ცოტა ხნით ადრე, პოლინჯერს Zoom-ის საშუალებით ვესაუბრე. ჩვენი საუბარი მოიცავდა მის რეპრესირებულ საზაფხულო ბანაკის მოგონებებს, დახურული აუზების ლინჩისეულ ატმოსფეროს და დარუდის საკულტო სიმღერას, რომელიც კინაღამ ფილმში მოხვდა. **ჟურნალისტი:** ამ ფილმის შთაგონება COVID-ის დროს სახლში ყოფნისას ხელახლა აღმოჩენილი პირადი დღიურებიდან მოვიდა. რამდენად ბევრი გაქვთ თან ამ საზაფხულო ბანაკის გამოცდილებიდან და რა გამოჩნდა ხელახლა თქვენი ჩანაწერების წაკითხვის შემდეგ? **პოლინჯერი:** ეს თითქმის მთლიანად ხელახლა აღმოჩენილი იყო. ჩემი ცხოვრების ამ პერიოდში ბანაკზე დიდად არ მიფიქრია. ვგულისხმობ, სპორტული ბანაკის შემდეგ სხვა ბანაკში წავედი, რომელიც უფრო თეატრალური ბანაკი იყო. იქ მშვენიერი დრო გავატარე და ზოგიერთ ადამიანთან მთელი ცხოვრების მეგობრობა დავიწყე. მაგრამ ჩემი ნაკლებად სასიამოვნო ბანაკის გამოცდილება ერთგვარად რეპრესირებული მქონდა. ჩემს მიერ შენახული ზოგიერთი დღიურის წაკითხვამ მოგონებების ნიაღვარი დააბრუნა და ამან შთამაგონა, რომ ეს დრო არა მხოლოდ ჩემს ცხოვრებაში, არამედ ნებისმიერი ადამიანის ცხოვრებაში შემესწავლა. **ჟურნალისტი:** ამ გამოცდილებიდან რომელიმემ მატერიალურად იპოვა ასახვა ისტორიაში? თუ ისინი ძირითადად მხოლოდ ამოსავალი წერტილის როლს ასრულებდნენ? **პოლინჯერი:** ეს ნამდვილად უფრო ამოსავალი წერტილი იყო. არ ვიტყოდი, რომ ეს ავტობიოგრაფიული ფილმია, მაგრამ „ჭირის“, როგორც თამაშის იდეა, რეალური რამ იყო, რაც მე განმიცდია. ფილმის ზოგიერთი პერსონაჟი ნამდვილად შთაგონებული იყო გარკვეული ადამიანებით, რომლებსაც ვიცნობდი, მაგრამ ვიტყოდი, რომ სცენარის დასრულების დროისთვის, ის მთლიანად მხატვრული ნაწარმოები გახდა. **ჟურნალისტი:** რა იყო აუცილებელი ისტორიის 2003 წელს განვითარებისთვის? ცხადია, თქვენ ამბავს საკუთარი გაზრდის პერიოდის პრიზმაში ფილტრავთ, მაგრამ მაინტერესებს, რას გრძნობდით, რომ არ გადავიდოდა 2025 წელში. **პოლინჯერი:** აღფრთოვანებული ვიყავი გარკვეული ასაკის შესწავლით იმ ლინზებით, რომლითაც მაშინ ვხედავდი მას, რადგან მოგონებებზე დაყრდნობამ ის მაქსიმალურად პირადულად აქცია. ასევე ვფიქრობ, რომ დღევანდელ დროში განვითარებული ვერსია განსხვავებული ტიპის ფილმი იქნებოდა. ამ ტიპის ბულინგი ან ამ ტიპის ჯგუფური დინამიკა ნამდვილად ჯერ კიდევ არსებობს, მაგრამ სოციალური მედია დიდ როლს ითამაშებდა მასში. იუმორის გრძნობაც კი უფრო კონკრეტული იქნებოდა. ეს განსხვავებული სამყაროა და იგივე ქცევებისთვის განსხვავებული ინსტრუმენტები გამოიყენება. ის, რაშიც უფრო ექსპერტი ვარ, სწორედ იმ კონკრეტულ ეპოქაში გაზრდაა. **ჟურნალისტი:** რაც შეეხება პირად...