ამ შემთხვევაში ჭკვიანური იდეაა გამოყენებული: ვარსკვლავი საკუთარი თავის ჯოჯოხეთურ ვერსიას თამაშობს, რომელიც კორპორაციულ ძალებს ებრძვის, თუმცა, ამის გარდა, ბევრი არაფერი ხდება. 2025 წლის აპრილში, პოპ მომღერალმა Charli XCX-მა TikTok-ზე გამოაქვეყნა პოსტი, რომელიც მის საკვანძო ალბომ „Brat“-ის თითქმის ერთწლიან არსებობას ეხებოდა: „ძალიან რთულია „Brat“-ის მიტოვება და იმის მიტოვება, რაც ასე თანდაყოლილად ჩემია და მთელი ჩემი ცხოვრება გახდა, იცით?“ თქვა მან. „დავიწყე ფიქრი კულტურაზე, მის აღმავლობაზე, დაღმასვლაზე და საგნების სიცოცხლის ხანგრძლივობაზე...“ მან აღიარა, რომ ზედმეტი გაჯერება საშიშია და შესაძლოა, უნდა შეჩერდეს, მაგრამ „ასევე მაინტერესებს ძალიან დიდხანს დარჩენის დაძაბულობა. ეს საკმაოდ მომხიბვლელად მიმაჩნია.“ ეს გულახდილი, არაფორმალური აღიარება შეესაბამებოდა „Brat“-ს, პოპ კულტურის შემცვლელ ალბომს, რომელიც განსაცვიფრებელი უშუალობით ასახავდა ხელოვანის იმპერიულ ეგოსა და აშკარა გაურკვევლობას, რომელსაც კარგად ესმოდა საკუთარი დიდების არასტაბილური დონე. მისი ამბივალენტობა გასაგები იყო – „Brat“-მა სწრაფად აქცია Charli, რომელიც ათწლეულზე მეტი ხნის განმავლობაში პოპის ე.წ. „საშუალო კლასის“ წარმომადგენელი იყო, მთავარ პოპ გოგონად, არტისტად, რომელსაც შუა დასავლეთის სორორიტეტების ქორწილებში უკრავდნენ და რომლის მუსიკას ამერიკის საპრეზიდენტო კამპანიაშიც კი იყენებდნენ. მაგრამ მისი ინტერესი „ძალიან დიდხანს დარჩენის დაძაბულობით“ ცოტა ბანალურად ჟღერდა, ერთგვარ ჭკვიანურად ჟღერად ფიქრად, რომელიც თვითშემეცნებაში ჩაკეტილი მთავრდება. „Brat“-ის ზაფხული იყო დამათრობელი, ჰედონისტური, სახალისო – მემი, ესთეტიკა, განწყობა, მომენტი. ეს აღნიშნული მომენტი გადის? აბა... დიახ. მსგავსი სიცარიელე ვიგრძენი ფილმ „The Moment“-ის ყურებისას, ვიზუალურად ჰიპნოზურ, თუმცა უცნაურად ზედაპირულ მეტა-მოკუმენტურ ფილმში „Brat“-ის ეპოქაზე, რომელიც 113 სტილურ წუთს ატარებს მის ამბივალენტობაზე დროის სულისკვეთების დაჭერის შესახებ, საწყისი შეფასების მიღმა წინ არ მიდის რა. Charli-ის მიერ ჩაფიქრებული და ახლო თანამშრომლების, ეიდენ ზამირის და ბერტი ბრანდესის მიერ დაწერილი ფილმი „The Moment“, რომლის პრემიერაც „სანდენსზე“ შედგა, გულშემატკივრებისგან მაღალ ცნობიერებას მოითხოვს – ზამირი, ამჟამინდელი სულისკვეთების მცოდნე, რომელიც ტიმოთი შალამეს გენიალური მარტი სუპრემის მარკეტინგული კამპანიის და სხვა ვირუსული მომენტების უკან დგას, მოვლენებს „Brat“-ის რეალურ სოციალური მედიის ქრონოლოგიას აკავშირებს გასაოცარი თავისუფლებით – და მცირე მოთმინება აქვს, და ეჭვი მაქვს, მცირე ჯილდოსაც სთავაზობს, მათთვის, ვინც ინფორმირებული არ არის. მაგრამ დიდხნიანი გულშემატკივრისთვისაც კი, „The Moment“ უჩვეულოდ ინერტულად გვეჩვენება (თუმცა, Charli-ისა და ზამირის ნამუშევარი რომ არის, ძალიან მაგარი ვიზუალი აქვს). შესაძლოა, ეს იმიტომ, რომ ის მუსიკალურ ინდუსტრიას ზემოდან ცდილობს სატირად წარმოაჩინოს, გარკვეულწილად უაზრო კონტრ-ფაქტის შეთავაზებით: რა მოხდებოდა, „Brat“-ის ზაფხულზე მაღალი მგზავრობისას, Charli-ს დანებებოდა ზეწოლას და კომპრომისზე წასულიყო თავის არტისტულ ხედვასთან დაკავშირებით? მიუხედავად იმისა, რომ მოკუმენტურად იყო წარდგენილი, „The Moment“, რომლის რეჟისორიც ასევე ზამირია, ნაკლებად „Spinal Tap“-ია და უფრო მეტად „შავი გედი“, ნაგლეჯი, საზღვარზე მოსიარულე საშინელებათა ფილმი, რომელიც ასახავს ზეწოლის ქვეშ გატეხვას, როდესაც იღებ იმას, რაც გინდა. ამ სახალისო სარკისეულ ვერსიაში, მომღერალი საკუთარი თავის უფრო დაძაბულ, არასტაბილურ და გამჭვირვალედ დაუცველ ვერსიას თამაშობს „Brat“ ტურისთვის მზადებისას. მისი სამყარო სავსეა მწარე დამამცირებელი პრომოებით („რა არის ჩემს ჩანთაში?“) და ბრტყელი მუსიკალური ინდუსტრიის ტიპური პერსონაჟების კოჰორტით: წვდომის მაძიებელი ასისტენტები (ტრევ მალენი და აიზეკ პაუელი), უგუნური საშუალო მენეჯერი (ჯეიმი დემეტრიუ), ფულის მოყვარული ჩანაწერების ლეიბლის ხალხი (რიშ შაჰი), ტირანული ჩანაწერების ლეიბლის ბოსი (როსანა არკეტი). ყოველთვის ყურადღების ცენტრში, Charli იწვევს ინტერნეტის „It girls“-ებს (რეიჩელ სენოტი, რომელიც თავის თავს თამაშობს), კულტურად საყვარელ ალტერნატიულ კომიკოსებს (ქეით ბერლანტი, დანაშაულებრივად გამოუყენებელი) და კარდაშიანის კოლოსალურ მასობრივ კულტურულ ტვირთს (კაილი ჯენერი, რომლის კამეოც KUWTK-ის აღიარებას არ განასხვავებ), რათა დასახლდეს მის ოდნავ თვითირონიულ ცნობილ გარემოცვაში. ერთადერთი ადამიანი, რომელიც Charli-ის არტისტულ სულს იცავს, არის მისი კრეატიული ხელმძღვანელი სელესტი (ჰეილი ბენტონ გეითსი), რომელიც კომპეტენტურად თამაშობს „სწორ კაცს“ ზვიგენისებრი, უკბილო ვამპირული ლეიბლის ხალხის წინააღმდეგ – და, განსაკუთრებით, იოჰანეს გოდვინის (ალექსანდერ სკარსგარდი) წინააღმდეგ, კარიკატურულად თვითმნიშვნელოვანი რეჟისორის წინააღმდეგ, რომელიც ლეიბლმა მოიწვია მომგებიანი Amazon-ის საკონცერტო ფილმის გადასაღებად. „შავი გედი“ Charli-მ იცის, ისევე როგორც ჩვენ, რომ მისი მოტივები საეჭვოა და მისი გემოვნება საშინელი. მაგრამ აქტურობის შენარჩუნების ზეწოლა – „brat summer forever“-ის შენარჩუნება – ისეთია, რომ მან უნდა გაართოს მისი ბრჭყვიალა, ანტი-კლუბ რეტის ხედვა (რომელიც საეჭვოდ ჰგავს „Eras Tour“-ს...). ეჭვი არ მეპარება, რომ ამ პერსონაჟებს რეალურ ცხოვრებაშიც ჰყავთ ანალოგები, არც იმაში, რომ საკუთარი დიდების სწრაფი ზრდის კაპიტალიზაციის ზეწოლა უზარმაზარი უნდა იყოს. აღფრთოვანებული ვარ ძალისხმევით, კონვენციური ლოგიკის საწინააღმდეგოდ, შექმნილიყო პერიოდის ამსახველი ნამუშევარი მომენტზე, რომელიც ძალიან შორს არის წარსულში სიახლის შესაგრძნობად და არც ისე შორს, რომ ნოსტალგიური იყოს. „The Moment“, ფაქტობრივად, სავსეა კეთილშობილურად მიმდინარეობის საწინააღმდეგო ელემენტებით: თბილი, ზედმეტად გაჯერებული ფერების პალიტრა, რომელიც ვარსკვლავის დაღლილ ფსიქიკაში გვიწვევს; დინამიური, ვერითე-სტილის კინემატოგრაფია შონ პრაის უილიამსის მიერ, რომელიც გადმოსცემს მაღალი დონის დიდების ნერვულ რეალობას; დაკბილული, პულსირებადი საუნდტრეკი Charli-ის ხშირი თანამშრომლის, A.G. Cook-ის მიერ, რომელიც უნაკლოდ ერწყმის ცნობილი ადამიანის ქაოსს, რომელიც მზად არის საკუთარი თავი მონსტრ ბოსად წარმოაჩინოს და ტურის ფილმის მოლოდინებით ითამაშოს. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ჭკვიანი კონცეფციები, ნიჭიერი ადამიანები...