ანა მარი დე ლა ფუენტე ჩილე, ლათინური ამერიკის მსხვილი მოთამაშეების გვერდით, სტაბილურად ინარჩუნებს თავის პოზიციას და მისი ზომის (მოსახლეობა 19.7 მილიონი) მიუხედავად, მექსიკისა და ბრაზილიის დონეზეა წარმოდგენილი. მიმდინარე წელს ჩილე ბერლინის კინოფესტივალზე სამი ფილმითა და სამი სერიალით არის წარმოდგენილი, რომელთა შორისაცაა Prime Video-ს ამბიციური, 8-ეპიზოდიანი საოჯახო საგა „სულების სახლი“. ასევე, ქვეყანა EFM-ზე სხვადასხვა პროექტს წარმოადგენს. „მიგვაჩნია, რომ ეს არის ყველაზე მნიშვნელოვანი – ანუ ყველაზე მასშტაბური – ჩილეს წარმომადგენლობა, რაც კი ოდესმე გვქონია. რა თქმა უნდა, იყო წინა შემთხვევებიც. მაგალითად, როდესაც „გლორია“ წარდგა და ჩვენ მივიღეთ მნიშვნელოვანი ჯილდო, ასევე სხვა ფილმებთან ერთად“, – აცხადებს დიეგო რუჟიე, ჩილეს კინო და ტელეპროდიუსერთა ასოციაციის (APCT) ახალი პრეზიდენტი. ფილმების ტროიკას Netflix-ის „ჩემი საკუთარი შვილი“ უძღვება, რომელიც ორგზის ოსკარის ნომინანტმა მაიტე ალბერდიმ („მოლი აგენტი“ და „მარადიული მეხსიერება“) მექსიკაში გადაიღო. საკუთარ გამოცდილებაზე საუბრისას, ის Variety-ს ეუბნება: „ეს მშვენიერი იყო, რადგან იქ უზარმაზარი ინდუსტრიაა და იდიოსინკრატია გარკვეულწილად ჩილეს მსგავსია“. ბერლინალეს „პერსპექტივების“ განყოფილებაში მონაწილეობს „წითელი ანგარი“ („Hangar Rojo“), დოკუმენტალისტ ხუან პაბლო სალატოს პირველი მხატვრული ფილმი. ეს კოპროდუქცია, რომელშიც ჩართულია ჩილეს Villano Prods., არგენტინის Brava Cine და HD Argentina, ასევე იტალიის Rain Dogs, Berta Films და Caravan, მოწმობს ჩილეს გონივრული კოპროდუქციული შესაძლებლობების შესახებ. ქვეყნის ბაზრის ზომის გათვალისწინებით, ჩილე წლების განმავლობაში ახორციელებს კოპროდუქციებს. რუჟიე აღნიშნავს: „ვფიქრობ, ჩვენ მივაღწიეთ სიმწიფის დონეს პროექტების განხორციელების კუთხით. ჩვენ გამოვავლინეთ სერიოზულობა, პასუხისმგებლობა და ნიჭი – და ამან კარი გაუღო ნდობას. ვფიქრობ, კოპროდუქცია ფუნდამენტურად ნდობას ეფუძნება. როდესაც ესწრებით ბაზრობებს, ხვდებით პროდიუსერებს, იწყებთ პროექტების ერთად განვითარებას და ურთიერთობები დროთა განმავლობაში იზრდება. ნდობა ხდება ამ პროდუქციების მამოძრავებელი ძალა. და მე მჯერა, რომ ჩილემ აჩვენა, რომ ის სერიოზული და სანდო პარტნიორია კოპროდუქციებში“. მესამე ფილმი, კოლეჯის კურსდამთავრებულ დიეგო ფუენტესის „მატაპანკი“, ასევე სადებიუტო ნამუშევარია. მისი დაფინანსება უზრუნველყოფილი იყო უნივერსიტეტის ფონდების, სხვადასხვა ქრაუდფანდინგის პლატფორმებისა და ღონისძიებების მეშვეობით, რომლებიც ფილმის პანკ სულს შეესაბამებოდა, მაგალითად, ცოცხალი შოუები და თვითმართვადი აქტივობები, – ამბობს პროდიუსერი ტომას სანტელიჩესი. შემოქმედებითი პროცესის აღწერისას, ის ამბობს: „ჩვენ გადავიღეთ Canon C300-ით, შევიმუშავეთ ისეთი სამუშაო პროცესი, რომელიც საშუალებას გვაძლევდა ‘დაგვებინძურებინა’ ციფრული გამოსახულება VFX-ის გამოყენებისას. ჩვენ მიზნად ვისახავდით მარცვლოვან, შავ-თეთრ იერს, ფოტოასლის მსგავსად, რომელიც დახვეწილი იყო ზედმიწევნითი, ხელით როტოსკოპირებით, რათა მიგვეღწია ფილმის სასურველი ესთეტიკისთვის“. „რადგან ჩვენი ბაზარი ძალიან მცირეა, ჩვენ დიდ გამჭრიახობასა და კრეატიულობას ვეყრდნობით, რათა წარმოება გავაგრძელოთ“, – კომენტარს აკეთებს რუჟიე და დასძენს: „სიმართლე ისაა, რომ ჩვენ მუდმივად ვეძებთ და ყველანი ვცდილობთ, მივაღწიოთ უფრო მეტ და უკეთეს საგადასახადო შეღავათებს, როგორიც სხვა ქვეყნებს აქვთ. ჩვენ ყოველთვის ვცდილობთ უკეთესი პირობების მიღწევას და ამასობაში, დიდწილად ვართ დამოკიდებულნი კრეატიულობასა და პროდუქტიულობაზე“. ჩილეს საუკეთესო ინსტრუმენტი კოპროდუქციებისთვის, მისი თქმით, არის IFI აუდიოვიზუალური პროგრამა, რომელიც იდეალურია ჩილეში დიდი უცხოური ინვესტიციების მქონე პროდუქციებისთვის. „ეს არის ერთგვარი ფულადი ქეშბექი – არა პირდაპირი ქეშბექი, მაგრამ მსგავსი მექანიზმით მუშაობს. მთავარი ის არის, რომ ყველა საწარმოო ხარჯი შეიძლება კვალიფიცირდეს ქეშბექისთვის, როდესაც უცხოური ფული არის ჩართული“, – განმარტავს ის. მეტროპოლიტენის რეგიონში ან დედაქალაქში გადაღებები შეიძლება განაცხადებდნენ 30%-იან ანაზღაურებას ადგილობრივი ხარჯებისთვის და 40%-იან ანაზღაურებას ქვეყნის დანარჩენ ნაწილში გადაღებებისთვის. რამდენიმე წარუმატებელი მცდელობის შემდეგ, ქვეყანამ საბოლოოდ დეკემბერში შექმნა კინოკომისია, რომელსაც ახლა კოორდინატორი იერკო მარტინეს კარერე ხელმძღვანელობს. „ჩილეს გამოცდილება კოპროდუქციებში, მის წარმოუდგენელ ლოკაციებთან ერთად – უდაბნოებიდან თოვლამდე, ზღვა, ტყეები, არაუკანიისა და პატაგონიის რეგიონები – და მაღალკვალიფიციური ტექნიკური ჯგუფები, იდეალურს ხდის მას მსხვილი პროდუქციებისთვის. შესანიშნავი მომენტია კინოკომისიის შექმნისა და არა მხოლოდ ადგილობრივი, არამედ საერთაშორისო პროექტების მოსაზიდად, რათა აქ გადაიღონ“, – აღნიშნავს რუჟიე. „ჩვენ გვაქვს ძლიერი ინდუსტრია, მაგრამ ეს არ არის საკმარისი. ჩვენ უნდა გავაგრძელოთ ზრდა, რათა შევინარჩუნოთ კონკურენტუნარიანობა და მივიღოთ ის აღიარება, რასაც ჩილეს აუდიოვიზუალური ნამუშევარი იმსახურებს. ნაბიჯ-ნაბიჯ, ჩვენი პროდუქციები თავისთავად მეტყველებს და გზას უკაფავს მომავალს“.