ბოლო დროს შემაშფოთებელი ტენდენცია შეინიშნება: მაყურებელი მასობრივად აღარ დადის კინოთეატრებში საშუალო ბიუჯეტის ორიგინალური ფილმებისა და ზრდასრულთა თრილერების სანახავად. ამის გათვალისწინებით, ბევრს შეიძლება აინტერესებდეს, სად გაუჩინარდნენ ის კინორეჟისორები, რომლებიც სწორედ ასეთი ტიპის ფილმებზე სპეციალიზდებოდნენ. პასუხი, რომ „სტრიმინგზე გადავიდნენ“, თუმცა ტექნიკურად სწორია, არ არის საკმარისად ამომწურავი, განსაკუთრებით კი ორიგინალური სტრიმინგ ფილმების შემთხვევაში, რომლებიც სათანადოდ არ არის მარკეტინგულად გამართული, ან საერთოდ არ არის. სიმართლე ისაა, რომ სტრიმინგ სერვისების უმეტესობა დაუფასებელი, უყურადღებოდ დარჩენილი შედევრების ოქროს მაღაროზე ზის – ფილმები, რომლებიც კულტურულ სივრცეში თითქმის არ ტოვებენ კვალს, რადგან მათ შანსი არ ეძლევათ. ამის ნაცვლად, ისინი სერვისზე რჩებიან და იმედოვნებენ, რომ მოვა მომენტი, როცა ვინმე, ნებისმიერი, შემთხვევით აირჩევს მათ საყურებლად, მსახიობების ფოტოშოპით დამუშავებული გამოსახულებისა და აღუწერელი სათაურის საფუძველზე. ზუსტად ასეთი შემთხვევაა „დაკარგული ავტობუსი“ (The Lost Bus), რომელიც გასული წლის 19 სექტემბერს Apple TV-ზე გამოვიდა. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმში მთავარ როლებს მეთიუ მაკკონაჰი (Matthew McConaughey) და ამერიკა ფერერა (America Ferrera) ასრულებენ, ხოლო მისი თანაავტორი და რეჟისორი პოლ გრინგრასია (Paul Greengrass), ფილმი 2025 წლის შემოდგომაზე მოვიდა და შეუმჩნევლად წავიდა. მან მცირე, მაგრამ სამწუხარო დისკუსია გამოიწვია, რადგან სოციალური მედიის მომხმარებლებმა, TIFF-ზე პრემიერის შემდეგ, ფილმის ძირითადი, რედუქციული აღწერა ნახეს, რომელიც 2018 წლის პარადაისის, კალიფორნიის ტყის ხანძრის ასახვას „სიჩქარესთან“ (Speed) აიგივებდა. სამართლიანობისთვის, ზოგიერთი მაყურებელი ჯერ კიდევ 2025 წლის იანვარში სამხრეთ კალიფორნიაში ტყის ხანძრების უკანასკნელი, დამანგრეველი ტალღის ზემოქმედების ქვეშ იყო და სავარაუდოდ, არ იყო მზად ასე მალე დაბრუნებოდა ამ თემას. მიუხედავად ყველაფრისა, გრინგრასის ფილმი გაცილებით მეტია, ვიდრე „სიჩქარის“ რიფი. ეს არის დაძაბული, სერიოზული, გააზრებული თრილერი და დღემდე Apple TV-ზე არსებულ ერთ-ერთი საუკეთესო ფილმი. როგორც კლასიკური ზრდასრულთა თრილერების უმეტესობას, „დაკარგულ ავტობუსსაც“ მარტივი სიუჟეტი და სტრუქტურა აქვს. კევინ მაკკეი (მეთიუ მაკკონაჰი), სკოლის ავტობუსის მძღოლი კალიფორნიის ქალაქ პარადაისიდან, რომელიც ცდილობს ოჯახზე იზრუნოს და თავისი სამსახურით თავი გააქვს, აღმოჩნდება დაწყებით სკოლასთან, სადაც ევაკუაციისთვის საჭირო ტრანსპორტის მოლოდინში არიან მას შემდეგ, რაც ტყის ხანძარი გაჩნდება და მოქალაქეებს ევაკუაციის ბრძანება მიეცემათ. სკოლის მასწავლებელ მერი ლუდვიგთან (ამერიკა ფერერა) და 22 ბავშვთან ერთად, კევინი სწრაფად აწყდება ბუნებრივი და ადამიანის მიერ შექმნილი დაბრკოლებების სიმრავლეს უსაფრთხოებისკენ მიმავალ ხანგრძლივ, მძიმე გზაზე. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმში ნამდვილად არის რამდენიმე დაძაბული სცენა, რომელიც შესაძლოა არც ისე უადგილო იყოს უფრო მსუბუქ სამოქმედო ფილმში, პოლ გრინგრასი ფილმში ტონის ისეთ ოსტატურ ფლობას აჩვენებს, რაც მას გასართობს ხდის ისე, რომ არასოდეს იქმნება შთაბეჭდილება, თითქოს ინციდენტის გამარტივებას ცდილობს. ეს ის თვისებაა, რომელზეც გრინგრასი მთელი თავისი კარიერის განმავლობაში სპეციალიზდებოდა. მან მსგავსი სინაზე შემოიტანა ისეთ ფილმებში, როგორებიცაა „სისხლიანი კვირა“ (Bloody Sunday) და „იუნაიტედ 93“ (United 93), გაიაზრა რა მათი ფესვები რეალურ ადამიანებსა და მოვლენებში. მან ასევე თავის უფრო მსუბუქ ნამუშევრებს, როგორიცაა „ბორნის უპირატესობა“ (The Bourne Supremacy) და „მწვანე ზონა“ (Green Zone), დამატებითი სიღრმე და რეალიზმი შესძინა თავისი საფირმო სტილის წყალობით. ეს ავტორისეული მიდგომა მის ნამუშევარს გამორჩეულად თანმიმდევრულს ხდის. მის წინა ფილმს, „დაკარგულ ავტობუსამდე“ გამოსულ 2020 წლის „მსოფლიო ამბებს“ (News of the World), Rotten Tomatoes-ზე 88% „ახალი“ რეიტინგი აქვს; „დაკარგულ ავტობუსს“ ზუსტად იგივე საერთო Tomatometer რეიტინგი აქვს. თუ გრინგრასის ან თუნდაც მისი რომელიმე ფილმის ფანი ხართ, „დაკარგული ავტობუსი“ აუცილებლად უნდა ნახოთ. გარდა იმისა, რომ „დაკარგული ავტობუსი“ თავიდან ბოლომდე პოლ გრინგრასის ფილმია (კამერა, გრინგრასის სტილში, საოცრად თავისუფალია), ფილმი სხვა კლასიკურ ზრდასრულთა თრილერებსაც ჰგავს. მისი იან დე ბონტის „სიჩქარესთან“ შედარება უფრო შემოკლებული აღწერაა, ვიდრე ზუსტი ანალიზი, რადგან ორივე ფილმის უმეტესი ნაწილი იმით მიმდინარეობს, რომ მთავარი გმირები ავტობუსში არიან ჩარჩენილი და საფრთხე ემუქრებათ. უფრო ზუსტი შედარება იქნება კატასტროფის ფილმი, როგორიცაა „პოსეიდონის თავგადასავალი“ (The Poseidon Adventure) ან „უკანასკნელი სუნთქვა“ (Last Breath) (კიდევ ერთი სამწუხაროდ ნაკლებად ნანახი 2025 წლის ფილმი). ფილმს აქვს ემპირიული ასპექტი, რომელიც სემ მენდესის „1917“-ს ჰგავს, სადაც გრინგრასი და მისი ოპერატორი პოლ ულვიკ როკსეთი მაყურებელს აგრძნობინებენ, რომ ის პერსონაჟებთან ერთადაა, მაქსიმალურად. ასევე არის საფრთხეში მყოფ ავტობუსში მყოფთა შეარყეული ფსიქიკური მდგომარეობის ელემენტი, და ეს ელემენტი, მათ გარშემო არსებულ მუდმივ და ყოვლისმომცველ სასიკვდილო საფრთხის შეგრძნებასთან ერთად, გვახსენებს ანრი-ჟორჟ კლუზოს „შიშის ხელფასს“ (The Wages of Fear) 1953 წლიდან, ასევე უილიამ ფრიდკინის საპრემიერო ჩვენებაზე ჩავარდნილ, მაგრამ საკულტო რიმეიკს „ჯადოქარი“ (Sorcerer), 1977 წლიდან. ცხადია, ასეთი პედიგრეითა და ტონით, არსებობდა იმედი ფილმისთვის ჯილდოების მოპოვების, და ის ფაქტი, რომ ის კინოსთვის ასეთ დატვირთულ და შთამბეჭდავ წელში დაიკარგა, სამწუხარო დროინდელობაა. ასევე არის ის ელემენტი, რომ „დაკარგული ავტობუსი“ არ არის საუკეთესო ტიპის ფილმი საშუალო სტრიმინგის მაყურებლისთვის – უკეთესობისკენ თუ უარესობისკენ, სტრიმინგი ჯერ კიდევ ძირითადად მსუბუქი გასართობის წყაროდ აღიქმება, რაღაც კომფორტული საყურებლისთვის, ვიდრე მაყურებლისთვის, რომელიც მზად არის რისკი გაწიოს უფრო სერიოზულ, მძიმე მასალაზე. თუმცა, თუ გაქვთ Apple TV და გაქვთ გემოვნება ოსტატურად გაკეთებული, ნერვების მომშლელი ზრდასრულთა თრილერების მიმართ, მაშინ „დაკარგული ავტობუსი“ უდავოდ თქვენი საუკეთესო არჩევანია.