შესაძლოა, მივიღოთ საკომისიო ბმულებიდან შესრულებული შესყიდვებიდან. საინტერესოა, თუ რამდენად იშვიათად მოიხსენიება რეჟისორების ჟან-პიერ ჟენესა და მარკ კაროს 1995 წლის სტიმპანკ ფანტაზია „დაკარგული ბავშვების ქალაქი“ კინო-საუბრებში. 1995 და 1996 წლებში (და ვაღიარებ, ეს მხოლოდ ანეკდოტურია), კოლეჯის საერთო საცხოვრებლების ოთახების მნიშვნელოვან ნაწილში ამ ფილმის პოსტერები იყო გაკრული, და ბევრ გამჭრიახ სტუდენტს მისი VHS ასლიც კი ჰქონდა. 90-იანი წლების თინეიჯერებს უყვარდათ ფილმის შთამბეჭდავი ესთეტიკა, ზღაპრის მსგავსი ნარატივი და უცნაური შესრულება, განსაკუთრებით კი პატივცემული რონ პერლმანის. ფილმი მოკლედ ღამის კინოჩვენებებზეც კი გადიოდა და ზოგადად კარგად ესწრებოდნენ (ყოველ შემთხვევაში იმ ჩვენებებზე, რომლებსაც მე დავესწარი). მაგრამ შემდეგ, რაღაც მომენტში, ეს შეიცვალა. ახალმა თაობამ ფილმი აღარ მიიღო და „დაკარგული ბავშვების ქალაქი“ დავიწყებას მიეცა. შესაძლოა, ფილმს ზიანი მიაყენა ჟენეს მომდევნო სარეჟისორო ნამუშევრის – 1997 წლის „უცხო: აღდგომა“ – ირგვლივ განვითარებულმა მოვლენებმა. როგორც ელიზაბეტ ეზრას ესეების წიგნი ჟენეს შესახებ განმარტავს, ჟენე და კარო ორივე მიიწვიეს „უცხოს“ გაგრძელების გადასაღებად, მაგრამ კაროს არ მოეწონა ჰოლივუდურ პროექტზე მუშაობის იდეა, რომელზეც მათ შემოქმედებითი კონტროლი არ ექნებოდათ. (სცენარისტ ჯოს უიდონსაც ჰქონდა მსგავსი პრეტენზიები „აღდგომასთან“ დაკავშირებით.) ჟენეს ასეთი პროექტის რეჟისორობა პრობლემას არ უქმნიდა და მათ შორის შემოქმედებითი განხეთქილება მოხდა. კარომ კოსტიუმებისა და დეკორაციების დიზაინზე იმუშავა, მაგრამ ჟენე ერთადერთი რეჟისორია, რომელიც კრედიტებშია მითითებული. შესაძლოა, „უცხოს“ ფონზე, „დაკარგული ბავშვების ქალაქი“ ერთგვარ იმედგაცრუებად იქცა, შეხსენებად, რომ ჟენესა და კაროს კიდევ ერთ ფილმს ვეღარასოდეს ვიხილავდით. მაგრამ იმის ნაცვლად, რომ იმაზე ვიდაროთ, რა შეიძლებოდა მომხდარიყო, ალბათ მაყურებელს შეუძლია დააფასოს ის უცნაური სტიმპანკ-ოდისეა, რაც „დაკარგული ბავშვების ქალაქია“. ის დღემდე შთამბეჭდავი და უნიკალური ფილმია, რომელიც სადღაც ტერი გილიამსა და ტიმ ბარტონს შორის მოძრაობს. „დაკარგული ბავშვების ქალაქის“ სიუჟეტი ნაწილობრივ საბავშვო ზღაპარია და ნაწილობრივ Universal-ის საშინელებათა ფილმი, ჩარლზ დიკენსის ნოტებით. ის მოგვითხრობს კრანკის (დანიელ ემილფორკი) ამბავს, ბოროტი მოხუცის, რომელიც ზღვის შუაგულში მდებარე ნავთობის პლატფორმაზე, საზარელ ლაბორატორიაში ცხოვრობს. მას გარს აკრავს ლაბორატორიის ასისტენტები, ყველა მათგანი კლონია (ყველას დომინიკ პინონი თამაშობს), რომლებიც მართავენ სიზმრის ამომღებ ტვინის მანქანებს, რომლებსაც შეუძლიათ ბავშვების სიზმრები მის თავში გადაიტანონ. კრანკი რეგულარულად ქირაობს საზარელი, ფერმკრთალი კიბორგების არმიას, რათა მეზობელ ქალაქში იმოგზაურონ და ბავშვები სიზმრების ამოსაღებად გაიტაცონ. მისი საიდუმლო ისაა, რომ ის მოხუცი არ არის; ის ხელოვნური არსებაა, რომელიც ნაადრევად დაბერდა სიზმრის უუნარობის გამო და ახლა ტვინით, რომელიც ავზში ინახება, ცხოვრობს. რონ პერლმანი ფილმში ერთის, არც ისე ჭკვიანი ცირკის ძლიერი მამაკაცის როლს ასრულებს, რომლის პატარა ძმაც გაიტაცეს. ერთი გამტაცებლებს მხოლოდ ობოლი წვრილმანი კრიმინალების ქსელის მეშვეობით აღმოაჩენს, რომელსაც კონკრეტულად შეერთებული ტყუპების (ჟენევიევ ბრუნე და ოდილ მალე) შემზარავი წყვილი მართავს. („დაკარგული ბავშვების ქალაქში“ ნამდვილად შეინიშნება „ოლივერ ტვისტისა“ და „პინოქიოს“ ელემენტები.) ის საბოლოოდ მიეტის (ჯუდით ვიტე) კომპანიაში აღმოჩნდება, რომელიც რთული მოვლენების სერიის გავლით, საბოლოოდ უპირისპირდება კრანკს და მის ბოროტ მსახურებს. „დაკარგული ბავშვების ქალაქში“ ასევე გვხვდება ადამიანი, რომელიც წვრთნის რწყილებს, აღჭურვილი სპეციალიზებული შხამით, რომელიც ადამიანებს მენტალურად აუარესებს. ფილმი კულმინაციას აღწევს, როგორც მოსალოდნელია, სიზმრების სამყაროში, რაც მას „კოშმარი ელმის ქუჩაზე“-ს ატმოსფეროს სძენს. მოქმედება ასევე ვითარდება ნესტიან, ექსპრესიონისტულ ურბანულ პეიზაჟში, რომელიც ბევრს ემსახურება რეჟისორ ტიმ ბარტონის „ბეტმენიდან“. მისი ყურება დიდებული სანახაობაა. „დაკარგული ბავშვების ქალაქის“ ნარატივში ბევრად მეტია, ვიდრე ზემოთ აღვწერე, და ის ზოგჯერ გაუგებრადაა მოთხრობილი. მისი სიუჟეტი ყოველთვის არ მიჰყვება ნათელ ხაზს, და არის მთელი გვერდითი ხაზები, რომლებიც თითქოს ხელოვნურადაა დამატებული. მართლაც, შესაძლოა რამდენიმე ნახვა დასჭირდეს, სანამ ვინმე ზუსტად გაიგებს, რა ხდება ნებისმიერ სცენაში. ფილმი მიდრეკილია დაბნეულობისკენ. მაგრამ ყოველთვის შეიძლება ფილმის გიჟური სტიმპანკ ვიზუალებით თავის გართობა. სტიმპანკი იმ დროს საფრანგეთში პოპულარობას იძენდა, იმდენად, რომ ბელგიელი კომიქსების მხატვარი ფრანსუა შუიტენი დაიქირავეს პარიზის მეტროს სადგურების სტიმპანკის სტილში გადასაკეთებლად. „დაკარგული ბავშვების ქალაქმა“ აიღო ტიმ ბარტონის მარადიული გოთური იმპულსები და ტერი გილიამის ქაოტური თხრობა და ისინი მოდური, სტიმპანკის ლინზებით გაატარა, რის შედეგადაც მივიღეთ შთამბეჭდავი, ჟღარუნა კოშმარი ბავშვებისთვის. აშშ-ის კრიტიკოსებს ფილმი საკმაოდ მოეწონათ. („დაკარგული ბავშვების ქალაქს“ Rotten Tomatoes-ზე 61 მიმოხილვის საფუძველზე 80%-იანი კრიტიკოსების რეიტინგი აქვს.) უფრო მეტიც, 1990-იანი წლების თინეიჯერებმა ის სიამოვნებით მიიღეს, რითაც ის მოკლედ საკულტო ფენომენად აქციეს და ჟან-პიერ ჟენე და მარკ კარო საერთო საცხოვრებლებისთვის ნაცნობ სახელებად აქციეს. წყვილის ადრინდელი ფილმი, 1991 წლის „დელიკატესენი“, ხელახლა იქნა აღმოჩენილი ფილმის საკულტო წარმატების შემდეგ. ჟენე და კარო შესაძლოა „უცხო: აღდგომის“ გამო დაშორდნენ, მაგრამ ჟენე 2001 წელს დაბრუნდა ცნობილი კომედიური რომანტიკული ფილმის „ამელი“ (Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain) რეჟისორობით.