რეჟისორ და სცენარისტ დანა არბიდის ბერლინის კინოფესტივალზე წარდგენილი დრამა ბეირუთელ ქალსა და მასზე გაცილებით ახალგაზრდა აფრიკელ იმიგრანტს შორის ურთიერთობაზეა ორიენტირებული. ლესლი ფელპერინი, კინოკრიტიკოსი თავისი უახლესი დრამისთვის „მხოლოდ მეამბოხეები იმარჯვებენ“ (Only Rebels Win) ლიბანელ-ფრანგმა რეჟისორმა და სცენარისტმა დანა არბიდმა (ფილმების „მარტივი ვნება“, „პარიზელი ქალი“, „დაკარგული კაცი“ ავტორი) ძველი კინემატოგრაფიული ტექნიკა, უკანა პროექცია, გამოიყენა. ეს გადაწყვეტილება გამოწვეული იყო იმ ფაქტით, რომ გადაღებების დროს ისრაელის მუდმივი დაბომბვის გამო ბეირუთში გადაღება შეუძლებელი იყო. ამ ხერხმა პროცესს დახვეწილი, მაგრამ მკაფიო ხელოვნურობა შესძინა, რამაც ეს, ერთი შეხედვით, საკმაოდ ჩვეულებრივი ამბავი – 27 წლის სამხრეთ სუდანელ-ჩადელ იმიგრანტს (ამინ ბენრაშიდი) და 63 წლის პალესტინელ ქალს (ჰიამ აბასი, რომელიც აშშ-ში ყველაზე მეტად ცნობილია სერიალით „მემკვიდრეობა“, თუმცა ახლო აღმოსავლეთის კინოში თითქმის ყველგანაა) შორის სიყვარულის გაჩენის შესახებ – უფრო ექსპერიმენტულ და მძაფრად აღქმულ ფილმად აქცია, ვიდრე ის სხვა შემთხვევაში იქნებოდა. ბერლინის კინოფესტივალის „პანორამა“ სექციის გასახსნელად შერჩეული ფილმი, რომელიც ერთგვარი დელიკატური ხარკია ადგილობრივი გერმანელი გმირის, რაინერ ვერნერ ფასბინდერის, ფილმისთვის „ალი: შიში ჭამს სულს“ (თავად ეს ფილმიც დუგლას სირკის „ყველაფერი, რასაც ზეცა ნებას რთავს“-ის ხარკია), წარმოადგენს ახლისა და ძველის, თანამედროვე გეოპოლიტიკისა და ადგილობრივი სოციო-ეკონომიკური დაძაბულობის მოქმედ, წარმატებულ შერწყმას, რომელიც ეჯახება პირველყოფილ, უნივერსალურ ვნებებსა და სისულელეებს. ეს ნაზავი კარგად უნდა მოერგოს ფესტივალის მაყურებელს, თუმცა მისი თეატრალური პერსპექტივები ძალიან მოკრძალებული იქნება. ყველა ღირსების მიუხედავად, არბიდის სცენარში რაღაც დაუმუშავებელია, რადგან ის ბენრაშიდის ძლიერ, მაგრამ ენიგმატურ სასიყვარულო ინტერესს, უსმანს, არ ანიჭებს აბასის გმირის, სიუზანის, მსგავს მრავალგანზომილებიანობას. მართლაც, აქ ლიბანელი პერსონაჟების უმეტესობა, თუნდაც მეორეხარისხოვნები, რომლებიც მოწოდებულნი არიან სიუზანის ბუნებრივი კეთილშობილების საპირისპიროდ გამოჩნდნენ, უფრო დახვეწილად არიან წარმოდგენილნი. ამასობაში, ზოგიერთი მნიშვნელოვანი მეორეხარისხოვანი პერსონაჟი, როგორიცაა შადენ ფაქიჰი სიუზანის მუდმივად უკმაყოფილო ქალიშვილის, სანას, როლში და ალექსანდრე პაულიკევიჩი კომპლექსური ქვიარ სექს-მუშაკის, ლაიალის, როლში, ამდიდრებენ ფილმის ტექსტურას მდიდარი და ჩამოყალიბებული პერსონაჟებით, რომლებიც ნაკლებად განსაზღვრულ უსმანსაც კი ჩრდილავენ. ყველაფერი იწყება მაშინ, როდესაც სიუზანი ქუჩაში უსმანის ცემას ხედავს. მოგვიანებით უსმანი უყვება, რომ კაცებმა, რომლებმაც ის სცემეს, უარი თქვეს მისთვის ფიზიკური შრომის ანაზღაურებაზე და ჩამორთმეული პასპორტის დაბრუნებაზე. სიუზანი, ქვრივი, რომელიც მარტო ცხოვრობს ბეირუთის ფართო ბინაში, უსმანს თავის სახლში წაიყვანს ჭრილობების სამკურნალოდ და ისინი საუბარს იწყებენ. ის უყვება, რომ არც ისე ძლიერ უყვარდა თავისი გარდაცვლილი ქმარი; უსმანი კი სამხრეთ სუდანიდან მისი მძიმე მოგზაურობის დეტალებს უზიარებს. აშკარაა, რომ მათ შორის ნაპერწკალი გაჩნდა და მალე ისინი ერთად ცეკვავენ, ხელებს აქნევენ, როგორც 1960-იანი წლების ჰიპები მისაღებ ოთახში, ხულიო იგლესიასის კლასიკური ბალადის „Un jour tu ris, un jour tu pleures (No Soy De Aqui)“ ჰანგებზე. შეყვარებულებად ქცევა უპრობლემოდ ხდება. იმის გათვალისწინებით, რომ სიუზანის როლს აბასი ასრულებს, რომელიც თავისი თაობის ერთ-ერთი ყველაზე ელეგანტური მსახიობია და 60 წელს გადაცილებულიც კი მომხიბვლელად გამოიყურება, სავსებით სარწმუნოა, რომ უსმანი გულწრფელია, როდესაც მის სილამაზეს აქებს. სამწუხაროა, რომ არბიდი ამას ძირს უთხრის ფილმის ბოლო ნაწილებში, როდესაც უსმანი მნიშვნელოვნად იცვლის ხასიათს: იწყებს სმას – მიუხედავად იმისა, რომ თავიდან თავი კარგ, თავშეკავებულ მუსლიმად წარმოადგინა – და ზოგადად, კრიმინალურ და აღვირახსნილ ქცევაზე გადადის. სავარაუდოდ, ჩვენ უნდა დავასკვნათ, რომ საზოგადოებრივი უკმაყოფილების სტრესი, რომელსაც ის და სიუზანი წყვილად შეხვდნენ მათი ურთიერთობის გამჟღავნების შემდეგ, არის მისი მორალური დაცემის მიზეზი, თუმცა მოტივაცია ბუნდოვანი რჩება. სცენარი უკეთესად აღწერს სამეზობლო ჭორაობის მწარე, მახრჩობელა, მაგრამ ხშირად სახალისო სამყაროს, როდესაც სიუზანი ფრთხილად უმკლავდება მეგობრებისა და მეზობლების რასიზმს. მისი ორი კოლეგა ქსოვილების მაღაზიაში, სადაც ის მუშაობს, ლამია (სინთია ელ ხაზენი) და არსინე (პაულა სენაოუი), ყველას აძაგებენ და ლანძღავენ, როგორც ორპირი ქალები, ამიტომ წარმოიდგინეთ, რა გაკიცხვა წამოვა, როცა გაიგებენ, რომ სიუზანი აფრიკელ მამაკაცს ხვდება. არბიდი დამაჯერებლად წარმოაჩენს ყოველდღიურ რასიზმსა და სნობიზმს, რომელიც ბეირუთის კულტურაშია ჩაქსოვილი მისი მთელი მოჩვენებითი დახვეწილობის მიუხედავად – ლიბანელი არაბები ზემოდან უყურებენ პალესტინელ იმიგრანტებს, ხოლო თითქმის ყველას ცრურწმენა აქვს მუქკანიანი ახალმოსულების მიმართ. სანა, მისი უხეში ქმარი ტონი (ზიად ჯალადი) და ვაჟი სიმონი (სამირ ჰასუნი) არანაკლებ ცუდები არიან. არსებობს ტოლერანტობის პატარა ოაზისი ადგილობრივ კაფეში, რომელსაც აკრამი (ჯორჯ სავაია) მართავს, მაგრამ იქაც კი გველები იმალებიან მაღალ ბალახში. ხოლო ადგილობრივი მღვდელი, რომელიც, როგორც ჩანს, არ შეშფოთებულა, როდესაც სიუზანი ეუბნება, რომ სურს, ის უსმანზე დააქორწინოს, დახმარებაზე უარს ამბობს. ბეირუთის ქუჩების, სახლებისა და კაფეების კადრები, რომლებიც სპეციალურად ამ ფილმისთვის გადაიღეს, ანიჭებს ადგილის გამორჩეულ შეგრძნებას, მაშინაც კი, როდესაც უკანა პროექციის აშკარაობა გაძლიერებული თეატრალურობის განწყობას ქმნის.